ANDERS SILFVERGELT - 19 JUNI 2010

Een van de belangrijkste ontwikkelingen van de laatste tijd is Hirshi Ali’s recente oproep tot een uitgesproken stellingname van christenen ten opzichte van de Islam.

Daarmee bedoelt zij niet de kruiperige dhimmi-praat van kerkgenootschappen die over elkaar heen buitelen in hun haast de positie van Jezus Christus, nota bene de spil en kern van hun geloof, af te zweren. Ook bedoelt zij niet de merkwaardige interpretatie van naastenliefde waarbij de moslimse ideologie, die open en bloot kond maakt van de degradatie van diezelfde Jezus Christus en het in één adem ausradieren van joden, christenen, atheïsten en vrijdenkers, op de thee vriendelijk knikkend wordt geprezen als een verrijking. Nee, waartoe de handig uit Nederland weggewerkte ex-politica intrinsiek oproept, is het zich helder en prominent uitspreken van christenen over de onverenigbaarheid van de essentie van het christendom en de essentie van de Islam. 

Wie niet meer in wonderen geloofde, zal zich nu op de bol krabben. Het gotspe wil dat Ali onverwacht bijval kreeg van de moslimse stadsomroeper Moammar Ghadaffi. De diplomatieke tentenkoning verklaarde onlangs “dat het Westen openlijk dient te kiezen tussen de Islam of een oorlogsverklaring ertegen” (leve het bekende omkeermechanisme).

Het raakvlak met Ali’s oproep aan christenen zit hem in het feit dat de Libische leider, altijd in voor een gebbetje, zich nu eens niet van Koranverzen bedient, maar van citaten uit het evangelie. Saillant detail is, dat het hier het Evangelie van Barnabas betreft, een omstreden en relatief jong document uit de 16e eeuw dat om een hoofdreden haaks staat op de vier evangeliën in de bijbel: de positie van Jezus Christus. Volgens de Bijbel is de laatstgenoemde Zoon van God, Verlosser en Messias, volgens de Koran niet meer dan een van de profeten die bovendien vrijwillig loyaliteit aan Allah betuigt, daarmee de crux van het Nieuwe Testament, en zijn eigen missie daarin, in één klap versplinterend.

Houston, we’ve got a problem.

Gelukkig is Ghadaffi zo goed om christenen te helpen het juiste stemvakje aan te kruisen. Op bijna Pechtoldiaanse wijze zegt hij: “Het Oude en het Nieuwe Testament zijn vervalsingen. Als we de huidige staat van de mensheid willen helen, en echt willen samenleven in onze global village, moeten we uitgaan van de echte bijbel. Want de bijbel zoals wij die nu kennen, is een vervalsing. Als Jezus in de tijd van Mohammed had geleefd, zou de eerste de laatste nagevolgd hebben. De tegenwoordige bijbel vermeldt Mohammed nergens, terwijl de bijbel van onze Heer (lees: het Evangelie van Barnabas) Mohammed herhaaldelijk vermeldt.”

Hirshi Ali heeft gelijk. Met een inhoudelijk onomwonden stellingname vanuit christelijke hoek wil het alsmaar niet vlotten. Een van de weinige openlijk roependen in de Nederlandse woestijn - Ben Kok, de joods-christelijke pastor die onlangs een opmerkelijke film over de Islam uitbracht - wordt in ieder geval door zowel de kerk, de politiek (afgezien van de SGP) als de staatsmedia doelbewust genegeerd. Ook arabist prof. dr. Hans Jansen, toch alomtegenwoordig in het alledaagse debat, is hetzelfde lot beschoren. Dat beiden in moslimse kringen al helemaal geen serieuze gesprekspartner zijn, zal geen verbazing wekken. 

Wat hun verwante oproep betreft, zijn Hirshi Ali en Ghadaffi overigens schatplichtig aan een oude joodse bekende. In het Oude Testament roept Jozua het volk op: “Kiest dan heden wie gij dienen wilt.” Dit is niet alleen dezelfde oproep, het is, om het maar eens in Arabisch idioom uit te drukken, “de moeder van alle oproepen.”

Voor christenen is bij dit alles één troost: als ze niet kiezen, hebben ze dat toch gedaan.