E.J. BRON - 29 NOVEMBER 2009

Voorbeeld Italië

 

Iedere niet-westerse immigrant kost de Italiaanse belastingbetaler € 45.000,- per jaar.

 

Exorbitant hoge sociale kosten voor migranten, een historisch unieke hoge criminaliteit. De vorming van parallelsamenlevingen, terreur in naam van de islam: dit zijn de voornaamste gegevens van een migratiepolitiek, die ook in Italië voor een historische identiteitscrisis heeft gezorgd, aan het einde waarvan de islam de heerschappij zal overnemen als Italië niet wakker zou worden.

 

Italië is een van de landen die de kosten voor de enorme immigratie van moslims voor het publiek verborgen houdt. Daarom zijn ontbrekende of slechts ontoereikende feiten over de financiële kosten van de islamitische immigratie minder een uitdrukking van gebrekkig onderzoek dan veelmeer het bewijs voor een politiek gewenste antitransparantie van de kant van de Italiaanse politiek en ook van het grootste deel van de Italiaanse media en intellectuelen. Hun druk op de politiek om zulke cijfers toegankelijk te maken voor het publiek is slechts marginaal of helemaal niet aanwezig. Integendeel: net als in de andere landen van Europa plant ook links in Italië (dat uiterlijk met de ineenstorting van de Sovjet-Unie zijn doel van een communistisch Italië in duigen zag vallen) op de middellange termijn een omruiling van zijn eigen bevolking met hulp van islamitische immigranten. Deze hebben zichzelf tot nieuwe bondgenoot in hun strijd tegen Amerika en Israël gemaakt. Maar de moslims hebben hun eigen doelen: al 1400 jaar lang werken ze zonder onderbreking aan de realisatie van hun eigenlijke doel van hun religie – de islamitische wereldheerschappij (dar al-Islam) – hoe deze expliciet in de Koran staat beschreven en ook door hun profeet Mohammed meerdere keren werd bevolen. Tot nu toe zijn ze ver gekomen: de islam is met afstand de snelst groeiende religie ter wereld – en ook in de wereldgeschiedenis. Hij heeft al lang het Nabije en Midden-Oosten onder zijn controle gebracht. Nu is hij met veel succes bezig om ”de gouden appel” in te lijven – het Avondland Europa, dat hij land voor land bemachtigt. Leefden er in Europa in 1945 ongeveer 600.000 moslims, 60 jaar later bedroeg hun aantal (West-Europa) al 35 miljoen. Een enorme toestroom van islamitische immigranten, gepaard gaande met een exorbitant hoog geboortecijfer in alle Europese landen (trefwoord: ”Demografische Jihad”) evenals een blinde en onkritische tolerantie van de politieke elite en de links-groene ”goedmenschen” hebben ook in Italië de weg geëffend naar een unieke immigratie en bevolkingsverschuiving, die in werkelijkheid de kolonisatie van Italië door de islam is. Hier zijn de feiten.

 

Alle perken te buiten gaande sociale kosten voor islamitische immigranten

 

Ook in Italië wordt door de politiek en overwegend linkse intellectuelen het sprookje van de zogenaamd noodzakelijke immigratie verteld. Zonder deze zou, aldus de teneur van de voorstanders van immigratie, de Italiaanse economie binnen kortere of langere tijd instorten. Een impertinente leugen, zoals we kunnen zien aan de miljarden hoge sociale uitgaven voor immigranten in Scandinavië, Nederland, Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland. En zo stort ook in Italië die gebedsmolenachtige bewering van de politiek en de immigratiemaffia – bestaande uit delen van de industrie (die buitenlanders gebruiken om de lonen te drukken) en ideologische voorstanders van immigratie van het linkse politieke spectrum – als een kaartenhuis in elkaar als we de ware kosten onder de loep nemen.

 

In Italië zijn de immigratiekosten de laatste decennia exorbitant gestegen. Schattingen gaan er van uit, dat iedere immigrant de Italiaanse belastingbetaler de ongelooflijke, maar realistische som van 
€ 30.000 tot € 45.000 kost –  wat overeenkomt met het salaris van een gemiddelde Italiaanse bankier. Niet eenmalig, maar ieder jaar opnieuw. Net als in de rest van Europa worden ook in Italië de etnische bevolkingen van de kant van de politiek, linkse voorstanders van immigratie en delen van de industrie over deze reële kosten belogen.

 

Omdat onder dit bedrag ook migranten uit Oostenrijk, Duitsland, Engeland, Nederland en andere westerse landen worden begrepen, die echter in de regel het Italiaanse sociale budget niet of slechts marginaal belasten, omdat ze hun eigen levensonderhoud voorzien, ligt het daadwerkelijke bedrag voor niet-westerse (en daarmee voor het overgrote deel islamitische) immigranten wezenlijk hoger. Het is aan de Italianen om ervoor te zorgen dat de echte cijfers boven tafel komen. Zonder overeenkomstige publieke druk op partijen en politici is dat waarschijnlijk niet te realiseren. Vooral onder de Prodi-regering zette Italië zijn poorten open voor een historisch unieke massa-immigratie. Met gebruikmaking van het argument van de grote behoefte van de industrie aan laag opgeleide arbeidskrachten en met de verwijzing naar het lage geboortecijfer en de toenemende vergrijzing in Italië werden miljoenen onopgeleide, taalkundig, cultureel en religieus niet te integreren mensen naar Italië gehaald om met hen uiteindelijk ook een politiek tegen de interesses van de werkende meerderheid van de Italianen te kunnen voeren. Want de nettolonen zijn niet alleen in Nederland, maar ook in Italië in de laatste 20 jaar nominaal nauwelijks gestegen, met inbegrip van de jaarlijkse inflatie zelfs feitelijk gedaald. Net als in Nederland kwam het ook in Italië tijdens die afgelopen decennia tot een enorme herverdeling van de rijkdom ten laste van de gemiddelde Italiaanse arbeider en ambtenaar: door de aanwezigheid van buitenlandse goedkope arbeidskrachten werd het werk over het algemeen goedkoper. Immigranten kregen hongerlonen die beneden het bestaansminimum lagen. Het verschil tot het bestaansminimum werd vereffend door meerkosten, die van belastinggeld werden gefinancierd. De Italiaanse bevolking voedt dus via haar belastinggelden de miljoenen (islamitische) immigranten en betaalt daarmee quasi omgekeerd haar eigen uitsluiting van betaald werk. Want het standaardargument van westerse politici en economische leiders dat immigratie alleen al van existentiële noodzakelijkheid zou zijn, omdat de autochtone bevolking geen laag werk zou aannemen, is schaamteloos en leugenachtig tegelijk. De waarheid is: ze kunnen het zich gewoonweg niet veroorloven om werk aan te nemen dat zó slecht betaald wordt dat je daarmee geen gezin kan onderhouden. Ik ga iedere weddenschap aan dat duizenden Italianen zouden solliciteren naar de baan van vuilnisman of rioolwerker als dat werk maar goed betaald werd.

 

Massa-immigratie naar Italië: de kolonisatie van Italië door de islam

 

De immigratie naar Italië is volgens het Italiaanse nationale bureau voor de statistiek (Istituto Nazionale di Statistica Istat) de laatste jaren dramatisch toegenomen. Volgens de gegevens gaat het op dit moment om de grootste immigratiegroei in de historie van Italië. Italië heeft al lang vanwege de niet meer te beheersen immigratiestroom een paar keer de noodtoestand uitgeroepen.

 

Op dit moment leven er in Italië (officieel) ongeveer 3 miljoen migranten. Dit betekent 5 % van de totale bevolking. Een derde deel daarvan is moslim. In vergelijking met de rest van Europa zijn dat extreem lage aantallen. Omdat in Italië het ”grijze” getal en de illegaliteit wezenlijk hoger liggen dan in de overige landen van Europa, is een gezonde scepsis tegenover deze getallen meer dan op z’n plaats.

 

10 % van alle nieuwgeborenen is van niet-Italiaanse herkomst. In heldere taal: het geboortecijfer van de immigranten is duidelijk hoger dan dat van de etnische Italianen. Hoe dramatisch de situatie in werkelijkheid is, verduidelijken de volgende feiten: de meerderheid van alle mannelijke nieuwgeborenen in Milaan heet tegenwoordig Mohammed, gevolgd door Omar. Een tendens, die we in alle andere Europese grote steden kunnen waarnemen in eenzelfde vorm. In Europa’s hoofdstad Brussel bijvoorbeeld is tegenwoordig al 57 % van alle nieuwgeborenen moslim en Mohammed de meest gebruikte voornaam voor mannelijke nieuwgeborenen. En in Groot-Brittannië heeft al in het jaar 2007 de naam Mohammed de tot dan toe meest gekozen voornaam John van de eerste plek verdrongen.

 

De afgelopen 15 jaar heeft de immigratie – wat betreft de oorspronkelijke landen van herkomst van de immigranten – zich duidelijk van Noord- en Zuid-Amerika en West-Europese landen verplaatst naar herkomstgebieden uit Afrika, de Maghreb, India en Sri Lanka. Islamitische immigranten vormen daarbij, net als in de andere West-Europese landen, de met afstand grootste groep. En ook in Italië treden de typische problemen aan het daglicht die in alle door moslims bewoonde landen van het westen zijn te zien: ontbrekende bereidheid tot integratie, religieuze discussies, parallelsamenlevingen, extreem hoge migrantencriminaliteit, extreme taalproblemen, extreme werkeloosheid.

 

Deze grafiek over het aantal buitenlanders dient met grote scepsis te worden bekeken. In Duitsland bijvoorbeeld leven in het jaar 2009 – inclusief de ingeburgerde immigranten – al meer dan 20 miljoen buitenlanders. Daarom kunnen we er van uitgaan, dat het effectieve aantal buitenlanders in de overige genoemde landen waarschijnlijk aanzienlijk boven de door Eurostat genoemde aantallen ligt.

 

Omdat het overgrote deel van de immigranten in Italië waarschijnlijk illegaal in dit land verblijft, zijn er geen realistische aantallen van de werkelijke hoogte van immigratie voorhanden. Maar in vergelijking tot andere Europese landen is het aandeel illegale immigranten in Italië niet alleen veel groter – ze worden ook minder vaak uitgewezen. In de eerste tien maanden van 2008 moesten maar 6000 illegalen Italië verlaten – tegenover 25.000 in Frankrijk en 8000 in Duitsland. Italië is voor illegale immigranten een zeer aantrekkelijke arbeidsmarkt. Velen komen op een toeristenvisum in Duitsland aan en trekken dan verder naar Italië, waar ze veel gemakkelijker zwart werk vinden. Dit bericht Laura Zanfrini, deskundige voor arbeid en migratie aan de katholieke universiteit in Milaan. De controles in Italië zouden, aldus de deskundige, wezenlijk zwakker zijn dan in veel andere landen in Europa. Zo zou het aandeel zwart werk in het zuiden van Italië in de bouwwereld en in de landbouw ongeveer 30 % en meer bedragen, bericht het statistisch instituut Istat.

 

Maar niet het zwart werken – en ook niet de zeer belastende immigratie van Oost-Europese immigranten – zijn het eigenlijke probleem van Italië. Roemenen streven noch in Italië noch ergens anders naar machtsovername.

 

Het centrale probleem van Italië is zijn sluipende ondermijning door moslims. De meesten zijn economische vluchtelingen, die wilden ontsnappen aan de mensonterende omstandigheden in hun landen. Maar in de Europese landen wacht (behalve werk) een andere, veel belangrijkere, taak op hen. Want door de klerikale en politieke leiders van de islam worden ze als welkome rekeneenheid gezien en ook als toekomstige soldaten bij hun duidelijke bedoeling om ook ooit van Italië een islamitische Godstaat te maken (daarover later meer).  

 

Grafiek: buitenlandse werknemers in Italiaanse privéhuishoudingen.

 

Met de vluchtelingencatastrofe voor het Italiaanse eilandje Lampedusa in de Middellandse Zee staat Italië in de schijnwerpers van de wereldopinie. Het is een humanitaire catastrofe, tegelijkertijd echter ook een voorbeeld van het falen van bijna alle islamitische landen om hun burgers een menswaardig bestaan te geven. Want de islam kent geen gebod tot naastenliefde zoals het christendom bijvoorbeeld. Hoewel zich onder de tien rijkste landen ter wereld veel islamitische olielanden bevinden, is hun economische hulp aan broederlanden marginaal tot niet aanwezig. De Palestijnen worden niet door de Saoedi’s, maar door Europa betaald. En de slachtoffers van de tsunami in het islamitische Indonesië kregen geen hulp van de in het geld zwemmende islamitische olielanden: meer dan 95 % van alle gelden voor de slachtoffers in Indonesië, Thailand en Sri Lanka werd door westerse landen geschonken.

 

Zo is het ook een schande voor het rijke Libië, dat het zijn enorme olievoorraden er niet voor heeft gebruikt om te zorgen voor het welzijn van zijn inwoners en duizenden van deze inwoners ertoe dwingt om zich in handen te begeven van gewetenloze mensensmokkelaars en te vertrekken voor de levensgevaarlijke reis naar Italië – die vaak een reis zonder terugkeer wordt. Corruptie, nepotisme, stam- en clandenken: net zoals de meeste andere islamitische landen staat ook Libië in de corruptie-index van de VN ergens bovenaan de lijst. De kleine Gadaffi-clan bezit meer geld dan de overige 99 % van de Libiërs samen. Ook Arafat heeft zijn volk met miljarden bedrogen – gelden van de EU voor de Palestijnen voor de bouw van scholen, ziekenhuizen en de opbouw van een infrastructuur.   

 

De eigen mensen zijn deze corrupte tirannen geen knip voor de neus waard – tenzij ze te gebruiken zijn voor de islamisering van de wereld. Zo heeft het een met het andere te maken: miljoenen moslims verlaten hun te gronde gerichte en achtergebleven landen op zoek naar werk en een menswaardig leven. In hun eigen landen werden velen van hen vervolgd – en zo konden ze in de vrije landen van het westen massaal asielaanvragen indienen. Nauwelijks in het westen aangekomen en helemaal overdonderd door diens postmoderne levensstijl, vormen ze parallelsamenlevingen, sluiten zich af van de etnische bewoners, weigeren de taal en de zeden van het land van opname over te nemen en vinden alleen troost en hoop in hun geloof. Dit beveelt hen echter de landen van de ”ongelovigen” te bestrijden en er een islamitische heerschappij te installeren. Nu krijgen ze wel ondersteuning van de kant van hun landen van herkomst, die plotseling genoeg geld voor de bouw van moskeeën en de opbouw van een gewelddadige islamitische logistiek hebben om hun landgenoten bij de islamisering van het dal al-Harb: de landen van de oorlog (zoals alle niet-islamitische landen worden genoemd) te ondersteunen. Vanuit hun landen van herkomst stroomt dus plotseling geld, ondersteuning en solidariteit in een mate zoals ze nog nooit hebben ervaren.

 

Maar terug naar Italië: in Libië verarmen ondanks rijkdom van de staat complete massa’s en begeven zich op weg voor de levensgevaarlijke tocht naar Italië. De vluchtelingencatastrofe is noch een natuurwet noch een gevolg van kapitalistische uitbuiting door het westen, maar alleen veroorzaakt door de Gadaffi-clan. Toch wordt niet hij, maar Italië en zijn immigratiepolitiek internationaal scherp aangevallen – ook van islamitische zijde. Het notoire slechte geweten van het westen enerzijds en de humanitaire en sociale voortdurende catastrofe van de islam anderzijds vormen – samen met de linkse voorstanders van immigratie in de westerse landen – een explosief mengsel, waarin de derde en tot nu toe meest succesvolle aanvalsgolf van de islam op het christelijke Avondland Europa (de ”gouden appel”) tot ontsteking kwam. De kolonisatie van Europa door de islam functioneert als een goed geoliede, zelf draaiende machine quasi vanzelf. Westerse systeemhaters, groenen, linksen en ex-communisten vormen daarbij de intellectuele tegenhanger van de Oriëntaalse islam: ze zorgen ervoor, dat er bij de islamisering van hun volkeren geen noemenswaardig verzet optreedt. En mocht dit toch gebeuren, dan worden critici gebrandmerkt als racistisch, buitenlandervijandig, islamofoob (bestaat er ook een Mussolini-fobie of een Hitler-fobie?) en neonazistisch. Met de grenzeloze vernietigingswil van de linksen tegen de gehate Europese cultuur zal het hen lukken om ook in Italië Afrikaanse en Midden-Oostenachtige burgeroorlogtoestanden te creëren.

 

Het sprookje van de goede en kwade predikers (haatpredikers) van de islam

 

De akker is al ingezaaid: ook in Italië schieten de moskeeën als paddenstoelen de grond uit. Maar daar wordt geen vrede, maar haat tegen de ongelovigen gepredikt. Daar wordt geen integratie bepleit, maar juist verboden. Door alle imams, niet alleen door de zogenaamde haatpredikers. Die bestaan alleen in de hoofden van goedgelovige westerlingen, die de islam zien als een religie zoals alle andere religies. In de islam bestaat het begrip haatprediker niet. Daar hebben imams slechts één taak: de inhoud van de islam over te brengen op hun gelovigen. En die staat in de Koran en in de Hadith. En beide zijn de oerbronnen van de eeuwige haat tegenover alle ”ongelovigen” van deze wereld. Zo is ook de meest vredelievende imam verplicht de inhoud van de Koran en de Hadith op zijn gelovigen over te brengen. Koranpassages zoals de volgende:

 

En sla ze dood (de ongelovigen) waar je ze ook tegenkomt…(soera 47:4)

 

Wanneer gij een ontmoeting hebt met hen die ongelovig zijn, houwt dan in op hun nekken, en wanneer gij dan een bloedbad hebt aangericht, bindt hen dan in de boeien (soera 47:4)

 

Als zij zich van u afkeren, grijpt hen en brengt hen ter dood waar ge hen maar vindt; en neemt vriend noch helper uit hun midden (soera 4:89)

 

200 van zulke passages staan er alleen al in de Koran, waarin moslims worden opgeroepen tot jacht en moord op alle ”ongelovigen” – in de Hadith zijn het nog eens 1800 passages. Op het onvoorstelbare aantal van 200 plaatsen roepen de koran en de Hadith dus op tot de strijd tegen en de vernietiging van alle ongelovigen, tot marteling, tot het doden van alle mensen die de islam willen verlaten, tot terreuraanslagen, tot geweld tegen vrouwen, tot prostitutie (”tijdelijk huwelijk”) en tot kinderseks (Mohammed was een kinderschender). De Duitse islamcritica Gudrun Eussner schrijft hierover:

 

In de Koran gaat het om het doden, 187 keer als stam van het werkwoord en 25 keer in de gebiedende wijs: dood!, en wel de ongelovigen, de joden en christenen, de apen en varkens, de gemeenteleden van de rabbi’s, priesters, kerkpresidenten en bisschoppen. De functionarissen van de katholieke en evangelische kerk hebben ontmoetingen met diegenen, die hen en hun gemeenten bedreigen met de vernietiging van hun geloof, met onderwerping en met moord.

 

Voor islamkenners is daarom niet het grote aantal wereldwijd gepleegde aanslagen en terreurdaden verbazingwekkend – maar met het oog op de systematische opvoeding van de islam tot haat en geweld veelmeer diens relatief geringe grootte. Een van de wereldwijd meest erkende islamkenner van tegenwoordig, de Duitse Oriëntalist en uitgever van de ”Internationale encyclopedie van de islam”, Hans Peter Raddatz, zegt samenvattend over de islam:

 

In geen enkele andere religie is de geheiligde legitimatie van geweld als de wil van God tegenover anders gelovigen te vinden, zoals die in de islam als integraal bestanddeel van zijn ideologie in de Koran vastgelegd en in de historische praktijk bewezen is. Er is geen enkele oprichter van een religie te vinden, wiens voorbeeldwerking zich zoals bij Mohammed niet alleen tot de oorlogsvoering, maar ook tot de liquidatie van tegenstanders door moord in opdracht uitstrekte.

 

Het begrip ”haatprediker” is niets anders dan een ”goedmenschelijke” constructie, die de islam in een goede en een kwade tak (islamisme) verdeelt. Maar noch de kunstmatige verdeling in een vreedzame islam en het terroristische islamisme noch de aanduiding ”haatprediker” (voor die imams die behoren tot de islamistische tak) zijn bij een nadere analyse in stand te houden. Want de aanduiding impliceert twee zaken: ten eerste, dat de haatpreken niets te maken zouden hebben met de islam. Ten tweede, dat het merendeel van de ”goede” imams deze haat niet predikt. Beide implicaties zijn fout. Want de haat tegen "ongelovigen" is een centraal bestanddeel van de islam – en de islamitische terreur komt niet van haatpredikers (zoals media en politici suggereren), maar uit het hart van de islam zelf. Wanneer een imam zijn gelovigen die centrale passages uit de Koran zou onthouden waarin tot moord op "ongelovigen" wordt opgeroepen (ook dit heeft al meerdere malen plaatsgevonden) of ze zelfs bekritiseert, riskeert hij zijn leven. In de 1400-jarige historie van de islam werden talrijke imams vermoord, omdat zij één of beide dingen gedaan hadden. Zo zou het ook met Italiaanse imams gaan. Niemand weet dit beter dan zij – ook al bestrijden ze dit heftig in interviews.

 

Dat uitgerekend westerse welzijnsverenigingen en mensenrechtenorganisaties, christenen, intellectuelen en politici zich inzetten voor de bouw van moskeeën in Italië (en elders), waar hun vernietiging wordt voorbereid, zal in de terugblik op het heden als ironie van de geschiedenis en als historisch falen van Europa worden beoordeeld – vooropgesteld dat Europa in z’n huidige vorm nog bestaat. Want daar worden in alle landen er tegenwoordig ideologisch al op voorbereid om Europa ooit over te nemen.

 

Wat de Koran van alle andere heilige religieuze teksten fundamenteel onderscheidt

 

Geen enkele andere wereldreligie kent in haar heilige boeken zulke passages, die oproepen tot haat, moord en eeuwige oorlog (Jihad) tegen mensen die een ander geloof aanhangen – ook wanneer critici van het christendom dit steeds opnieuw en met verwijzing naar overeenkomstige passages in het Oude Testament beweren. Ze hebben bij hun kritiek echter twee zaken over het hoofd gezien:

 

Aan de ene kant gaat het bij die passages niet om goddelijke oproepen tot de gelovigen, maar – net zoals in de Ilias van Homerus – om een verhalende verteltekst, niet in de 1^e persoon (”ik”), maar in de 3^e persoon (”hij”) geschreven. De Bijbel werd dus door mensen geschreven en bevat bijna alleen maar historische beschrijvingen en in vergelijkingen gegoten verhalen over goed en kwaad. Slechts op een paar plaatsen openbaart zich de God van de christenen rechtstreeks aan zijn gelovigen: bijvoorbeeld in de Tien Geboden, maar ook in het Nieuwe Testament in de gedaante van zijn zoon. Net zomin als het doden van de moeder door Oedipus voor de antieke Grieken een oproep tot het doden van hun moeders vormde, is het (verhinderde) mensenoffer van de zoon van Abraham een Oudtestamentische oproep tot algemene mensenoffers.

 

Bij de islam is dat anders. Want bij de koran gaat het om de unieke ”verbale inspiratie” binnen de overige wereldreligies. Volgens het islamitische geloof ontving Mohammed de directe woorden van Allah, ingefluisterd door de aartsengel Gabriel. Daarom is de koran ook in de ”ik-vorm” geschreven. Daarom spreekt Allah ook rechtstreeks, heel direct, tot zijn gelovigen. Daarom is (in tegenstelling tot de door mensen geschreven Bijbel) de Koran immuun tegen iedere vorm van kritiek, immuun tegen morele en ethische veranderingen van de samenleving, daarom is iedere kritiek op ook maar een woord in de ogen van de wachters van de zuiverheid van de islamitische leer niets anders dan rechtstreekse godslastering en moet met de dood van de ketter worden bestraft. Datzelfde geldt voor de persoon Mohammed en diens uitlatingen en gedragingen. Als de ”beste van alle mensen” en als het door Allah uitverkoren ”zegel” van de profeet is iedere kritiek op hem en op de islam en daarmee op Allah gelijk en wordt ook bestraft met de dood. Niet alleen in het jaar 629, maar ook in het jaar 2009. Alle moslims weten dat. Maar bijna geen westerling wil dat begrijpen.

 

Ten tweede is het voor de ethische en religieuze waarden van de christenen enige beslissende deel van de Bijbel niet het Oude Testament, ook niet de som van het Oude en het Nieuwe Testament, maar alleen het Nieuwe Testament, waarin zich (volgens het christelijke geloof) God in de gedaante van zijn naar de aarde gestuurde zoon openbaart aan zijn gelovigen. Niet "oog om oog" dus, maar "hebt uw naasten lief" is het handelingsgebod van de christenen – ook al hebben deze zich daar niet altijd aan gehouden. Maar de niet te ontkennen misdaden van het christendom, zijn pogroms tegen Joden, de meedogenloze onderwerping van "heidenen" in bijvoorbeeld Latijns-Amerika, vonden in vergelijking tot de islam niet plaats onder verwijzing naar betreffende passages in de Bijbel, maar integendeel: ze waren schaamteloos in strijd met de oerprincipes van de eigen religie. Blijkbaar weten islamitische leiders dit beter dan de meeste christenen, onder wie ook vele theologen, die zich met verwijzing naar zogenaamd dezelfde soort "geweldspassages" in het Oude Testament beschermend voor de islam opstellen en het beschrijvende karakter van de Bijbel (anders dan het oproepende van de Koran) blijkbaar zelf niet hebben begrepen. Ayatollah Chamenei, de hoogste geestelijke en wereldlijk leider van de Iraanse sjiieten en daarmee de huidige sjiieten-paus, zei over dit onderwerp:

 

De christenen en joden zeggen: " Gij zult niet doden". Wij echter zeggen, dat het doden gelijkstaat met een gebed, wanneer het nodig is. Misleiding, sluwheid, samenzwering, bedrog, diefstal en moord zijn niets anders dan middelen voor de zaak van Allah.

 

Waarmee Chamenei het fundamentele verschil tussen de islam en het christendom met weinig woorden beter omschreef dan vele geleerde teksten van christelijke godsdienstwetenschappers of critici van het christendom. Van de meesten kan hier worden gezegd, dat ze weliswaar met veel woorden en intelligent kunnen argumenteren, maar van de kern van de islam absoluut niets hebben begrepen. Want in de Koran, en daarmee ook in de islam, gaat het om het doden. 

► Deel 2 (van in totaal 3 delen over Italië) volgt in korte tijd.

 

Bron:

http://www.pi-news.net/2009/11/sozialkosten-fuer-migration-in-europa-italien/

Auteur: Michael Mannheimer

 

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

Reageren kan op: www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp

 

Tot nu toe verschenen op HVV:

Deel 1: voorbeeld Noorwegen (7 november 2009)

Deel 2: voorbeeld Zweden (8 november 2009)

Deel 3: voorbeeld Denemarken (11 november 2009)

Deel 4: voorbeeld Zwitserland (14 november 2009)