E.J. BRON - 05 JULI 2009

Natuurlijk betekent dit niet dat ze de bouwpolitiek van Israël in de nederzettingen steunen. Maar voor hen is het slechts een kwestie van de mogelijkheden om hun gezinnen te kunnen onderhouden. ”Het kan mij niets schelen wat de leidende politici zeggen”, zei al-Najjar tegen de Jerusalem Post op een bouwplaats in Ma’Aleh Adumim, ”ik moet mijn zeven kinderen te eten geven en dat is alles wat voor mij op dit moment belangrijk is.”

Het fenomeen van de voor joodse kolonisten nieuwe huizen bouwende Palestijnen is niet nieuw. Een feit is, dat Palestijnse bouwvakkers vanaf de eerste dag van de nederzettingen op de Westbank in de bouw werkten. Op dit moment, schatten ambtenaren van de Palestijnse Autoriteit, zijn meer dan 12.000 Palestijnen van joodse en Arabische bouwbedrijven bezig nieuwe huizen in de nederzettingen te bouwen. In enkele gevallen hebben Palestijnen banen in nederzettingen gevonden die vlakbij hun eigen dorpen en steden liggen.

Jamal Abu Sharikheh (27) uit het dorp Bet Ur al-Tahta heeft de laatste drie jaar als bouwvakker in Givat Ze’ev gewerkt. Op de vraag of hij er problemen mee heeft om een tijd huizen te bouwen in de nederzettingen waarvan de internationale gemeenschap eist dat Israël de bouwwerkzaamheden staakt, antwoordde de vader van vier kinderen dat hij zou proberen zijn gezin er op ”waardige wijze” door te slepen. Hij en de meeste door de Jerusalem Post de laatste weken geïnterviewde arbeiders zeiden dat ze door de overige Palestijnen nooit onder druk zouden zijn gezet om weg te blijven van het werk in de nederzettingen.

”Als ze willen dat we van het werk wegblijven, dan zouden ze ons alternatieven moeten aanbieden”, zei Abu Sharikheh. ”Wij komen niet uit ideologische redenen naar het werk in de nederzettingen of omdat we de kolonistenbeweging zouden ondersteunen. Wij komen hier naartoe, omdat onze Palestijnse en Arabische regeringen niets hebben gedaan om ons betere banen te geven.”

In Ma’Aleh Adumim zeiden de meeste Palestijnse arbeiders dat ze er geen probleem mee zouden hebben hun identiteit op te geven. ”Wij doen niets verkeerds”, zei Ibrahim Abu Tair, een 42-jarige vader van acht kinderen uit het dorp Um Tuba ten zuidwesten van Jeruzalem. ”Wij zijn geen collaborateurs en wij zijn geen terroristen. We willen alleen maar werken.”

Hij zei dat tijdens de Eerste Intifada, die eind 1987 begon, enkele Palestijnse groeperingen de Palestijnen ervan probeerden te weerhouden naar hun werk in de nederzettingen te gaan. ”In het begin waren er bedreigingen en psychologische aanvallen op enkele arbeiders”, merkte hij, ”maar de aanvoerders van de Intifada begrepen later dat het een boemerangeffect op de Palestijnen zou hebben als ze hen zouden verhinderen in hun levensonderhoud te voorzien. Dat is de reden waarom ze de arbeiders toestemming gaven naar de nederzettingen te gaan.”

Zelfs nu heeft de Palestijnse Autoriteit er niets op tegen dat Palestijnen in de nederzettingen werken, hoewel haar vertegenwoordigers zeggen dat ze liever zouden zien dat de Palestijnen ergens anders zouden werken. ”We kunnen niet tegen de arbeiders zeggen dat ze thuis moeten blijven zonder hen alternatieven aan te bieden”, gaf een Palestijnse ambtenaar in Ramallah toe. ”We hebben het over duizenden gezinnen op de Westbank voor wie dit werk de enige bron van inkomsten is.”

Enkele arbeiders zeiden dat het ineffectief en nutteloos zou zijn om het werk in de nederzettingen te boycotten, omdat hun werkgevers er geen probleem mee zouden hebben hen te vervangen door Chinezen of andere gastarbeiders. ”Kijkt u maar eens hoeveel buitenlanders er op dit moment in Israël werken”, klaagt Jawdat Uwaisat (44) uit het dorp Sawahreh in de omgeving van Bethlehem. ”Er zijn ongeveer 150.000 arbeiders uit verschillende landen die onze banen in Israël hebben overgenomen. Ze halen hier zelfs arbeiders uit Thailand en Turkije naartoe.”

Hij zei dat hij en zijn collega’s, die voor Israëli’s werken, bijna driemaal zoveel zouden verdienen dan wanneer ze hetzelfde werk voor Palestijnse bouwbedrijven zouden verrichten. ”De Palestijnse werkgevers betalen ons 100 tot 150 Sjekel per dag”, zei Uwaisat. ”De Israëlische firma’s daarentegen betalen 350 tot 450 Sjekel per dag. Dat is de reden waarom velen van ons er de voorkeur aangeven om voor Israëlische bedrijven te werken, zelfs wanneer de bouwplaats zich in de nederzettingen bevindt.” Hij voegde eraan toe dat zelfs Palestijnen van wie bekend is dat zij Hamas en de islamitische jihad ondersteunen, als bouwvakkers in de nederzettingen werken. ”Ik ken enkele mensen van Hamas die als bouwvakker in Ariel werken”, zei hij. ”Wanneer de mensen hun kinderen te eten moeten geven denken ze niet lang na.”

Terwijl de meeste arbeiders tegen de Jerusalem Post zeiden dat ze tegen de bouw van de nederzettingen zouden zijn, benadrukten ze desondanks dat ze iedere dag gewoon op het werk zouden verschijnen. ”Als je ziet hoe groot sommige van deze nederzettingen zijn, zul je begrijpen waarom het gepraat over een twee-staten-oplossing kalam fadi [onzin] is”, gaf Lyad Mansur (55) uit het vluchtelingenkamp Kalandia, die de afgelopen drie jaar in Ma’aleh Adumin heeft gewerkt, als commentaar. ”Deze nederzettingen groeien iedere dag heel snel”, zei hij. ”De ene dag zie je leeg land, de volgende dag zie je nieuwe gebouwen. Ze zijn echt snel met de planning en de bouw. Maar wie weet? Misschien zullen de nederzettingen op zekere dag een thuis voor Palestijnse vluchtelingen worden.”

LINK oorspronkelijke artikel:

http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1245924932645&pagename=JPArticle/ShowFull

LINK: http://heplev.wordpress.com/2009/06/29/palastinenser-wollen-siedlungen-bauen/

Bron: www.heplev.wordpress.com

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron