E.J. BRON - 12 MAART 2010

Op 16-jarige leeftijd werd Nurhan Kara gedwongen uitgehuwelijkt aan een man die ze haatte. Haar verhaal klinkt als uit 1001 Nacht, maar is voor vrouwelijke migranten in Europa bittere realiteit.

Haar huwelijksdag zou Nurhan Kara (naam veranderd!) het liefst uit haar leven wissen. Die is nu bijna 18 jaar geleden. Maar de 33-jarige herinnert zich de 14^e april 1992 als de dag van gisteren. Elf jaar lang duurde Kara’s zielenpijn, die op deze dag begon. In 1991 was Nurhan Kara vanuit Turkije naar Duitsland gekomen. Ze was 14 jaar oud, woonde bij haar broer en bezocht de Hauptschule. Toen ze 15 jaar oud was, verloofde haar broer haar met een neef. Ze kende de één jaar oudere jongen van familiefeesten. Ze vond hem heel onsympathiek. ”Ik heb hem gehaat. Altijd al. Zelfs zijn geur kon ik niet verdragen”, zegt Nurhan Kara nu.

Et meisje verzette zich met handen en voeten tegen het geplande huwelijk. Ze huilde en liep ’s nachts een keer van huis weg. Toen ze terugkwam en nog steeds weigerde te trouwen, kreeg ze klappen van haar broer. ”Hij zei alleen maar dat ik mijn bek moest houden”. De huwelijksdag kwam voor Nurhan als een volslagen verrassing. Toen ze thuiskwam van het boodschappen doen, zaten daar haar toekomstige schoonouders, die haar ontvingen met de woorden: ”We nemen je nu mee.” Nurhan Kara gaf zich over aan haar noodlot. Nog diezelfde avond kwam er een geestelijke die het paar trouwde. Het huwelijk was daarmee nog niet rechtsgeldig, maar sociaal bindend.

”Ik begrijp niet waarom ik dat heb toegestaan”

Als Nurhan Kara aan haar huwelijksnacht denkt, vullen haar donkere ogen zich met tranen. ”Voor mij was dat zoiets als een verkrachting. Dat had niets met plezier temaken.” Al die jaren was seks voor haar een huwelijkse plicht, waaraan ze gewend raakte, maar nooit plezier beleefde. ”Ik was blij wanneer ik ongesteld was”, zegt ze.

Waarom dwong haar broeder tot dit huwelijk? ”Het doel was om de eigen familie door middel van huwelijk uit te breiden, onder elkaar te blijven”, legt Nurhan Kara uit en schudt met haar hoofd. ”Ik begrijp niet waarom ik dat heb toegestaan”. Haar gedachten gaan terug naar haar 18^e verjaardag, die onwillekeurig het trouwen voor de wet met zich meebracht. Nu was haar huwelijk rechtsgeldig. Nurhan Kara werd zwanger en bracht eerst een zoon en drie jaar later een dochter ter wereld. Toen haar kinderen naar de kleuterschool gingen, begon ze te werken. Eerst in een fabriek, daarna in een bakkerij. ”Ik werd zelfbewuster en heb niet meer overal ’ja’ op gezegd. Dat kon hij niet accepteren.” Steeds weer kwam het tot ruzie en geweld. ”Hij sloeg in mijn gezicht en trok aan mijn haar. Op een gegeven moment stond hij voor ons met een mes. Het was vreselijk.” Elf jaar lang zat Nurhan in dit huwelijk gevangen. Op zekere dag hield ze het niet meer uit. Nadat haar man naar zijn werk was gegaan, pakte ze de kinderen op en reed naar het station. Via omwegen kwam ze in een vrouwenhuis in Schleswig-Holstein. ”Ik wilde ergens naartoe waar niemand me kende. Zo kon ik een nieuw leven beginnen.”

”Over het wetsontwerp moet het parlement beslissen”

Hoeveel vrouwen het lot van Nurha Karan delen in Schleswig-Holstein is niet bekend. Volgens informatie van de regering van de deelstaat documenteren niet alle vrouwenhuizen in Schleswig-Holstein zulke gevallen. De deelstaat stemde echter onlangs in de Bondsraad voor een wet, waarin het gedwongen huwelijk als misdrijf gerechtelijk wordt vervolgd. Het misdrijf moet met een gevangenisstraf van zes maanden tot tien jaar kunnen worden bestraft. Tot nu toe is het gedwongen huwelijk slechts strafbaar als ”bijzonder ernstige bedreiging met geweld”. Over het wetsontwerp moet binnenkort het parlement beslissen.

”De eerste twee jaar waren hard, maar nu ben ik trots op mezelf”

Petra Tappe, coördinatrice van het KIK-netwerk (een samenwerking- en interventieconcept bij huiselijk geweld), kan dat bevestigen. ”Voor de vrouwen die gedwongen worden uitgehuwelijkt of al uitgehuwelijkt zijn, moeten veel moed hebben om zich tot een vrouwenhuis te richten. Vanuit hun optiek verraden ze hun familie.” De medewerksters in de vrouwenhuizen kunnen de vrouwen echter helpen. Ze ondersteunen ze bij hun bezoeken aan instanties en stellen tijdelijk woonruimte voor ze beschikbaar. Maar zelfs met deze hulp lukt het lang niet alle vrouwen de stap naar een nieuw leven te zetten. ”Velen zijn nog maar net 18 jaar oud en de psychologische druk is enorm. Ze kunnen zich niet voorstellen zonder hun familie te leven en gaan weer terug”, zegt Tappe. Nurhan Kara is een van de weinigen die het wel is gelukt. Omdat ze echter de familie-eer heeft bezoedeld, moet ze bang zijn voor wraakacties van familieleden. ”Een van mijn neven heeft gedreigd me te vermoorden”, zegt ze. Inmiddels is ze gescheiden en heeft geen contact meer met haar ex-man. Met haar dochter heeft ze een eigen leven opgebouwd, werkt halve dagen in een boetiek en heeft nieuwe vrienden. ”De eerste twee jaar waren hard, maar nu ben ik trots op mezelf.”

Desondanks haalt het verleden Nurhan Kara steeds opnieuw in. Haar zoon (14) heeft besloten om bij zijn vader te gaan wonen, ze ziet hem nog sporadisch. Het is moeilijk om een ontmoeting met hem te regelen. En als het lukt, verscheurt het haar hart bijna. ”Ik zie dat hij ongelukkig is. Maar hij is bang om zich te verzetten tegen de sterke familiebanden. Dat doet me zo pijn.” En opnieuw rollen de tranen over haar wangen. Haar gedwongen huwelijk heeft littekens op haar ziel achtergelaten. Dat stelt de Turkse migrante ook in de omgang met mannen vast. Ze heeft grote problemen om een nieuwe relatie aan te gaan. De hoop op de man van haar dromen geeft ze echter niet op. ”Ik zou eindelijk datgene willen meemaken waarover iedereen praat: de grote liefde.”

Bron:

http://tinyurl.com/ydyfrmk

Auteur: Nadine Heggen

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

Reageren kan op: www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp