Engeland´s mislukte immigratiepolitiek
E.J. BRON - 12 AUGUSTUS 2011
De ongeregeldheden in Londen en vele andere grote Engelse steden bewijzen de mislukking van de lange tijd zeer royale Britse immigratiepolitiek. De migrantenonlusten komen alles andere dan verrassend. Want als men enkele demografische studies van de afgelopen jaren bekijkt, werd hierin al meerdere keren gewaarschuwd voor de “radicalisering van de tweede generatie”.
Immigratie voornamelijk uit de koloniën
Na de Tweede Wereldoorlog veranderde Groot-Brittannië zich in een immigratieland. De welvaart schiep behoefte aan arbeidskrachten, die voornamelijk door arbeiders uit de koloniën gedekt kon worden. Net zoals in veel andere Europese landen stuitte de immigratie bij de bevolking op weinig wederliefde. De Engelsen beklaagden zich er o.a. over, dat immigranten – op grond van de royale staatsburgerschappolitiek – de welvaartsstaat zouden uitbuiten en niet zouden willen integreren, omdat er een gebrek zou zijn aan identificatie met het nieuwe thuisland. En dit, hoewel juist in Groot-Brittannië verstrekkende maatregelen werden getroffen om minderheden voldoende rechten te garanderen. Sinds de jaren-90 echter is steeds beter te zien, dat de politiek van het multiculturalisme in Engeland mislukt is. Het kwam voortdurend – gedeeltelijk ook zelfs tussen verschillende groepen immigranten – tot gevechten.
Sinds de jaren-50 is het aandeel van in het buitenland geboren personen in Groot-Brittannië meer dan verdubbeld. Bij de laatste volkstelling in het jaar 2001 gaf 8% van de bevolking aan tot een etnische minderheid te behoren. De groep Aziaten had hierin met 4% het grootste aandeel, gevolgd door de Afrikanen met 2%. Intussen zal dit aandeel echter al bij ongeveer 15% kunnen liggen (voor heel Groot-Brittannië). Schattingen en ook officiële cijfers liggen hierbij echter ver uit elkaar. Omdat ook de illegale immigratie een groot probleem vormt, kan over het daadwerkelijke percentage slechts gespeculeerd worden. Men is het er echter wel over eens, dat Groot-Brittannië tot het bovenste derde deel van immigratielanden binnen de EU behoort. Vooral de verstrekte verblijfsvergunningen in verband met asiel stegen de twee afgelopen decennia duidelijk. Daarbij wonen de meeste immigranten in Engeland en vooral in de hoofdstad Londen. Bijna 60% van alle Amerikaans-Caribische immigranten evenals zelfs 82% van alle Afrikaanse woont in Londen.
Lager opleidingsniveau en hoge werkloosheid
Statistieken bewijzen, dat het opleidingsniveau van de migranten meestal lager is dan dat van de autochtone bevolking. Ondanks gelijke beginvoorwaarden gaat het opleidingsniveau van de zwarte en hier vooral van de islamitische leerlingen vanaf ongeveer het tiende levensjaar duidelijk achteruit. Daaruit volgt, dat deze groepen wezenlijk minder vaak een hoger schooldiploma behalen dan blanke medeleerlingen en ook dan die van leerlingen met een andere etnische achtergrond. Het werkloosheidscijfer onder migranten is tweemaal zo hoog als bij de autochtonen. Afgezien van Indiërs en Chinezen hebben de zichtbare minderheden ook een wezenlijk lager loonniveau. Het gevolg van gebrekkige opleiding en een hoge werkloosheid is vaak de weg in de criminaliteit.
Al in het jaar 2007 werd in een studie gewezen op het gevaar van de “radicalisering van de tweede generatie”, die op de lange en middellange termijn als de grootste uitdaging in het Verenigd Koninkrijk werd gedefinieerd. Peilingen hieromtrent hebben uitgewezen, dat er – ook in vergelijking met de andere landen van de EU – in Groot-Brittannië een sterke ontwikkeling van de tweede immigratiegeneratie tot vervreemding en radicalisering heeft plaatsgevonden.
Politie voor migranten als een rode lap
De relatie tussen de migranten en de politie is al lange tijd gespannen. Op grond van hun grote neiging tot criminaliteit worden zwarten tot acht maal vaker gecontroleerd door politieagenten dan blanken. Daardoor wordt de haat van de zwarten op de politie en de staat weer gevoed en dit ontlaadt zich bij iedere gelegenheid, het laatst dus n.a.v. de dood van het vermoedelijke lid van een criminele bende door een politiekogel.
Parallel aan de bendecriminaliteit gedijen in Groot-Brittannië ook radicale stromingen, vooral onder moslims. Ook daarvoor zijn juist ontevreden jongeren zeer gevoelig. Dat het door links steeds geprezen model van het multiculturalisme is mislukt, is nogmaals overduidelijk te zien aan de actuele ongeregeldheden in Engeland.
Bron:
http://www.unzensuriert.at/content/005179-Englands-gescheiterte-Einwanderungspolitik
Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(Bovenstaand artikel geeft niet per se de mening van de vertaler weer. Dit geldt overigens eveneens voor alle andere vertalingen van E.J. Bron)
