E.J. BRON - 05 JUNI 2011

Helaas durven we nog niet – tenminste officieel – dit probleem respectievelijk dit verband openlijk aan te spreken. Een discussie over de rol van de islam is om diverse redenen politiek niet gewenst. Hierbij speelt niet alleen het rekening houden met in de buitenlandse politiek een rol.

 

Er bestaan uiteraard enkele hulpeloze verklaringspogingen zoals: “Nee, niet de islam is een probleem, maar de onderklasse is een probleem”. Overigens, dit argument is heel populair in kringen van de Turks-islamitische gemeenschap.

 

Men bedoelt daarmee “deze mensen hebben een lager opleidingsniveau en daaruit komen de problemen voort”. Daar ben ik eerlijk gezegd niet zo zeker van. We hebben hier ook mensen uit Italië, Polen, Griekenland of Portugal, die (gedeeltelijk) niet echt tot de opleidingselite behoren. Hebben we dezelfde problemen met deze mensen? Zeker niet. Stelt u zich eens voor, dat ieder mens in Europa die afkomstig is uit een klasse zonder gedegen opleiding net zulke problemen zou veroorzaken. Onze samenleving zou drie dagen later kapot zijn. De verschijningsvormen van de islamproblematiek zijn ook bij de middenklasse en hogere klassen, ja, zelfs bij bij de zogenaamde academici van de islamitische migranten aan te treffen. (Zie ook het artikel uit de “Stern”: “Onopgeleid – en toch geïntegreerd”).

 

Wat zijn dat dus voor problemen die het samenleven met moslims zo moeilijk maken? Men kan hier pagina´s vol verschijningsvormen opschrijven. We kunnen echter ook de problemen met moslims in enkele hoofdgroepen verdelen. Enerzijds onze dagelijkse problemen ter plaatse: hoofddoek, boerka, agressieve jongeren, achtergebleven leven, criminaliteit, vrouwenvijandigheid, intolerantie, antidemocratische houding enz. Deze noemen we dan (abusievelijk) heel algemeen “integratieproblemen”. Zijn dat echt migratiegebonden problemen? Heel zeker? Hierover heb ik sterke twijfels.

 

Hoe kan het dan, dat de islamitische beïnvloede kringen ook in hun desbetreffende landen van herkomst met dezelfde problemen aan het daglicht treden? Turkije is hier een goed voorbeeld van. Agressief-nationalistische jongeren, antidemocratische mentaliteit in grote delen van de bevolking, eermoorden, vrouwenvijandigheid, overvallen op kunstgaleries, overvallen op panden waar alcohol wordt geschonken en ophitsing tegen niet-islamitische minderheden. Men hoeft toch alleen maar de Turkse kranten te lezen en het gezonde mensenverstand zegt: als zowel hier als in het land van herkomst dezelfde problemen optreden, kunnen ze niet “migratiegebonden” zijn. Of wil iemand het tegendeel beweren?

 

Daarbij komt het feit, dat we ook op globaal niveau moeilijkheden met de islamitische landen hebben: oorlogen, achtergeblevenheid, terreur, misachting van de mensenrechten enz., enz., enz… Deze problemen treden niet alleen in de armere landen van de islamitische wereld op, maar net zo goed in de hele rijke landen.

 

Bestaat er een verband tussen beide probleemgebieden? Zo ja, welke en vooral waarom?

 

Enkelen van u zullen hier terecht protesteren en zeggen: “De meerderheid van de moslims in Duitsland zijn rechtschapen, fatsoenlijke mensen”. Dat klopt. Maar deze vaststelling maakt de problematiek des te explosiever. Hoe kan het dan, dat een zogenaamd zo kleine, verdwijnende minderheid zoveel problemen kan veroorzaken? Zijn deze werkelijk allemaal terug te voeren op een kleine minderheid? Waarom komen die vele rechtschapen moslims dan als verlamd over tegenover de agressieve intolerantie of dulden ze bijvoorbeeld mensonterende achtergeblevenheid? Waarom kunnen of willen ze daar niets tegen ondernemen?

Zoals gezegd, ze zijn immers slechts verschijningsvormen en niet de oorzaken. We moeten echter de oorzaken en de omvang van de problematiek begrijpen om hier en nu, in de interesse van toekomstige generaties (met of zonder migratieachtergrond) onmiddellijk beslissingen te nemen en maatregelen in te leiden. Daar helpen geen zinloze “political correctness”, geen bekrompen groepsinteresses of partijpolitieke consideraties. Wanneer de democraten niet in staat zijn deze tikkende tijdbom op tijd onschadelijk te maken, dan zullen weldra enkele fascistoïde volkstribunen (om het even van welke kant) meepraten in de politieke leiding van de samenleving en haat aanwakkeren uit de onwetendheid en de angst van de mensen. We hebben veel te veel tijd verspild.

 

Nee, we hebben het hier niet over de politieke islam. Ook niet over islamitisch gemotiveerde radicale opvattingen. Bedoeld wordt hier de alledaagse “gepraktiseerde” islam en de daaruit voortkomende culturele achtergrond. Want alleen deze islam heeft iets te maken met dit thema. Uiteraard bestaan er raakvlakken met de geradicaliseerde respectievelijk gepolitiseerde islam, dat zou op dit moment echter niet mijn thema zijn.

 

Het is voor ons allemaal (ook voor moslims) een groot dilemma. Aan de ene kant: hele normale, aardige, fatsoenlijke mensen. Aan de andere kant: om het even waar deze mensen als grote groep (als minderheid, volk, natie enz.) leven bestaan deze verschrikkelijke, oorlogszuchtige mensenverachtende verschijnselen.

 

Hoe kan men dus deze paradox verklaren? Waar komt dat vandaan en hoe komt dat? Ik wil proberen het uit te leggen…

 

Hiervoor moet ik echter een andere zienswijze in het spel brengen…

 

Kent u een of andere belangrijke uitvinding of ontdekking uit de afgelopen 1000 jaar (met of zonder neveneffecten) die afkomstig is uit een islamitisch land? Kompas, stoommachine, computer, boekdruk, penicilline, radio, televisie, verbrandingsmotor, internet, nanotechniek, - wat mij betreft – kernsplitsing? Nee? Wees gerust. Het gaat hier bij u niet om een gebrek in de algemene ontwikkeling. Die uitvindingen of ontdekkingen bestaan namelijk niet. Alle verworvenheden werden of voor deze tijd uitgevonden of werden gewoon van anderen overgenomen.

 

Bent u verbaasd? Of heeft u daar gewoon nog nooit over nagedacht? Misschien vraagt u zich wel af: “Wat heeft dit feit met ons thema te maken a.u.b.?” Dat wil ik u nu al een beetje verklappen: “Enorm veel”.  

Nu wordt het een beetje problematisch, want hoe willen we deze fenomenen verklaren? We proberen het door gangbare respectievelijk in aanmerking komende argumenten te onderzoeken:

 

Eerste poging: “Alle moslims zijn lui en dom”

Niet alleen het gezonde mensenverstand, maar ook onze alledaagse observaties, iedere historicus, iedere socioloog zou ons onmiddellijk van het tegendeel overtuigen. Racistische onzin! Afgehandeld!

 

Tweede poging: “Moslims zijn arm en kunnen zich de noodzakelijke opleiding niet permitteren”

Ook dat klopt niet. Het islamitisch beheerste deel van de wereld was eeuwenlang rijker dan alle andere delen van deze wereld. En tegenwoordig is dit gedeeltelijk – dankzij de oliedollars – nog steeds zo. Ze kunnen zich de duurste opleiding permitteren en generaties moslims hebben aan elite-universiteiten in het Westen gestudeerd en doen dit nog steeds. Afgehandeld!

 

Derde poging: “Ze lijden nog altijd onder de late gevolgen van het imperialisme”

Klopt helaas ook niet. Het imperialisme van de moderne tijd is een relatief nieuw verschijnsel van de geschiedenis. Wat er daarvoor was? Daarvoor was er een langere periode, waarin de moslims, en niet de huidige Europese landen, de imperiale machthebbers waren. En nogmaals: afgehandeld!

 

Vierde poging: “De klimatologische omstandigheden staan hen in de weg”

Dat is een van de meert zwakzinnige argumenten die ik ooit gehoord heb en desondanks eentje die ik steeds opnieuw hoor. Er bestaan namelijk ook islamitische beheerste gebieden met een zeer gunstig klimaat. Bovendien zijn moslims al sinds 1453 (permanent en) tot op de dag van vandaag in Europa. Afgehandeld!

 

Ontbreekt er dan misschien nog een ander argument? Ja, natuurlijk.

 

Vijfde poging: “Moslims hoeven niets nieuws uit te vinden of te ontdekken, omdat alles wat de mensheid nodig heeft al in de koran staat”

Als u nu denkt, dat ik dit nu net als grapje heb bedacht, moet ik u helaas mededelen, dat u zich vergist. Dat is een van de meest voorkomende argumenten in islamitische landen. In dit geval moeten we ervan uitgaan, dat alle moslims, zelfs de geleerde moslims, echte nullen zijn in het lezen van de koran. Ze lezen, maar begrijpen niet. Dus…

 

En nu? U denkt vast en zeker, “het kan toch niet zo zijn dat zo´n groot en belangrijk deel van de mensheid gewoon 1000 jaar lang voortleeft in een schemertoestand.”

 

Kent u een baanbrekende uitvinding uit een christelijk land, uit de tijd tussen de 5^e en de 14^e eeuw (die men over het algemeen de Middeleeuwen noemt)? Nee? Ook juist. Ook hier bestaat er namelijk geen. Overigens, deze “merkwaardige” geschiedkundige parallel zal ons steeds achtervolgen.

 

Religies als maatschappijmodel

 

Monotheïstische religies zijn bij nadere beschouwing niets anders dan een idee van een samenleving, ontworpen om het oude systeem ten val te brengen. Net zoals ieder ander idee of ontwerp doorleven ze bepaalde cycli. Ze komen op de wereld, beleven een revolutionaire fase, maken de massa´s enthousiast, veroveren de macht en verklaren zichzelf op zeker moment tot staats- en maatschappijvorm. En precies op dat moment begint de starheid. De religie als staatsbestel gaat een symbiose aan met machtigen. Vanaf nu is iedere kritiek op de religie een kritiek op de heersers en omgekeerd uiteraard.

 

Nu wordt de relatie tussen individu en samenleving (in de zin van de mensenmassa) steeds problematischer. Want dit maatschappijmodel is ten gunste van de samenleving gecementeerd. Individualiteit heeft nauwelijks plaats in deze structuren. Zij wordt verstikt en iedere vooruitgangs- of vernieuwingsimpuls, die alleen kan worden voortgebracht door een vrij en gesterkt individu, wordt doelbewust onderdrukt. Een van de belangrijkste delen van het individuele prestatiespectrum is gewoon deze uitvinders- of vernieuwingsgeest. Wanneer in een samenleving individualiteit massaal wordt onderdrukt, daarbij maakt het helemaal niets uit of deze onderdrukking door geweld of door overtuiging respectievelijk door de vrije wil plaatsvindt, zal er geen geestelijke vonk zijn. Ik zou aan de hand van dit eenvoudige voorbeeld willen zeggen, dat de maatstaf voor de ontwikkeling van een samenleving alleen in de verhouding tussen het individu en de maatschappij kan worden gevonden. Deze verhouding zou men ook “emancipatiegraad van het individu tegenover de samenleving” kunnen noemen. Daarom ook 1000 jaar stilte. Geen uitvindingen, geen vernieuwingen, geen ontdekkingen.

 

Maar de tijden veranderen en werpen weer nieuwe existentiële vragen op. De religie respectievelijk het maatschappijsysteem is niet in staat nieuwe antwoorden te geven respectievelijk nieuwe kennis te verklaren, kan alleen vasthouden aan het traditionele en probeert zelfs uit de ellende van de massa´s politiek kapitaal te slaan. Dit lukt een tijdlang met spreuken zoals “We leven niet genoeg christelijk respectievelijk islamitisch, daarom worden we door God bestraft.” De samenleving wordt een tijdje nog religieuzer, probeert nog godvruchtiger te leven en vooral te handelen in de zin van het heersende systeem. De religie wordt radicaler.

 

Volgens het motto “Alleen gemeenschappelijke vijanden houden ons bij elkaar” worden er snel vijanden opgespoord. De ene keer de moslims in Jeruzalem, die door de kruistochten (Deus lo vult – God wil het) vernietigd moeten worden, opdat de christenheid verlost kan worden. Dan Dar al-Harb (Huis van de Oorlog) respectievelijk het Westen moet vernietigd worden, opdat de mensheid vrede, en welvaart door Dar al-Islam (Huis van de Islam) kan genieten. We weten ook uit de geschiedenis, dat deze pogingen altijd eindigen met de ineenstorting van het oude systeem. Het einde kwam en komt men immense kracht en is altijd bloedig. Het oude systeem staat de politieke macht niet direct af, maar garandeert door onderwerping en aanpassing in een veranderde vorm een overleven van zijn “tradities”.

 

Het christelijk-religieuze maatschappijsysteem probeerde tussen 1095-1444 door oorlogshandelingen, die we de kruistochten noemen, (moslims zouden dit waarschijnlijk Jihad noemen) hun eigen overleven veilig te stellen. Niet alleen naar buiten toe, maar ook naar binnen toe werd het systeem steeds brutaler. Jodenpogroms en vervolging van dissidenten hielden niet op.

 

De politiek, om door conflicten met gemeenschappelijke vijanden (islam) het systeem te stabiliseren, eindigde – zoals we weten – in een historische ramp. De Turks-islamitische strijdkrachten veroverden in 1453 Constantinopel. De handelsroutes naar het oosten en het zuiden werden afgesneden. Politiek-religieuze autoriteiten van de christenheid waren ten einde raad. Het systeem begon in te storten. In de eeuwen daarna zullen ontelbaar veel mensen – vooral christenen –  door christenhand sterven.

Overigens eindigde de Klassieke Oudheid net zo. Wreed en eindeloos bloederig. De geschiedschrijvers zullen deze periode van ondergang nogal bagatelliserend de “volksverhuizing” noemen.

 

Er ontstaat iets nieuws…

 

Eerst onopvallend, af en toe nogal filosofisch, een beetje kunstzinnig, misschien een gedicht, een keer een vertaling uit het Grieks of Arabisch. Iemand maakt een schilderij, een ander doet aan beeldhouwen. De latere geschiedschrijvers zullen dit nieuwe begin abusievelijk “Wedergeboorte (van de Griekse Klassieke Oudheid)” dus “Renaissance” noemen. Het begrip humanisme doet de ronde.

 

En ergens tussen de 14^e en 18^e eeuw begon in Europa als gevolg van de nederlaag van het christendom iets nieuws te ontstaan. Voorbodes van een nieuwe periode. Enkele families respectievelijk vorsten zoals de Medici gebruikten het autoriteitsverlies van het pausdom en het daaruit voortkomende machtsvacuüm voor hun eigen doelen en ondersteunden daardoor “het nieuwe”.

 

·         1452 – Een goudsmid uit Mainz, Johannes Gutenberg, drukt het eerste boek (ironisch genoeg een Bijbel). Nieuwe ideeën kunnen zich sneller verbreiden.

 

·         1453 – Constantinopel wordt door de Osmanen veroverd. De handelswegen naar het oosten zijn afgesneden.

 

·         1492 – Daarop wordt het plan van Christopher Columbus om Azië via de westelijke route te bereiken, gefinancierd en hij “ontdekt” op 2 oktober 1492  per ongeluk Amerika.

 

·         1498 – Vasco da Gama bereikt daadwerkelijk India.

 

·         1509 – Copernicus verklaart de wereld opnieuw.

 

·         1517 – Dan wordt er “plotseling” door een monnik op 31 oktober 1517 in Wittenberg een stuk papier met 95 thesen op de kerkdeur gespijkerd. Een donderslag bij heldere hemel, die we tegenwoordig “het begin van de Reformatie” noemen. De showdown begint. Oude autoriteiten worden in het openbaar gedemonteerd en uitgedaagd.

 

·         1524 tot 1526 – Duitse boeren komen in opstand tegen het heersende feodale systeem.

 

·         1600 – Giordano Bruno wordt openlijk als ketter verbrand.

 

·         1618 tot 1648 – De strijd om de politieke leiding wordt steeds wilder (Dertigjarige Oorlog). Er is een regelrechte wereldoorlog ontbrand.

 

·         1781 – Immanuel Kant publiceert “Die Kritik der reinen Vernunft”.

 

·         1789 – De Franse revolutie.

 

 

De Verlichting is de uitgang van de mensen uit een zelf verschuldigde onmondigheid. (Immanuel Kant)

 

Er ontstaat nooit iets heel nieuws. Het nieuwe is slechts een synthese uit elementen van de nieuwe ideeën en de oude voorstellingen van maatschappij. Nieuw zijn alleen de ontstane machtsverhoudingen. Het nieuwe neemt het roer van de politiek over, moet zich echter lange tijd met de oude machten arrangeren. Deze fase duurt eeuwen. Steeds opnieuw oorlogen, steeds opnieuw tegenslagen. Gruwelijke verschijningsvormen van Manchesterkapitalisme tot fascisme en totalitarisme. De fundamentele tendens van de eeuwen daarna bleef een op religie gebaseerde (respectievelijk godgewilde) machtsstructuur; maar langzaam, net zoals de gestage golven van de zee een steen slijpen, kregen de krachten van de Verlichting en het humanisme de overhand en vervingen de oude structuur. Ik denk, dat deze strijd in Europa van de Renaissance tot het einde van de Tweede Wereldoorlog voortduurde, totdat definitief en voor het eerst in de historie van de mensheid deze nieuwe kracht aan de macht kwam. Nu nog treurt de religie over deze verloren macht en pocht op inspraakrecht. Maar de geschiedenis is niet om te draaien.

 

De islam nu

 

Terug naar de islam. De islam bevindt zich nu precies daar, waar het christendom als maatschappelijke orde in de 14^e eeuw stond. Niets gaat meer. Noch vooruit noch achteruit. De historische nederlaag is duidelijk en zichtbaar. De islamitische wereld is op ieder machtspolitiek gebied inferieur aan het Westen (zo noem ik gemakshalve maar even het geldingsgebied van de Verlichting en democratie) en van hem afhankelijk. En we kunnen ervan uitgaan, dat dit feit heel goed bekend is bij de machthebbers en de bevolking. Men groeit al als kind met dit bewustzijn op. Dit gevoel van inferioriteit en achtergeblevenheid is nu een wezenlijk bestanddeel van de islamitische identiteit. Sinds de invoering van de informatietechnologieën (televisie en radio) in de jaren-70 van de vorige eeuw is in islamitische landen de bewustwording van een verliezeridentiteit enorm versterkt. De islamitische massa´s werden zich plotseling bewust van het extreme welvaarts- en machtsverschil. Toen kwam ook het internet er nog bij. De heersende klasse wil en wilde met kleine correcties of een “beetje vrijheid” het politieke systeem redden. Maar wat volgde, was een islamistische radicalisering van delen van de bevolking.

 

De islamitische bevolkingen plaatsen nu vraagtekens bij de niet-islamistische staatsautoriteiten. De religieuze leiders geven de schuld aan “onvoldoende geleefde religiositeit” respectievelijk de “verwesterlijking”. Ze beloven niet alleen het paradijs en ontelbare maagden in de hemel, maar ook een verheven gevoel van overwinning op de vijanden van de islam en een godvruchtig leven. Enkelen roepen (niet alleen tegen het Westen) met succes op tot de Jihad. En de pseudoseculiere machtselites klampen zich vast aan het leger.

 

Wat de meeste Europese politici of andere intellectuelen niet begrijpen, is, dat de vernedering van historische verliezer een wezenlijk bestanddeel van de islamitische identiteit vormt. Daarom deze woede, deze agressie of dit hysterisch beledigd zijn tegenover het Westen. De islamitische massa´s kunnen immers hun eigen islamitische cultuur niet verantwoordelijk maken voor hun mislukkingen. Om precies te zijn, mogen ze er zelfs niet eens openlijk over nadenken. Dit zou immers overeenkomen met een faillietverklaring. En daarom moet de reden uiteraard bij de tegenstander (het Westen) worden gezocht. Men deinst zelfs niet terug voor de meest absurde samenzweringstheorieën; ook niet in pseudoseculiere kringen. Bijvoorbeeld de voorzitter van de staatkundige onderwijscommissie van Turkije (dus de hoogste onderwijsman, “uitgerust”met ettelijke doctorstitels en professoraten) beweerde openlijk, dat de tomatenzaadjes die uit Israël worden geïmporteerd zo gemanipuleerd zijn, dat ze de “Turkse natie” binnen 20 jaar vernietigen.

 

Ze voelen gedeeltelijk de terreurdaden, vooral tegen de VS, Europa en Israël, ook als ze deze daden niet per se ondersteunen, als een soort verheven gevoel. Daarom wordt de islamistische terreur tegen westerse landen ook maar halfslachtig veroordeeld. Het gaat dus om de gedeeltelijke identiteit van de individuen. De mens moet of wil zich – helaas – ook maatschappelijk definiëren, wil per se ergens bijhoren. Deze identiteiten zijn weliswaar meestal schijn- of overbruggingsidentiteiten, maar volstaan toch om op irrationele wijze partij te kiezen. Dit leidt er dan toe, dat de wereld heel eenvoudig in twee categorieën bekeken kan worden, namelijk: “Wij en de anderen”. Men kan ditzelfde gedrag ook zien bij de bij ons wonende islamitische migranten. Ze bekijken de wereld vanuit het gezichtspunt van de islam, zelfs dan, wanneer ze niet per se gelovig zijn. Misschien zou men het thema “identiteit” als politieke taak moeten beschouwen.

 

De showdown begint opnieuw

 

De onophoudelijke neergang van de islamitische wereld is al langere tijd gaande. Daar kunnen ook goed bedoelde politieke acties niet het minste aan veranderen. De tijd is gekomen en geen kracht ter wereld kan deze ontwikkelingsgang stoppen. De islam, als laatste ordefactor, een relict uit de middeleeuwen, zal zich met alle hem ter beschikking staande middelen naar buiten en binnen toe verzetten. De islam als maatschappelijk systeem bewapent zich voor de laatste strijd. Hij kan echter de nederlaag, die afkomstig is uit het eigen interne systeem, niet meer verhinderen.

 

Ik ben overigens niet de enige die daarvan overtuigd is (Abdel Samad: “De ondergang van de islamitische wereld”). Hij is een uiterst moedige en eerlijke man. Hij wil redden wat er te redden is in de islamitische wereld. Mijn hart hoopt dat hij succes heeft, maar mijn verstand zegt me dat hij moederziel alleen staat onder moslims.

 

We moeten voorbereid zijn op een nieuwe gewelddadige omwenteling in de geschiedenis van de mensheid. Ik denk daarbij niet per se aan een “strijd van de culturen” in een nucleaire wereldoorlog. Hoewel het gevaar (niet alleen voor Israël en India) werkelijk zeer groot is. Het zal vermoedelijk een oneindige brutale slachting plaatsvinden in de islamitische landen zelf, maar ook onder elkaar.

 

Ik wil graag proberen enkele mogelijke gevolgen te schetsen:

 

·         De rest van de wereld wordt hierdoor rechtstreeks getroffen, niet alleen militair, maar vooral ook economisch. Globaal goederen- en geldverkeer, informatie-uitwisseling worden massief beïnvloed. Een extreme, tientallen jaren durende wereldwijde economische crisis zou het gevolg zijn.

 

·         Globale humanitaire catastrofes zoals honger, ondervoeding, ziektes (niet alleen in de crisisgebieden) zullen veel landen treffen.

 

·         Aardoliebronnen zullen door oorlogshandelingen (door eventuele atomaire respectievelijk chemische vergiftiging) niet meer bruikbaar zijn. Een verscherping van de globale energiecrisis, die een wereldwijde (militaire) strijd om fossiele energiebronnen en grondstoffen zullen veroorzaken (hoe zal China of India reageren?).

 

·         De conflicten tussen Soennieten en Sjiieten om de heerschappij in het Nabije oosten zullen exploderen.

 

·         Veel islamitische landen (vooral Arabische) zullen (in de huidige vorm) ophouden te bestaan. Ook de Emiraten en het rijk van de Saoedi´s zullen in deze troebelen ten onder gaan.

 

·         Noord-Afrika wordt een tijdlang radicaal-islamistisch, zal dan echter, net als de andere islamitische landen, ineenstorten.

 

·         Pseudoseculiere islamitische landen zoals Egypte worden letterlijk verscheurd.

 

·         Bovenregionale humanitaire catastrofes en militaire conflicten.

 

·         Turkije zou als enige land met een in meerderheid islamitische bevolking, die echter uit traditionele redenen dichtbij de Verlichting staat en door de religieuze afstand van de Alevieten tegenover de Soennieten, deze ondergang kunnen ontlopen. Turkije zou daarvoor nu echter d.m.v. vele democratische hervormingen de fundamenten moeten leggen om zijn samenleving radicaal te verbouwen. Helaas ziet de realiteit er op dit moment anders uit.

 

·         De VS zullen als wereldmacht steeds zwakker worden. Geen politieke uitstraling, kortzichtige wereldpolitiek, geringere economische dynamiek, achterhaalde politieke structuren zijn hiervoor de meest opvallende aanwijzingen.

 

·         Het islamitische deel van de bevolking in Europa zal deze politieke aardbeving als een klankkast ook in hun desbetreffende samenlevingen dragen. We moeten hier van een golf van geweld uitgaan.

 

Ja, toegegeven, het klinkt allemaal als een scenario voor een wereldoorlog, maar al het andere zou ook mooipraterij zijn. Maar wie weet, de toekomst heeft toch altijd verrassingen in petto. Ik ben er van overtuigd, dat deze overgang naar het tijdperk van Verlichting niet per se net zo brutaal en bloederig moet zijn dan die in de Europese geschiedenis. Wij zouden hier veel aan kunnen bijdragen. Daarvoor is het echter noodzakelijk dat wij ons politiek bewust worden van de komende historische verandering en diens omvang en noodzakelijkheid. De democratische samenlevingen moeten de hen nog resterende tijd ervoor gebruiken om overal ter wereld strategieën te ontwikkelen om grote verliezen aan mensenlevens en levensfundamenten (natuurlijk ook in islamitische landen) te ontwikkelen.

 

Ook deze keer ziet het daar opnieuw helaas niet naar uit. We houden ons liever bezig met de Afghanistan-oorlog, wiens succesvolle afsluiting ons hoogstens een nieuw Pakistan kan opleveren, of met gezellige islamconferenties zonder enig resultaat.

 

En nog steeds; en onophoudelijk tikt de bom…

 

Bron:

http://www.exmuslime.at/gastbeitraege/327-warum-ist-der-islam-ein-problem

 

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron