E.J. BRON - 18 MEI 2009

Hij discussieerde met zijn studenten over zijn slechte gevoel bij de vele gewelddadige verzen, waarop hij door de universiteit werd ontslagen en werd overgedragen aan de Egyptische geheime politie. Die gooide hem in de gevangenis en martelde hem daar.

 

Weken later en op grond van de voorspraak van een invloedrijke oom kwam hij vrij en lukte het hem om via Zuid-Afrika naar Amerika te komen. Hij leerde het christendom kennen en waarderen. Al zestien jaar is hij nu een overtuigd christen. Zijn boeken ”Islam en Terrorisme”, ”Jezus en Mohammed” en ”Motieven van Israëlische terroristen” zijn bestsellers geworden. Tot grote vreugde van Duitse islamcritici heeft de uitgever Dr. Ingo Resch deze boeken gepubliceerd.

 

Dr. Resch leidde ook de podiumdiscussie die Christian Solidarity International (CSI) in München had georganiseerd. De zaal was tot op de laatste plaats gevuld. Ongeveer honderd personen luisterden geboeid naar wat Mark Gabriel over de islam vertelde. Van datgene wat daar van hem te horen was, zouden naïeve ”goedmenschen” waarschijnlijk zweet op hun voorhoofd krijgen. Deze man is een aangetoond expert van de islamitische ideologie.

 

Op de prille leeftijd van 5 jaar begon hij de koran uit zijn hoofd te leren. Op 12-jarige leeftijd was hem dat gelukt en nu nog zegt hij dat hij de soera’s niet meer uit zijn hoofd zou kunnen krijgen:

 
”Deze religie heeft de haat verinnerlijkt”.

 

Gabriel waarschuwt zeer nadrukkelijk voor de islam. Zo zou de gevaarlijkste terrorist ter wereld, Osama Bin Laden, feitelijk een ware moslim zijn. Hij zou exact het voorbeeld van de profeet Mohammed volgen en de woorden van de koran stap voor stap in de praktijk omzetten. Bin Laden zou met zijn god Allah geheel volgens de koran een handel hebben gesloten, die hem daarvoor als loon het paradijs zou schenken. Net als al die zelfmoorddaders en terroristen. Want alleen diegene die actief voor Allah zou vechten, zou zeker zijn van een vrijkaartje naar de eeuwigheid. Uitgerust met deze hersenspoeling jagen ze dagelijks verblind mensen de lucht in.

 

Deze feiten komt een absolute insider uit het hart van de islam brengen. Daarom schrikt men des te meer wanneer professor Gabriel zegt:

 
”Een goed mens te ontmoeten, betekent een slechte moslim voor je te hebben”.

 

Gabriel neemt bij de aandachtig luisterende toehoorders iedere illusie over een ”gematigde Euro-islam” weg: de islam zou zich nooit veranderen in Europa. Deze religie zou bepaalde regels hebben voor alle gelovigen die zich in niet-islamitische landen bevinden: je in het begin onopvallend gedragen, je snel vermeerderen, langzamerhand eisen stellen, de ”ongelovige” samenleving sluipend veranderen, steeds meer macht en invloed verkrijgen en dan op  een of ander moment de meerderheid bereiken waarmee de heerschappij van de islam kan worden doorgedrukt. Europa zou tot het ”huis van de oorlog” behoren, omdat hier nog geen islamitische regering zou bestaan. Maar de islam zou het op den duur niet toestaan dat niet-moslims autoriteit zouden uitoefenen over moslims. Moslims zouden over de ongelovigen moeten heersen, volgens de koran. Het abstracte begrip ”Euro-islam” zou slechts een middel zijn om het uiteindelijke doel, de verovering van Europa, te bereiken.

 

De islam zal volgens Mark Gabriel nooit ook maar een millimeter veranderen, noch in het Midden-Oosten noch in Europa. In Egypte en Syrië heeft de Sufi-beweging een hervormingspoging ondernomen door de jihad te veranderen van een fysieke in een spirituele strijd om zodoende de islam zijn gewelddadigheid te ontnemen. Maar de Sufi-leiders werden zonder dralen als ketters gebrandmerkt en op beschuldiging van ”christianisatie van de islam” gekruisigd. Met het hoofd naar beneden. Iedere moslim die een of ander islamitisch principe in twijfel trekt, zou automatisch uit de islamitische gemeenschap worden gestoten en vaak ook gewoon gedood worden. Zoveel over het thema ”gematigde islam”.

In de geschiedenis hebben moslims meerdere keren geprobeerd Europa militair te veroveren. Maar ze zouden intussen hebben ingezien dat dit tegenwoordig niet meer mogelijk zou zijn. Daarom zou men het nu via proberen via de geboorte-Jihad, massale immigratie, intensieve opvoeding, missionering, economische netwerken en de sluipende invoering van islamitische wetten.

Professor Gabriel is veel op reis. Vaak wordt hij door moslims aangesproken, die hem voor een van de hunne houden. Hij laat ze meestal in hun geloof om tijdens zulke gesprekken informatie zonder taqiyya-filter te krijgen. Een Turkse zakenman bijvoorbeeld zou tegen hem op het vliegveld van Frankfurt letterlijk tegen hem hebben gezegd:

”Duitsland zal bij ons horen, dat is slechts een kwestie van tijd.        
De Duitsers stoppen met het krijgen van kinderen, in plaats daarvan

Houden ze zich meer bezig met honden en katten. Wij echter krijgen veel
Kinderen en zullen spoedig de meerderheid hebben”.

 

Moslims zouden een droom hebben, niet alleen voor Duitsland, maar voor heel Europa. Gabriel zou echter hopen het niet te hoeven meemaken dat ooit een imam Europa zou regeren. Daartoe zou Europa echter wakker moeten worden, een streep moeten halen door het waanzinnige begrip ”politieke correctheid”, het tolerantiebegrip niet tot zelfopgave moeten doordrijven en zich niet langer moeten overgeven aan cultuurrelativisme.

 
”De Europeanen moeten als één man optreden en voor hun religie en cultuur opkomen”.

 

Deze zin werd precies zo uitgesproken in Keulen tijdens het anti-islamiseringscongres. Daar werden de rechts-conservatieve sprekers als ”nazi’s” en ”buitenlandervijandig” in een kwaad daglicht gesteld. Zal men dat nu ook bij de Egyptische christen professor Mark Gabriel proberen? Zijn krachtige appèl:

 
”De islam vernietigt de fundamentele aspecten van het christendom. 
Wij moeten voor het behoud van onze waarden een rode lijn trekken, die

niet mag worden overschreden”.

 

Deze rode lijn zou echter al in enkele Europese landen zijn overschreden. Door gerechtelijke uitspraken, die rekening zouden houden met de religieuze en culturele achtergrond van de daders. Of door de kritiekloze en onvoorwaardelijke toestemming voor de bouw van grote moskeeën.

 
”Moskeeën zijn niet te vergelijken met kerken. Omdat in de islam

religie, staat en politiek een eenheid vormen is de moskee niet alleen
een plaats van Godsverering, maar ook een opvoedkundige school,

een rechtbank waar vonnissen worden uitgesproken, een verzamelplaats
voor wapens en een commandocentrale voor oorlogszuchtige handelingen”.

 

 Zo zou Mohammed Atta de aanslagen van 11 september 2001 in moskeeën in Hamburg en Kiel hebben voorbereid. Gabriel is vooral geschrokken van het feit dat bijvoorbeeld in Italië alleen al 400 moskeeën door de Moslimbroederschap worden geëxploiteerd, de ”ergste beweging van de islam”.

 

Professor Gabriel heeft de toeschouwers in zijn ban. Zijn uitspraken schudden wakker:

 
”De islam is gevaarlijk en hij is niet te hervormen”.

 

Zo wordt de catastrofe waar Europa op aanstuurt duidelijk. Wat kan men er nu tegen doen? Zou de koran als totalitair en geweldverheerlijkend maaksel verboden moeten worden? Nee, denkt hij. Dat zou in de islamitische wereld zorgen voor burgeroorlogachtige toestanden. Kerken zouden in brand gestoken en duizenden christen zouden vermoord worden. Gabriel vestigt zijn hoop op de intensieve verspreiding van informatie. Zijn appèl aan alle aanwezigen en alle islamcritici:

 
”Praat over jullie kennis. In de kennissenkring, met vrienden en collega’s.

Stuur brieven en e-mails aan journalisten en politici. De islam kan alleen worden

afgeremd door voorlichting. Gooi stenen in het water en er zullen golven ontstaan.

Des te meer mensen er op de hoogte zijn, des te doelgerichter zullen ze ook politici

kiezen die islamkritische posities innemen”.

 

Professor Mark Gabriel is een uiterst sympathiek en charismatisch mens, die goud waard is voor de islamkritische bewegingen in de hele wereld. De secretaris van CSI Duitsland, Ingrid Seigis, is optimistisch dat hij dit jaar nog een keer naar Duitsland komt. Hopelijk gauw.

 

Bron: www.pi-news.net

 

Vertaald uit het Duits door:

 

E.J. Bron