De radicale Nederlander
E.J. BRON - 03 FEBRUARI 2010
Wat is er eigenlijk in Nederland aan de hand? Tien jaar geleden was het land nog een van de meest tolerante in Europa. Het leek voorbeeldig te laten zien hoe verschillende religies en rassen, waarden en levensbeschouwingen vreedzaam naast elkaar kunnen bestaan. Nu komen er uit Nederland de meest schrille tonen in het dispuut met de islam en men vindt er ook een paar van de meest radicale verdedigers van de liberale samenleving naar westers model. De populairste onder hen is de islamcriticus Geert Wilders, wiens eenmansbeweging ”Partij voor de Vrijheid” tijdens de Europese verkiezingen de tweede politieke kracht van het land werd en in actuele peilingen zelfs op de eerste plaats terechtkwam.
De dramatische verandering van het politieke landschap in Nederland heeft een binnenlandse logica. Juist omdat de staat te lang te tolerant was tegenover immigranten, die vele waarden van hun opnameland afwezen, omdat hij niets ondernam tegen de getto’s en de groeiende criminaliteit van islamitische jeugdbendes of tegen het volgens de geheime dienst tot 50.000 gegroeide aantal van tot geweld bereide moslims – daarom kregen islamkritische politici zoals de in het jaar 2002 vermoorde Pim Fortuyn zo’n grote toeloop. Hij was de eerste die de Nederlandse politiek van consensus beëindigd wilde zien en de problemen duidelijk benoemde. De gruwelijke terechtstelling van de filmmaker Theo van Gogh door een in Nederland geboren zoon van Marokkaanse immigranten stortte het land in 2004 in een identiteitscrisis die tot op heden voortduurt.
In Duitsland kreeg Fortuyn al snel het etiket ”rechtspopulist” opgeplakt, daarbij ging het bij de beschaafde professor en bekennend homoseksueel veelmeer om een radicale liberaal. Zijn agenda was de verdediging van de Verlichte rechtsstaat tegen de invloed van een voormoderne islam. Beroemd werd zijn repliek op het verwijt dat hij buitenlandervijandig zou zijn, vooral tegenover Turken en Marokkanen. ”Ik heb niets tegen Marokkanen. Ik slaap met ze.”
Deze luchtigheid was mijlenver verwijderd van het biertentgebulder van een Jörg Haider of Jean- Marie Le Pen. Fortuyn bekritiseerde, dat imams tot geweld tegen ”minderwaardige” homoseksuelen konden oproepen, zonder dat ze daarvoor juridisch werden vervolgd.
Het is niet van ironie gespeend, dat met Geert Wilders nu een criticus van deze toestanden voor de rechtbank terechtkomt. Hij bespeelt duidelijker dan Fortuyn het toetsenbord van het populisme, maar ook hij staat niet aan de rechterkant van het politieke spectrum. Hij klaagt niet over verschijnselen van verval van de liberale samenleving, maar strijdt voor de rechten van vrouwen en homoseksuelen. Als atheïst staat hij minder voor een christelijk wereldbeeld dan voor de traditie van godsdienstkritiek. En buitenlandervijandig kan men de met een Hongaarse getrouwde Limburger nauwelijks noemen, want hij krijgt grote instemming van de in Nederland levende Hindoes, die zich bedreigd voelen door de islamitische immigranten. Anders dan rechtspopulisten in Frankrijk, Italië of Oostenrijk relativeert Wilders ook niet de misdaden van het nationaalsocialisme of flirt hij met het antisemitisme – meer nog: hij verdedigt Israël als liberaal model tegenover de autoritaire staten van het Midden-Oosten.
Wilders is een briljante provocateur, ook wanneer hij met enkele van zijn eisen, zoals laatst die van een hoofddoekbelasting, te ver gaat. Maar ook buiten zijn aanhangers heeft hij sympathie verworven door de onverschrokkenheid waarmee hij de bedreigingen van radicale moslims het hoofd biedt. Dat hij niet de enige is die in Nederland persoonsbescherming nodig heeft, dat het uit Somalië afkomstige parlementslis Ayaan Hirsi Ali moest onderduiken en dat islamkritische professoren zoals de Iraniër Afshin Ellian persoonsbeveiliging nodig hebben – daarin ligt het eigenlijke schandaal.
Voor de rechtbank in Amsterdam worden niet alleen de uitlatingen van Geert Wilders behandeld: het gaat om de relatie van Europa tot de islam en tot haar eigen vrijheidlievende en liberale tradities.
Bron:
http://www.welt.de/die-welt/debatte/article6214179/Der-radikale-Hollaender.html
Auteur: Rainer Haubrich
Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
