E.J. BRON - 02 FEBRUARI 2011

»Allahs Weltordnung« is daarom zo weldadig, omdat de schrijver, jaargang 1941 en het afgelopen jaar veel te vroeg overleden, niet alleen islamwetenschapper was en jarenlang in de Arabische wereld gewoond en gewerkt heeft, maar omdat hij gedifferentieerd over de islam schrijft. En gedifferentieerd, dat betekent in dit geval islamkritisch.

 

Met kennis van zaken en deels een scherpe pen ontluistert Glagow de mythes die kunstmatig rondom de islam werden opgebouwd. Zo is het onderscheid tussen de kleine en de grote Jihad (klein: gewapende strijd tegen ongelovigen, groot: strijd met de interne vuilak) uit de duim gezogen. Het begrip »Jihad« had altijd uitsluitend de betekenis van de gewelddadige strijd tegen de tegenstander.

 

Dankbaar pakt de lezer op, dat het christendom en de islam gewoon niet alleen wat betreft hun graad van secularisering, maar in tegendeel op fundamenteel vlak verschillen. Het christendom onderschrijft het persoonlijke geloof, de islam het letterlijke. Glagow op bladzijde 93:

 

De islam legt zijn gelovigen gedragsregels op, die relatief eenvoudig en simpel te vervullen zijn. Het christendom stelt doelen aan de mens, die boven zijn normale vermogen, ja boven de menselijke capaciteiten uitstijgen. Maar juist deze hoge ideële eisen hebben tot een werkzame dynamiek van geloof, wil en handelen geleid en de strevende, scheppende geest van het Avondland gevormd. »Diegene die zijn best doet, die kunnen we verlossen«, wordt wat dit betreft door Johann Wolfgang von Goethe gezegd.

 

Maar niet alleen Goethe, ook belangrijke Duitse naoorlogse politici komen aan het woord. En of het nu Ludwig Erhard, Willy Brandt, Helmut Schmidt of Helmut Kohl was, zij spraken zich allemaal heel duidelijk tegen Duitsland als immigratieland uit. Een groot aandeel in het feit dat deze meningen ongehoord bleven, hebben naast de ondernemingen, die belang hadden bij goedkope arbeidskrachten, ook de intellectuelen en de media. Het is aan hun meningheerschappij te danken, dat het nationale besef – niet alleen in Duitsland, maar in heel West-Europa – tegenwoordig ongeoorloofd is. Glagow op bladzijde 103:

 

Tegenwoordig is het begrip »Duitse natie« bijna een vies woord geworden. Het vereist moed om zich tot de Duitse natie en de Duitse identiteit te bekennen.

 

Heel correct wijst Glagow erop, dat hedendaagse intellectuelen graag over een »wereldethos« fantaseren, maar volledig voorbijgaan aan het feit dat vooral de moslims zullen vasthouden aan hun religie en een »wereldethos« zullen afwijzen zolang dit zich niet onderwerpt aan de regels van de islam.

 

Een ander aspect is, dat er in de islamitische wereld sinds ongeveer vier decennia een tijdgeest heerst die door veel schrijvers re-islamisering wordt genoemd. Was de midden- en bovenklasse van de Oriënt tot in de jaren-60 westers gevormd (inclusief zulke ideologieën als het socialisme, het nationalisme en het fascisme), dan heeft sinds de verloren Zesdaagse Oorlog van 1967 de overtuiging terrein gewonnen dat in tegenstelling tot de westerse ideologieën alleen de religie van de islam echte antwoorden levert. Ja, intussen stuit men vaak op de bizarre mening, dat de islam de bron van alle ideeën van het Westen (van democratie tot dierenbescherming) zou zijn.

 

Dit is uiteraard een sprookje (dat echter steeds vaker verspreid wordt). Realiteit echter is het duidelijke geweld, dat, zolang dit zich tegen anders gelovigen richt, in de koran wordt gelegitimeerd. Geen wonder, dat volgens de socioloog Wilhelm Heitmeyer een derde deel van de Turkse jongeren sympathie heeft voor het islamisme. In tegenstelling tot vele »goedmenschen« in Europa geloven in ieder geval de moskee- en islamverenigingen die verzen van de koran, waarin sprake is van geweld, blindelings en bieden al jarenlang niet alleen korancursussen, maar ook cursussen  man tegen man gevechten aan.

 

Vaak is er – ook bij Glagow – sprake van hervorming, secularisatie of verlichting van de islam. Juist in het Westen (waar ook anders?) bestaan hiervan interessante aanzetten van individuele strijders zoals de Canadese journaliste Irshad Manji, die zich inzet voor een verlichte islam. Maar ondanks deze goede aanzetten mag terecht worden betwijfeld of een miljard moslims zulke verlichte ideeën zullen volgen.

 

Daarom moeten wij westerlingen handelen. Op politiek, maar ook en vooral in de eerste plaats op geestelijk gebied. Een eerste stap is om te herkennen welke aard de islam bezit. »Allahs Weltordnung« levert hiertoe een belangrijke bijdrage.

 

Bron:

http://www.pi-news.net/2011/01/rainer-glagow-allahs-weltordnung/#more-172098

Auteur: Linda Landauer

 

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron