CLARK KENT - 08 JUNI 2006

Salman Rushdie zelf moest onderduiken, een Japanse vertaler werd vermoord, een Italiaanse vertaler werd in elkaar geslagen en neergestoken, de Noorse uitgever werd neergeschoten en raakte zwaar gewond. De meeste doden, 37, vielen bij een brandstichting in een hotel toen plaatselijke bewoners protesteerden tegen de aanwezigheid van Aziz Nesin, Rushdies Turkse vertaler.
Het Verenigd Koninkrijk bood Rushdie veilig onderdak, maar meer deed het westen niet. Ayatollah Khomeini kon ongestrafd zijn fatwa uitspreken. Deze zwakke houding leidde ertoe dat moslims nog strijdlustiger werden. Boekwinkels gingen in vlammen op, uitgevers en boekhandels namen het omstreden boek uit de schappen.
Het Ayn Rand Institute plaatste een lang opiniestuk in de vorm van een advertentie in de New York Times. Daarin werd opgeroepen tot:

- bescherming voor iedere uitgever, boekhandel, of andere  slachtoffers van aantoonbare bedreigingen

- vervolging van oproepen tot geweld als ernstig misdrijf

- militaire actie tegen Iran totdat de fatwa zou worden ingetrokken.

Uiteraard bleef de regering van George H.W. Bush in gebreke, en moslims werden overal ter wereld bevestigd in hun visie van het westen als decadent en zwak. Bij de publicatie van de Deense Mohammed-cartoons bleek maar weer eens dat appeasement leidt tot verdere bedreigingen. De Deense cartoonisten worden inmiddels serieus bedreigd en er werd opgeroepen tot onthoofding van critici van de islam.

Bedreigingen en oproepen tot geweld vallen niet onder vrijheid van meningsuiting

In tegenstelling tot wat vele cultuurrelativisten en inwoners van het Land van Ooit denken, ging deze kwestie niet over godslastering en belediging. Het ging er om dat het westen zich moest onderwerpen aan de islamitische wet. Wij moesten onze vrijheid van meningsuiting opgeven en ons schikken naar de sharia.
De Britten maakten het echter helemaal bont. Terwijl ze op het punt stonden een wet aan te nemen die de vrijheid van meningsuiting beperkt als het gaat om kritiek op religies, konden moslims ongestraft oproepen tot moord. Sterker nog: een boze moslim met een spandoek dat opriep tot moord op critici van de islam werd geflankeerd door twee politieagenten, opdat hij ongestoord van zijn 'vrijheid van meningsuiting' gebruik kon maken.
Dit is een pervertering van het vrijheidsbegrip. Vrijheid betekent niet het recht om te doen wat je maar wilt, maar houdt juist in het recht om verschoond te blijven van dwang, geweld, bedreiging en andere ongewenste inmenging. Het uitoefenen van dwang valt dus niet onder vrijheid maar is daar juist een inbreuk op. Hetzelfde geldt voor bedreigingen en oproepen tot geweld. Beide vormen zowel een inbreuk op vrijheid in het algemeen als op de vrijheid van meningsuiting. Het gaat dus om ernstige misdrijven, en ze dienen ook als zodanig te worden vervolgd en bestraft.

Harde aanpak

Zowel imams die fatwa's uitvaardigen ter rechtvaardiging van geweld en moord, als anderen die oproepen tot geweld moeten strafrechtelijk worden aangepakt. Niet met voorwaardelijke straffen of dienstverlening, maar minstens enkele jaren gevangenisstraf. Zij die niet de Nederlandse nationaliteit bezitten moeten vervolgens worden uitgezet.

Gelijke standaard van beschaving en fatsoen voor moslims

In het artikel Modern Racisme van Daniel T. Boom wordt betoogd dat begrip voor het idiote gedrag van moslims eigenlijk een vorm van racisme is.

"Wie de Moslims behandeld als idioten zal ook geneigd zijn begrip te voelen voor hun idiote gedrag. Begrip uit het Westen, zeker begrip vanuit linkse hoek, versterkt de positie van radicale Moslims omdat zij dit begrip opvatten als bevestiging van hun gelijk. Zoiets motiveert nog meer radicaal gedrag. Door het begrip echter te weigeren -omdat het hier om mensen gaat- behandelen we Moslims als gelijkwaardigen ook al voelen ze zich daardoor beledigd."

Zo is het maar net.

Militaire actie of ontvoering/eliminatie door geheime dienst

In sommige gevallen zal een strafrechtelijke aanpak niet mogelijk zijn. Denk bijvoorbeeld aan imams die zich in het buitenland bevinden, en van daar uit oproepen tot geweld tegen ongelovigen. In zo'n geval zij er twee mogelijkheden:

Het desbetreffende buitenland is een rechtsstaat. In dit geval dien je een verzoek tot uitlevering in.

Het desbetreffende buitenland is geen rechtsstaat (b.v. Iran, Syrië, de Palestijnse Autoriteit). Het strafrecht is dan machteloos. De lokale autoriteiten zullen de tot geweld oproepende imam als een held zien en zeker niet uitleveren.
In dit geval kunnen we een voorbeeld nemen aan Israël. Het Israëlische leger heeft al vaker terroristenleiders geëlimineerd door raketten af te vuren op hun verblijfplaats, of hun auto. Ook de Mossad heeft een lange staat van dienst in het ontvoeren van terroristen en oude Nazi's, zodat ze alsnog vervolgd konden worden. Als ontvoering niet lukt, dan moet de geheime dienst ze maar elimineren.

Dit voorstel zal op grote bezwaren stuiten in diplomatieke kringen en bij de VN. In diplomatenklasjes leer je immers dat iedere staat soeverein is, ongeacht het karakter van die staat. Moraal hoort in buitenlandse politiek geen rol te spelen volgens realisten.

Maar het enige bestaansrecht van een staat is het beschermen van de rechten van het individu. Alleen rechtsstaten kunnen aanspraak maken op soevereiniteit. Er bestaat geen recht om een dictatuur te vestigen of in stand te houden. Als zo'n dictatuur er voor kiest om een imam (of een ander) die oproept tot geweld tegen critici van de islam de hand boven het hoofd te houden en onderdak te bieden, moet zij de gevolgen daarvan ook dragen.
Het westen heeft in dergelijke gevallen het volste recht om gebruik te maken van zijn militaire superioriteit.