Een leven tussen Oriënt en Occident (Europa)
E.J. BRON - 12 SEPTEMBER 2010
Vandaag is het woensdag. De dag in de week, waarop er iets meer leven is in het hart van Gelsenkirchen-Hassel. Men komt bij elkaar, praat met elkaar over belangrijke en onbelangrijke dingen van het leven. Op een gegeven moment, bij het bloemenstalletje, staan ze dan naast me. Vrouwen, gehuld in zwarte doeken. Alleen hun bleke gezichten zijn te zien. De doeken zijn de zogenaamde ”chadors”, die vooral in Iran worden gedragen.
De rest van de islamitische vrouwen op de markt draagt een hoofddoek of hidjab. De Koran heeft de vrouwen vrijheid gebracht, zeggen islamitische mannen en vrouwen vaak tegen me. Maar de werkelijkheid ziet er heel anders uit.
Ik woon al 4 jaar in het noorden van Gelsenkirchen in het Ruhrgebied. Toen ik hier naartoe kwam, dacht ik te weten wat me te wachten zou staan. Ik was ooit ook zo iemand, die erin geloofde dat ”multiculti” functioneert en het hier heel prachtig wordt. Een Ruhrgebied-avontuur tussen Oriënt en Occident. Helemaal mis.
In Hassel, in het noorden van Gelsenkirchen, staan drie ”officiële” moskeeën. Het stadsleven hier wordt zeer sterk beïnvloed door moslims. Dat is al jaren zo. Maar sinds ongeveer twee jaar verandert alles hier. Er werden veel winkels gesloten. Ze worden snel overgenomen door islamitische zakenmensen. Datzelfde geldt voor huizen die vrijkomen, of woningen.
De algemene stemming in Hassel is slecht. Daarom vertrekken er veel zakenmensen. Want ook hier vindt onderdrukking van de kant van de Turkse gemeenschap tegenover de Duitsers plaats. Vooral op de scholen. Maar ook op straat. Daar wordt de aversie tegen Joden en ook tegen christenen af en toe duidelijk tot uitdrukking gebracht.
Wij allemaal in Hassel doen ons best om over deze dingen heen te kijken, op elkaar toe te gaan. We organiseren interreligieuze godsdiensten en feesten. Maar het functioneert niet. Als het stadsdeel een ”straatfeest” organiseert, blijven de moslims meestal weg. Als de moslims op hun beurt een straat- of gemeenschapsfeest organiseren, blijven de ”Duitsers” weg. Interreligieuze godsdiensten laten een onevenwichtige balans zien, wanneer veel christenen en weinig moslims luisteren naar de woorden van de predikant en de imam.
Hoe moet het ook functioneren, in een stadsdeel waarin kleine kinderen dagelijks versluierd naar de Koranschool gaan. Later bezoeken ze dan een kleuterschool, waarin ze grotendeels onder elkaar zijn, net zoals later op school. Er worden weliswaar, meestal oppervlakkige, contacten met de ”Duitsers” onderhouden, maar eigenlijk heeft men die niet nodig, waarvoor ook? Hier in de winkels is alles wat men nodig heeft en men spreekt Turks of Arabisch. Ook wanneer in ieder geval het personeel de Duitse taal beheerst.
Als niet-islamitische vrouw is het hier niet raadzaam om na het invallen van de duisternis alleen over straat te lopen. Het is dan niet meer veilig, zoals men zo mooi zegt. Om een voorbeeld te noemen: als mijn geliefde een keer ’s avonds alleen even naar buiten gaat, wordt ze vaak ”lastig gevallen”. Omdat ze donker haar heeft, noemen islamitische jongeren haar ”Sarah”.
Roofovervallen, inbraken. Lichamelijk geweld. Meestal staat in zulke krantenberichten een adres uit Hassel. Dit gebeurt dag en nacht. As de daders een keer worden gepakt, zijn het meestal mensen met een migratieachtergrond. Als het alleen gaat om de criminaliteitsstatistiek, zou iedere politieman in Gelsenkirchen Pro-NRW gelijk moeten geven, wat ze gedeeltelijk ook doen, maar niet in het openbaar! Veel jongemannen uit het stadsdeel hebben de rechtszaal meer dan een keer van binnen gezien. Ook al zou het alleen maar zijn, omdat ouderen jongeren lichamelijke straffen hebben gegeven om deze ”op te voeden”. Een harde hand, die hier op sommige plaatsen heel normaal is.
Wat mij de laatste tijd enorm bezighoudt, is, dat ik zie dat ik zelf veranderd ben. Sluipend ontwikkelt zich een afkeer tegen deze mensen, die onze grondrechten niet in acht nemen. En dat, hoewel ik veel van hen mag. Maar ik stel ook vast, dat ze gewoon te weinig doen om helemaal te worden opgenomen in onze Duitse samenleving. En velen van hen willen dat ook helemaal niet. Om het even of ze nu een Duits paspoort bezitten of niet, ze zijn of blijven Turken, Arabieren of Libanezen.
Dat alles stemt tot nadenken, stemt treurig. Vooral wanneer men ziet hoeveel geld de stad investeert om deze situatie te veranderen. Tijdens gesprekken met de mensen die dezelfde achtergrond hebben, maar het gelukt is om zich te integreren zonder hun eigen identiteit te verliezen, hoor ik altijd dat zij hun eigen ”landgenoten” niet begrijpen. Eentje zei eens een keer tegen me, dat ze al geprobeerd zou hebben om d.m.v. gesprekken iets te veranderen, maar dat ze niet meer binnendringt. Want ze zou al te ”westers”, te ”aangepast” zijn, zodat de mensen niet naar haar zouden luisteren.
Het op dit moment actuele ”integratiedebat” interesseert hier velen überhaupt niet. Ik ben er bijna zeker van, dat Thilo Sarrazin gewoon door Hassel zou kunnen lopen zonder problemen te krijgen. Want of hij wordt niet herkend, omdat hier sowieso niemand een krant leest, en als ze een krant lezen dan is het de Turkse ”Hürriyet”. Of de migranten hier interesseert het gewoon geen zier wat de man zegt. Net zomin als hen Pro-NRW geen zier interesseert. Die kunnen hier in de straten en ook direct voor de Turkse winkels hun ”propaganda-affiches” ophangen zonder dat een van de betrokkenen reageert, terwijl wij voor hun rechten de straat opgaan.
Überhaupt wind ik me behoorlijk op over de vele schijnheilig gevoerde discussies over het thema islam, want kijk nu eens wat er gebeurt. Terwijl men als christen in Duitsland vaak over je glimlacht, ja, je zelfs betuttelt, zou opeens al het islamitische in de Koran ”heel geweldig” zijn en het eten ”halal”, dus rein? En ”wij” hebben de ”plicht” om deze mensen te integreren. Wij?
Als ik naar het buitenland ga, moet ik toch de zeden en wetten van het desbetreffende land in acht nemen. En als ik daar zou willen wonen des te meer. Voordat iemand vraagt, ja, ik was al in Turkije, Tunesië of Marokko. Afgezien van Istanboel is dat alles gewoon Arabisch/islamitisch gevormd. En nu moeten wij, omdat een paar zich niet willen aanpassen, complete stadsdelen opgeven? Dus onze identiteit, de Duitse, of wat mij betreft de Europese, opgeven, omdat Duitsland immers een ”immigratieland” is? Panislamisme in het klein in Duitsland toestaan, in het eigen land, alleen om het rustig te houden?
Dat is een paradox. Deze mensen komen hier immers vaak alleen maar naartoe vanwege de, vermeende, rijkdom, vanwege de democratie en de vrijheid. Ook die van de vrijheid van godsdienst. Ik herinner me een documentaire over een school in Gelsenkirchen, waarin een jonge moslima zei: ”Als alle Duitsers op school één dag verdwijnen, zou dat niet opvallen”. Fijn om te horen, wanneer men voor al zijn inspanningen dienovereenkomstig bedankt wordt!!
En wat zegt de regering hierover? Uiteraard dat ”wij” ons nog meer moeten inspannen. Dat ”wij” nog meer geld in integratieprojecten moeten steken. Maar waarom ”wij”, waarom niet de moslims, de derde zuil van de islam, als financiële bron deze projecten laten financieren?
Waartoe moet dat eigenlijk leiden, als de formule hier in het land al heet ”christen=pedofiel” en ”conservatief=nazi”? Ik voor mezelf ben noch racistisch noch islamofoob noch buitenlandervijandig. Desondanks is het al zover gekomen, dat ik mijn mening niet meer hardop mag uitspreken. Dat is, zo treurig als het klinkt, gevaarlijk.
Ömer, een goede kennis, woont al vanaf het begin van de jaren-70 in Duitsland. Ömer woont al heel veel jaar samen met een Duitse vrouw. Ze hebben twee kinderen. Hij wilde destijds eigenlijk voor leraar studeren. Dat ging echter niet in de jaren-70. Hij deed een opleiding tot bankwerker. In de mijn. Sinds enkele jaren is Ömer zelfstandig. Over het thema ”integratie” heeft hij zijn eigen mening. Hij zegt, dat diegenen die zouden weigeren te integreren, het land ook weer zouden moeten verlaten. Hij, als Turk, mag dat zeggen!
In principe kan men zeggen, dat vroeger inderdaad alles beter was. Vroeger hadden we nog de steenkool en de staalindustrie. Italianen, Polen, Turken, Joegoslaven enz. werkten samen in de mijn. Ze waren op elkaar aangewezen. In ieder geval daar beneden, in de mijn. Daar waren ze kameraden. Ook in overdrachtelijke zin. Ieder moest op de ander passen, dat heeft de mensen bij elkaar gebracht. Met het einde van de grote staal- en kolenindustrie hebben we verzuimd om deze saamhorigheid mee te nemen naar de toekomst. De tijd van kameraadschap is voorbij. Nu hebben we het tijdperk van het naast elkaar. In het gunstigste geval.
In afstervende stadsdelen blijven meestal de Turken, de islamitische medeburgers achter. Vaak werkloos, vaak zonder hoop. De regering heeft tientallen jaren lang toegekeken hoe zich bijvoorbeeld in Berlin-Neukölln, Duisburg-Marxloh en hier in Gelsenkirchen-Hassel parallelsamenlevingen ontwikkelen, die weinig ophebben met het Duitse recht of de Duitse cultuur. Daar wonen bijna alleen nog maar uitkeringsgerechtigden. Of oude mensen. Die gaan niet meer weg. Die houden vol. Diegenen die gebleven zijn, zijn vaak zelf ook afkomstig uit maatschappelijk onderontwikkelde klassen. Dat verbindt hen in ieder geval met heel veel migranten. Cultuur betekent hier goed eten, de kleine tuin, religie. Intellectueel leven gaat slechts van een paar instellingen uit. En hun actieradius is gewoon beperkt.
Nu moeten wij, dus wij de burgers, alsjeblieft een keer wat meer tolerant zijn en datgene lijmen wat de politici in tientallen jaren hebben verprutst. Omdat ze hebben weggekeken. Omdat ze de onaangename discussies niet wilden voeren. Daarbij zijn ze tegenwoordig nog veel erger. Politieke extremen konden zich alleen ontwikkelen, omdat de problemen niet op tafel kwamen. Het protest van de mensen formeerde zich in groeperingen zoals Pro-NRW.
Het zal niet functioneren, de echte uitwisseling, het zich bevruchtende met elkaar. Daar ben ik zeker van. Ikzelf zal spoedig vertrekken uit Hassel. Niet alleen omdat ik een nieuwe woning nodig heb. Nee. Ook omdat ik gewoon afstand moet nemen van dit geweldige multiculturele leven hier. Afstand nemen van de smeltkroes, die een kruitvat is. Want op den duur is dat gewoon te heet.
Bron:
http://www.ruhrbarone.de/abenteuer-ruhrpott-–-ein-leben-zwischen-orient-und-okzident/
Auteur: Malte Trösken
Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
