DANIEL GREENFIELD - 14 APRIL 2011

Vrije meningsuiting is méér dan een fantastische gedachte; het is een fundamentele vrijheid die niet door de wetgever mag worden aangetast. Toch zijn er maar een paar door moslims gepleegde moorden nodig en Reid, Breyer en Graham zijn al bereid om aan de grondrechten te tornen. Vrije meningsuiting is al eens eerder beknot in de Verenigde Staten in oorlogstijd. Dit gold echter alleen voor vrije meningsuiting in het voordeel van de vijand.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog werd een cineast, die werd verdacht van propaganda voor de Duitsers, gevangengezet. Maar zou iemand zich kunnen voorstellen dat er in die tijd een anti-Duitse propagandist gevangen zou worden gezet? De toenmalige regering van president Wilson gedroeg zich ongrondwettelijk, maar niet op een onzinnige manier.

Tegenwoordig nemen wij geen cineasten meer gevangen die zich bezighouden met anti-Amerikaanse propaganda in oorlogstijd. Als wij dat zouden doen, dan zou half Hollywood achter tralies moeten worden gezet. In plaats daarvan praten democratische en republikeinse senatoren momenteel serieus over het verbieden van uitlatingen die de vijand in een ongunstig daglicht zouden kunnen stellen. Omdat – ondanks het feit dat zij ons reeds aan het vermoorden zijn – wij hen beter niet kunnen provoceren want wie weet hoeveel erger het nog kan worden!

Volgens de traditie zijn het de overwinnaars die hun wetten aan de verslagenen opleggen. Maar een omvangrijke immigratie van buitenlandse kolonisten uit mislukte samenlevingen heeft tot gevolg dat hun shariawetgeving aan ons wordt opgedrongen. Van ons wordt geëist om onze grondwettelijke vrijheden te beperken uit angst voor moslimgeweld. Op deze wijze leggen de moordenaars de vredesbepalingen aan ons op. En zij houden zich er niet aan.

Geweld is een constante in de moslimwereld. Wij vechten al sinds de tijd van George Washington tegen het moslimgeweld. De mensheid is hier al veel langer aan onderworpen. Of het nu gaat om moslims die hindoes, christenen, joden, volgelingen van Zarathoestra of welke andere religie dan ook doden, het gaat volgens een bepaald patroon. Deze geschiedenis gaat heel ver terug. En wij kunnen hier geen halt aan toeroepen door kwistig te strooien met zalvende woorden van verzoening.

Senator Graham waarschuwt om ons koest te houden in oorlogstijd – maar is er in de nabije toekomst wel een moment waarop wij géén oorlog voeren in een door moslims gedomineerd land? De democraten hebben de kandidaat gekozen die het meest anti-oorlog was en zien nu dat hij zijn herverkiezingscampagne voor 2012 begint met het bombarderen van wéér een moslimland. En wat is daar zo wonderlijk aan?

De meeste haarden van onrust in de wereld waar wij direct of indirect mee te maken hebben, bevinden zich in moslimlanden. De belangrijkste bedreiging voor de Verenigde Staten is afkomstig van de moslimwereld. Dit houdt in dat wij op de één of andere manier nog heel lang met de moslimwereld te maken zullen krijgen, hetzij als militair, diplomaat of hulpverlener. En zelfs als dat niet het geval zou zijn, dan zijn er altijd nog honderdduizenden Amerikanen die wonen en werken in moslimlanden. Zij vormen dan de gijzelaars in geval van nieuwe woede-uitbarstingen van moslims.

Naarmate de moslimterreur is toegenomen, zijn wij begonnen om de moslimwereld als een tikkende tijdbom te behandelen. Wij lopen er op onze tenen omheen om te voorkomen dat deze ontploft. Alles wat hen aan ons niet bevalt zijn wij bereid om te veranderen. Het paradigma van de kwaadaardige hond of de tikkende tijdbom houdt in dat wij vervloekt zijn als wij dat doen, maar ook als wij dat niet doen. Wat je ook doet, de hond verscheurt je en de tijdbom gaat af. Door te doen alsof  je de situatie beheerst, kan je een beter gevoel krijgen over je eigen rol met betrekking tot het resultaat.

Als een man een hond aan de andere kant van een afrastering pest, geven wij de man de schuld omdat hij de hond uitdaagt, en niet de hond omdat deze uitgedaagd wordt. Dieren kunnen niet aansprakelijk worden gesteld. Doe dat dan ook niet. In plaats daarvan verdelen wij deze in groepen gevaarlijk en ongevaarlijk en handelen wij dienovereenkomstig.

Onze reactie op het moslimgeweld in Afghanistan, vermoedelijk naar aanleiding van een koranverbranding in Florida, is gebaseerd op diezelfde hondse logica. Moslims zijn gevaarlijk en gewelddadig, dus wie hen provoceert is verantwoordelijk voor de gevolgen. Pest geen dobermannpincher aan de andere kant van een afrastering en pest geen moslims aan de andere kant van de wereld. Dat is het recept van onze gekozen en ongekozen autoriteiten.

Maar de moslimrelschoppers zijn geen honden. Het zijn menselijke wezens van wie de morele verantwoordelijkheden worden ontkend. Hun boosheid wordt bestempeld als een reflexbeweging. Maar hun geweld is niet onbewust of instinctief. Het is het gevolg van een besluitvormingsproces. Er is niets onvermijdelijks aan wat er in Afghanistan is gebeurd. Als moslims een zeer gevoelige trekker zouden hebben, waarom bleven de gewelddadige onlusten dan beperkt tot een zeer specifiek deel van de wereld?

Om dezelfde redenen waarom de reactie op de Mohammedcartoons zo lang op zich liet wachten.

Waarom was deze reactie gericht op de Verenigde Naties en niet op de Verenigde Staten? De koranverbranding was niet de oorzaak van het moslimgeweld, maar een rationalisatie voor aanwezig geweld dat hoe dan ook zou hebben plaatsgevonden vanwege redenen die niets met Terry Jones hebben te maken. Door moslims te behandelen als ‘ethisch gehandicapten’, die geen andere keuze hebben dan te doden wanneeer zij zich beledigd voelen, bewijzen wij zowel hen als ons geen goede dienst.

Het is nog veel beledigender om moslims te behandelen alsof zij niet in staat zijn zich te beheersen en niet verantwoordelijk zijn voor hun daden – dan om hun Koran te verbranden. Dit is een vaststelling waar zelfs vele moslims het mee eens zouden zijn.

Om Jones de schuld te geven voor hun daden moeten wij hetzij moord als een redelijke reactie op het verbranden van een boek zien of erkennen dat Jones een hoger niveau van morele verantwoordelijkheid bezit dan de relschoppers. Er zijn weinig niet-moslims die het idee zouden kunnen verdedigen dat het verbranden van de Koran een provocatie is die bloedvergieten rechtvaardigt. Vrijwel geen enkel ruimdenkend mens zou oprecht kunnen beweren dat hij gelooft dat moslims ‘ethisch gehandicapt’ zijn. Maar waarom behandelt men hen dan als zodanig?

Indien een christen een moskee in brand had gestoken als reactie op de brandstichting door moslims van kerken in Afrika – is er dan ook maar één ruimdenkende columnist of autoriteit die de moslimbrandstichters de schuld zou geven? Nee. De brandstichting in de moskee zou worden beschouwd als een onafhankelijke gebeurtenis die totaal geen verband zou hebben met de kerkverbrandingen. Dat is de zienswijze van de westerse jurisprudentie waarbij de ene misdaad niet mag worden gerechtvaardigd door de andere, laat staan één provocatie die een misdaad rechtvaardigt. Individuele personen worden behandeld als mensen met verantwoordelijkheidsgevoel, niet als balletjes in een flipperkast. Waarom laten wij dit idee dan helemaal los wanneer het moslims betreft? En waarom verlaagt de pers zich zo gemakkelijk tot de retoriek van ‘vergelding’ en ‘provocatie’ waarbij het moslimterrorisme wordt gezien als een reflex in plaats van een weldoordachte daad?

Komt dit niet door al hun bizarre beweringen over de ‘religie van de vrede’ dat zij moslims inderdaad beschouwen als honden aan de andere kant van de omheining? ‘Val de hond niet lastig en hij zal je niets doen’.

Het progressieve denken begint als een zekere neerbuigendheid ten opzichte van geweld van de lagere klasse en bereikt zijn hoogtepunt in medeplichtigheid daaraan. In de klassestrijd werden de armen als minder moreel verantwoordelijken behandeld dan de rijken vanwege hun ontberingen en vervolging. Door fysieke ontberingen gelijk te stellen aan morele ontberingen, maakten zij zich schuldig aan een veel ernstiger vooroordeel dan dat van degenen die zij bestreden. Zij verklaarden namelijk dat de armen ‘minder dan menselijk’ waren.

Toen de klassestrijd ontaardde in rassenstrijd, herhaalden zij hetzelfde bedrog, waarbij de Black Panthers werden verheerlijkt en waarbij moordenaars en relschoppers, die zwarte en blanke samenlevingen vernietigden, alle mogelijkheden werd geboden. Het geweld was van een ‘oprechter aard’ omdat het een reactie was op hun omstandigheden, waar zij geen zeggenschap over hadden. Dat verklaart waarom gematigd progressieven, die ons de les lezen over racisme, dergelijke minderheden als ‘minder dan menselijk’ beschouwen.

In het tijdperk van de globalisering zijn de moslims de nieuwe onderdrukten, vrijgesteld van de normen van de beschaafde samenleving. De moreel gehandicapten, van wie men niet kan verwachten dat zij de andere wang zullen toekeren, wat van ons wordt verwacht.

Maar moslims zijn niet moreel gehandicapt. Moslimgeweld is gebaseerd op een keuze. Hún keuze. Het is géén reflex of een flipperkastreactie in de richting van het geweld. Het is ook niet iets waar wij verantwoordelijk voor zijn. Het is iets waar zij en alleen zij verantwoordelijk voor zijn. Door iets anders te beweren, behandelen wij hen op een immorele manier. Door moslims te beschouwen als dolle honden of tikkende tijdbommen, zullen zij deze rol blijven spelen om aan onze verwachtingen tegemoet te komen door te doden of te ontploffen.

Wij hebben nog nooit moslims moreel aansprakelijk gesteld voor wat zij doen, noch als een religie of als land of individu. In plaats daarvan doen wij alsof Osama bin Laden, Saddam Hussein of Gadaffi het probleem vormen. Een stelletje extremisten en hier en daar een paar slechte leiders. Niet de mensen zelf. Nooit zij.

In plaats daarvan hebben wij moslims behandeld als moreel gehandicapten, die niet in staat zijn om te begrijpen dat geweld niet het antwoord is op wat dan ook, vanaf je dochter die er stiekem met een jongen tussenuitglipt tot aan een predikant die een koran aansteekt voor een barbecue. Zij hebben precies zo gereageerd zoals mensen dat doen zodra zij weten dat zij niet verantwoordelijk worden gesteld voor hun daden.

Door iemand te behandelen als een gevaarlijk persoon, krijgt deze macht over u. Zij zullen deze macht testen  en vervolgens gebruiken. Het toestaan dat men wordt geïntimideerd is de eerste stap om te worden verslagen. Voor velen is dit ook de laatste stap. Wij hebben moslims behandeld als gevaarlijk en dan houden wij steevast vol dat wij heel veel van hen houden en totaal niet bang voor hen zijn.

Wie houden wij eigenlijk voor de gek? Uitsluitend onszelf. Elke keer dat er een terreurwaarschuwing klinkt, hebben politici het over de wondere wereld van de Koran. In de moslimwereld wordt dit beschouwd als bewijs van hun macht over ons. En wanneer er een koran wordt verbrand, geeft dit aan dat wij nóg meer moeten worden geïntimideerd. Het is een kringloop van geweld, maar wij brengen deze niet teweeg, behalve dan door middel van verzoeningspolitiek.

Moslims hebben hun eigen morele ontwikkeling onderdrukt, maar wij hebben hen in dat opzicht ook niet verder geholpen. De enige manier waarop wij dat kunnen doen is hen over te halen tot een moreel verantwoordingsproces. In plaats daarvan hebben wij hun geweld gedoogd en de moorddadige aspecten van hun ideologie over ons heen laten komen. Het wordt tijd dat hier een einde aan komt. Leugens en vleiende woorden zullen het geweld niet voorkomen. Alleen een confrontatie met de waarheid kan een morele afrekening teweegbrengen.

Senator Graham zou graag willen dat er een manier was om koranverbranders verantwoordelijk te stellen voor het geweld, dat wordt uitgeoefend door koranlezers. Wat wij écht nodig hebben is een manier om korangelovigen verantwoordelijk te stellen voor hun eigen geweld.

Vertaald uit het Engels door:

W. IJsgeer