THOMAS SOWELL - 05 SEPTEMBER 2007

Tijdens de eerste 30 jaar van mijn leven, had ik geen ziektekostenverzekering. Net zoals zoveel mensen in die tijd.

In die 30 jaar brak ik mijn arm, brak ik mijn kaak, liep ik een schouderwond op en had ik diverse andere medische problemen. Zeggen dat ik een beneden modaal inkomen had zou wel heel erg eufemistisch zijn.

Hoe sloeg ik me daar door heen? Nou, net zoals ieder ander in die tijd. Ik ging naar de dokter en betaalde hem uit eigen portemonnee, in plaats van hem indirect te betalen via de belastingen.

Dat was nog in de tijd voordat de politici ons het idee gaven dat we dingen die we ons zelf niet konden veroorloven op eens wel collectief zouden kunnen veroorloven en wel door de magie van de overheid.

Toen ik mijn kaak had gebroken, werd ik op de eerste hulp geholpen en kreeg ik daarvoor een rekening van 50 dollar. Dat was toen in 1949 voor mij een fortuin. Toch betaalde ik het op afbetaling in een aantal maanden terug.

Net als de meeste jonge mensen, had ik het geluk geen enorme medische kosten te hoeven maken voor bijvoorbeeld grote operaties of een lang verblijf in het ziekenhuis.

Dat geldt tegenwoordig ook nog voor jonge mensen. En dat is dan ook de reden waarom veel twintigers er voor kiezen geen ziektekostenverzekering te nemen, ook al kunnen ze dat wel betalen.

Ze weten dat ze, in geval van nood, altijd bij de eerste hulp terecht kunnen. En tegenwoordig zijn er mensen die het ongepast vinden dat je die kosten dan vervolgens uit eigen portemonnee moet betalen.

Het komt tegenwoordig nog wel eens voor, zeker in Californië met zijn vele illegale immigranten, dat ziekenhuizen moeten sluiten, omdat er te weinig mensen zijn die nog betalen voor de behandeling die ze krijgen op de eerste hulp.

Er zijn natuurlijk ook mensen met zulke hoge rekeningen dat ze die onmogelijk zelf kunnen betalen. Maar geloof het of niet, dat kwam vroeger ook voor.

Toen waren er ziekenhuizen (publieke en prive) die dat soort kosten met behulp van donoren konden dekken. Er waren mensen met polio die in een ijzeren long leefden. Daarom gaf iedereen, van arm tot rijk, aan het poliofonds.

Maar dat is heel wat anders dan de eerstehulpafdeling van ziekenhuizen die vol zitten met patiënten wier enige probleem blijkbaar is dat ze hun geld liever willen besteden aan leukere dingen dan aan doktoren.

De grootste leugen in de huidige “gezondheidszorg” hype is, dat een tekort aan verzekering het zelfde is als een tekort aan medische zorg. De tweede grote leugen is dat gezondheidszorg het zelfde is als medische zorg.

Doktoren kunnen jou niet stoppen om je gezondheid op honderd verschillende manieren te ruïneren. Dus allerlei statistieken die betrekking hebben op kindersterfte tot aan AIDS, zijn dan ook geen bewijzen dat de overheid de medische zorg maar moet overnemen.

Er zijn maar weinig mensen [in Amerika] die ook maar de minste interesse tonen in wat er nu werkelijk gebeurt in de landen waar de overheid de medische zorg geheel regelt.

We moeten blijkbaar die landen achterna lopen, zonder ons af te vragen hoeveel maanden de mensen daar op wachtlijsten staan voor zaken waarbij in Amerika slechts met één telefoontje direct een afspraak is gemaakt.

Het is verbazingwekkend waarom zo veel mensen niet geïnteresseerd zijn in de vraag waarom er in het Verenigde Koninkrijk zoveel derde wereld artsen met veel lagere kwalificaties zijn. Of waarom mensen uit Canada naar de Verenigde Staten komen voor medische zorg terwijl het in eigen land veel goedkoper is.

Overheidscontrole op de prijs van medicijnen is ook zo’n illusie, die meer belooft voor niets.

Mensen die beweren dat de Verenigde Staten die landen moeten navolgen waar de overheid de prijs van medicijnen regelt, zijn niet geïnteresseerd in het feit dat deze landen geheel afhankelijk zijn geworden van de voortgang in ontwikkeling van nieuwe medicijnen in Amerika, nadat ze elke prikkel daartoe in eigen land om zeep hadden geholpen.

Maar aangezien het meer dan 10 jaar kost om een medicijn te ontwikkelen, kan een politicus zich tot president laten kiezen door een hype te beginnen over prijsregulatie van medicijnen, vervolgens 8 jaar in het White House zitten en daarna van zijn pensioen genieten voordat de mensen door hebben dat we niet meer die medicijnen ontwikkelen die in het verleden zo effectief dodelijke ziektes bestreden.


Dit is een vertaling van:
http://www.townhall.com/columnists/column.aspx?UrlTitle=no_health_care&ns=ThomasSowell&dt=09/04/2007&page=1