E.J. BRON - 02 AUGUSTUS 2009

…Dat deze waarschuwingen meer dan alleen theorie zijn, laat een studie van de Universidad Rey Juan Carlos in Madrid zien. De Spaanse staat stak sinds het jaar 2000 28,67 miljard euro in de stimulering van wind-, zonne- en waterkrachtenergie. Het creëren van ”duurzame” banen behoorde tot de doelen. Er werden in werkelijkheid 50.200 nieuwe banen gecreëerd. Maar de studie komt tot de conclusie dat iedere ”groene” baan 2,2 arbeidsplaatsen in de reële economie vernietigde. De reden: aan de ene kant ontbrak het in veel te dure en inefficiënte energiebronnen geïnvesteerde geld op andere plaatsen. Bovendien had een prijsstijging van de elektriciteit, die de programma’s indirect tot gevolg hadden, een vertrek van de zware industrie naar het buitenland geprovoceerd.

Daarmee niet genoeg: 65% van de gecreëerde ”groene” banen ontstond in de bouw en ging direct weer verloren nadat de projecten klaar waren, 25% van de banen betrof minder productieve terreinen zoals bureaucratie, marketing en engineering, slechts 10% van de banen had betrekking op de eigenlijke productie van stroom.

Desondanks werd de elektriciteit in Spanje in dezelfde periode schaarser en gemiddeld 50% duurder; als men de subsidies aan de consumenten zou doorberekenen, zou de stroomprijs nog een keer met 31% stijgen. Weliswaar werd er meer capaciteit aan alternatieve energie geïnstalleerd dan oorspronkelijk de bedoeling was – maar in de praktijk leverden de wind- en zonne-energie-installaties minder en vooral dan niet als de stroom schaars en duur was. In de euforie rondom de ”groene” stroom had men verzuimd om te investeren in de conventionele centrales. Er ontstonden knelpunten in de stroomvoorziening.

In Zwitserland, waar de stroomverzorging tot nu toe vooral een zaak van gemeenten en kantons was, bestaan talloze spaarpotjes om alternatieve stroombronnen te stimuleren. Alleen al in het kanton Zürich telde de NZZ (Neue Zürcher Zeitung) het afgelopen jaar 29 gemeentelijke stimuleringsprogramma’s, afgezien van die van het kanton. Sinds 1 januari 2009 worden de alternatieve stroomleveranciers landelijk via de stroomprijs jaarlijks met tot 320 miljoen Zwitserse franken gesubsidieerd. De resultaten zijn ontnuchterend: de zon en de wind dekken tot nu toe nog niet eens een promille van onze stroombehoefte…

Anders dan atoomcentrales zijn gascentrales in geval van nood relatief snel en zonder referendum te bouwen. De grootste moeilijkheid ligt bij de leveranciers. Terwijl de nucleaire brandstof vooral uit de Verenigde Staten, Canada, Australië en Zuid-Afrika afkomstig is, zou Zwitserland met de optie gas afhankelijk kunnen worden van onberekenbare partners zoals Rusland of Iran. De reis van minister van Buitenlandse Zaken Micheline Calmy-Rey (SP) naar Teheran ter ondertekening van een gasverdrag was een waarschuwingssignaal. Haar vernederende optreden met hoofddoek illustreert welke prijs onze politici bereid zijn te betalen om het onaangename atoomdebat uit de weg te gaan.

De stand van zaken is krankzinnig: om niet te hoeven overgaan op kernenergie wil Europa met gigantische kosten gas uit Iran rondom de halve wereld pompen – en financiert daarmee een land, dat officieel inzet op nieuwe kerncentrales en bovendien onofficieel bezig is met het maken van een atoombom. Dat is niet alleen in strijd met iedere politieke, maar ook met iedere economische en ecologische redelijkheid…

Bron: www.fact-fiction.net

Uit het Duits vertaald door:

E.J. Bron

Reageren?: www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp