E.J. BRON - 24 DECEMBER 2010

Niemand kan zeggen, dat Wafa Sultan haar lezers niet zou hebben gewaarschuwd: »Voor het boek zouden de meeste, zo niet alle moslims mij ter dood veroordelen«. Voor de titel alleen al. Het kan zelfs zijn, dat men u ook met de dood bedreigt, alleen omdat u mijn boek leest.« Van moordbedreigingen voor het lezen van een recensie schrijft Sultan niets – pech voor de recensenten, maar een geruststelling voor de lezers van de Bayernkurier.

 

De naar Amerika geëmigreerde Syrische arts Wafa Sultan is een fenomeen. Men moet op internet bij YouTube de discussies hebben gezien, die ze vier jaar geleden op de Arabische televisiezender Al-Jazeera had – haar kracht, haar woede, haar moed.

Miljoenen Arabische kijkers maakte ze op niet mis te verstane wijze duidelijk, dat er tussen de westerse en islamitische wereld helemaal geen conflict tussen de culturen zou kunnen bestaan: »Het is een conflict tussen de civilisatie en de achtergeblevenheid, tussen de civilisatie en de barbarij, tussen diegenen, die vrouwen als dieren houden en diegenen, die hen als mensen behandelen.« Na de derde uitzending moest Al-Jazeera de discussie stoppen. Teveel kijkers wilden deze niet langer verdragen.

 

Jarenlang heeft Sultan vanuit haar nieuwe thuis Los Angeles geprobeerd om in Arabische kranten aan haar Arabische lezers de redenen voor de achtergeblevenheid van de islam duidelijk te maken. In haar boek wil ze nu westerse lezers de ogen openen voor het gevaar, dat van een islamitische samenleving zou uitgaan, »die ziek is tot op het bot«. Want geen westerse lezer »kan zich de omvang van het morele verval, dat greep heeft alle aspecten van het leven in de islamitische samenlevingen, voorstellen.« De schuld van deze morele catastrofe in de islamitische landen geeft zij aan de profeet Mohammed, zijn koran en de islamitische leren.

 

»Als God een monster is«, luidde de provocatieve titel voor haar boek. De uitgeverij heeft hier echter iets verzachtender »Een God die haat« van gemaakt. De psychiater houdt zich bezig met de relatie van de moslims tot hun God, en waar ze over nadenkt, is zeer zeker de moeite van het lezen waard. De wisselende relatie tussen God en de mensen is altijd bijzonder: in alle culturen maken mensen voor zichzelf een beeld van hun God of hun goden en proberen hem na te doen. Dat heeft een paradoxale uitwerking, legt Sultan uit: »Als wij God creëren, dan staan wij God toe om ons te creëren.« En de moslims, aldus de psychiater, hebben in de koran een wraakzuchtige, van haat vervulde God van geweld en van angst gecreëerd. Deze zou al 1400 jaar lang de islamitische wereld en zijn mensen vernietigen. In het islamitische godsbeeld en aan de schade, die het al zo lang aan de mensen in islamitische samenlevingen toebrengt, herkent Wafa Sultan het eigenlijke broeinest voor de islamitische terroristen, die tegenwoordig de hele wereld met geweld en islamistische terreur bedekken.

 

De vrouwen in de islam hebben altijd al te lijden onder de ergste terreur. Sultan: »De situatie van vrouwen in de islamitische landen is een humanitaire catastrofe, die al eeuwenlang door de wereld wordt genegeerd en waarvoor hij nu de prijs betaalt.« Het boek van Sultan staat dan ook vol duistere vrouwenverhalen uit Syrië. Bijvoorbeeld dat van haar grootmoeder: omdat ze tijdens een pokkenepidemie haar drie zoons verloor, werd ze er als 25-jarige op uit gestuurd om voor haar man een tweede vrouw te zoeken. Op de bruiloft moest de vernederde jonge vrouw voor het bruidspaar en de bruiloftsgasten dansen – en was voortaan nog slechts een bediende in haar eigen huis.

 

Veel is er sindsdien in 50 jaar niet veranderd in Syrië. Dat laat het lot van Sultan’s »geliefde nicht Mayyada« zien, aan wie zij haar boek heeft opgedragen: op 11-jarige leeftijd werd de kleine uitgehuwelijkt aan een 40-jarige man. »Ze is nog jong, ze zal met de tijd van hem leren houden«, zei Sultan’s halfzuster, de moeder van de kleine bruid: »Het is een huwelijk volgens de wet van God en zijn profeet.« Steeds opnieuw vlucht het kind naar huis, steeds opnieuw stuurt de vader haar naar haar man terug, »naar de beste plek, die God en zijn profeet voor je hebben uitgezocht.« Sultan: »Ze kon slechts van de ene hoek van haar gevangenis naar de andere rennen.« Op 26-jarige leeftijd pleegt Mayyada, moeder van drie kinderen, zelfmoord.

 

Schuld aan de gruwel, waaronder vrouwen overal in de islamitische wereld hebben te lijden, zou het voorbeeld van Mohammed zijn, zegt Wafa Sultan. 1400 jaar geleden zou de profeet getrouwd zijn met een 9-jarig meisje. Omdat de koran Mohammed tot onbetwistbaar voorbeeld voor alle gelovigen zou verklaren, werd het huwelijk van de profeet met de kleine Aisha de basis voor religieuze en wereldlijke wetgeving in de hele islamitische wereld. In Jordanië, Syrië en Egypte worden ook nu nog kleine meisjes uitgehuwelijkt aan rijke Arabieren uit de Golfstaten – of beter: verkocht. Op een bepaald moment worden de minderjarige slachtoffers dan teruggestuurd – »verkracht, onteerd en van hun jeugd beroofd voor belachelijke sommen geld, en alles wordt als huwelijk gedeclareerd volgens de wetten van God en zijn profeet.« Sultan’s woede op deze God en zijn wetten is grenzeloos. Tot op de dag van vandaag, zo ziet zij het, vernietigt het verhaal van Mohammed en Aisha »de morele en mentale structuur van mannen en vrouwen in de islam.«

 

Als kind, studente en jonge arts heeft ze in Syrië zowel ongelooflijke als alom aanwezige vrouwenverachting meegemaakt. Tijdens een college medicijnen lacht een in Engeland opgeleide professor een jonge patiënte uit. Haar man heeft haar vreselijk toegetakeld met brandende sigaretten. »Dan zult u het er wel naar gemaakt hebben, anders had hij het niet gedaan.« Ook de studenten in de collegezaal vinden het komisch. In een plattelandsregio, waar ze als arts werkte, »was seksueel misbruik wijdverbreid.« De daders waren meestal mannelijke familieleden, »normaalgesproken de vader«. Uit puur sadisme doen mannelijke artsen dan abortus zonder verdoving.

 

Ook de vrouwenverachting in de islam voert Sultan terug op de koran en op het vernietigende voorbeeld van Mohammed. »Een vrouw is een schade«, wordt er in een Mohammed-overlevering gezegd, de meeste bewoners van de hel zouden vrouwen zijn, zegt de profeet in een andere overlevering. In een ander koranvers zijn vrouwen slechts akkers - »vuilnis«, verduidelijkt Sultan. Van jongs af aan zouden vrouwen in de islamitische wereld zulke en andere zinnen met de paplepel krijgen ingegoten en uiteindelijk zelf geloven, dat ze »vuilnis« zouden zijn.

 

Wafa Sultan zelf had geluk: haar vader liet haar lezen, een leraar prees haar voor haar opstellen. Haar halfbroer, die na de dood van de vader de grote familie verzorgde, was een aanhanger van de nationalistische Baath-partij en liet zijn eigenzinnige zuster studeren. Maar ook Sultan stuitte overal op de grenzen, die de islamitische shariawetgeving aangeeft: als ze in 1988 voor haar kinderen uitreisvisa wil aanvragen om haar man naar Los Angeles te volgen, vertelt een ambtenaar haar, dat ze volgens de islamitische wetgeving als vrouw geen voogdij over haar kinderen zou hebben. De arts moet een verre neef van haar man overhalen om de papieren te ondertekenen. Dubbele despotie: onder de Assad-dictatuur heerst ook in het zogenaamde gematigd-islamitische Syrië de sharia over de mensen.

 

De, zoals Sultan zegt, door Mohammed en de koran geïnspireerde vrouwenverachting vernietigt niet alleen de vrouwen, maar ook hun familie en de samenleving in de hele islamitische wereld. Sultan heeft vergeefs gezocht naar een begrip van familie in de islamitische leer. Echtgenotes leven met de constante bedreiging vervangen te worden door tweede, derde of vierde vrouwen. Affectie en gelijkgerechtigde wederzijdse verantwoordelijkheid kunnen dan nauwelijks bestaan. »De verkommerde ouderrelaties hebben ontelbare generaties geproduceerd, die nooit bij ouders opgroeiden die van elkaar houden«, analyseert de psychiater.

 

De eerste slachtoffers van de door de koran en de Ahadith bevolen gevoelsarme ouderrelaties zijn daarom de kinderen. In de islamitische wereld, schrijft Sultan, hebben kinderen geen rechten, alleen de plicht tot absolute gehoorzaamheid. Zoals de vrouwen het eigendom zijn van hun mannen, zijn de kinderen gewoon het eigendom van hun vaders: »In de islam zijn kinderen bezit, geen verantwoordelijkheid.« Wafa Sultan heeft dit zelf zo meegemaakt: haar vader had al vijf kinderen, toen hij op 40-jarige leeftijd met haar destijds 16-jarige moeder trouwde. Ze gaf hem nog acht kinderen. Thuis wemelde het van de kinderen, die haar vader niet goed zou hebben kunnen verzorgen, zelfs niet als hij dit gewild zou hebben. De islamitische leer hecht geen speciale waarde aan de jeugd. Ouderverantwoordelijkheid komt niet voor in de koran. Slechts één ding vond de profeet belangrijk: »Breng jullie kinderen bij te bidden als ze zeven jaar oud zijn en sla hen als ze het met tien jaar nog niet doen.« De psychiater becommentarieert de uitspraak van Mohammed met een uitval van woede: »Naar de hel met een profeet, die een vader beveelt zijn zoon te slaan om te bidden.«

 

Überhaupt speelt geweld in de islam een grote rol, weet Sultan. De profeet was een gewelddadig mens, de koran en de Ahadith onderhouden een taal van geweld: »De islamitische cultuur roept geweld op.« De samenleving in islamitische landen zou regelrecht zwelgen in bloeddorstige verhalen uit de koran of de biografie van Mohammed. Ook ontwikkelde moslims voelen er niets bij, dat Mohammed een oude vrouw, die hem bespotte, liet vierendelen of er een moordenaar op uit stuurde om de eigen broer te onthoofden. Er bestaan honderden van zulke gruwelijke Mohammed-verhalen en deze worden er bij de kinderen van jongs af aan met de paplepel ingegoten.

 

»Mohammed was meer een vechter dan een denker«, zegt Sultan. In zijn biografie zou geen spoor aanwezig zijn van morele autoriteit: »Hij liet zijn aanhangers geen moreel erfgoed na waarop ze een samenleving zouden hebben kunnen oprichten.« En toch dienen de woorden en daden van Mohammed al 1400 jaar lang als moreel kompas voor alle moslims ter wereld«, legt Sultan uit. Het resultaat zou een samenleving van geweld zijn, die een 1400 jaar oude wetgeving uit de woestijn zou toepassen. Daarin ziet Wafa Sultan de eigenlijke oorzaak voor de ellende van de islamitische wereld en voor het gevaar dat van hem uitgaat. Is er hoop? Pas wanneer de moslims zich een God kunnen voorstellen die niet haat, maar liefheeft, denkt de tot islamitische atheïste veranderde psychiater. Daarvan is in de islam echter nog niet veel te zien. Eén lichtpuntje is er echter toch: zolang de islamitische wereld vrouwen zoals Wafa Sultan voortbrengt, mag men hopen voor de islam.

 

Bron:

http://www.bayernkurier.de/index.php?option=com_content&task=view&id=31771&Itemid=228

Auteur: Heinrich Maetzke

 

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

Reageren kan op: www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp