PETER RISSING - 26 AUGUSTUS 2010

Wat hebben de controversie rond de voorgestelde moskee dichtbij Ground Zero, de uitzetting van Amerikaanse missionarissen uit Marokko begin van dit jaar, het minaretverbod in Zwitserland vorig jaar, en het recente burkaverbod in Frankrijk gemeenschappelijk?

Alle vier worden ze door de Westerse media als items binnen de kaders van 'religieuze tolerantie' geplaatst.

Maar dat is niet de essentie.

Fundamenteel zijn het alle symptomen van wat de politieke wetenschapper -wijlen Samuel Huntington van Harvard- noemde de 'Clash of Civilizations', specifiek aangaande het conflict tussen de Islam en het Westen.

 

Huntington's pleidooi is het waard om kort samen te vatten, voor hen die zich nu nog slechts de opvallende titel herinneren.

De essentiële bouwstenen van de post-Koude Oorlog wereld, schreef hij, bestaan uit zeven of acht historische beschavingen waarvan de Westelijke, de Islamitische en de Confuciaanse het belangrijkst zijn.

 

Het machtsevenwicht onder deze beschavingen, stelde hij, is in beweging.

Het Westen daalt in relatieve macht, demografisch explodeert de Islam, en de Aziatische beschavingen -met nadruk op China- zijn vooral economisch stijgend.

Huntington stelde ook dat er een op cultuur gebaseerde wereldorde opkomt, waarin de staten die culturele affiniteiten delen, met elkaar zullen samenwerken en die zich rond belangrijke landen met wie zij hun culturele affiniteit delen, zullen groeperen.

 

De pretentie van de universaliteit van de Westelijke cultuur, brengt het meer en meer in conflict met de andere beschavingen, het ernstigst met de Islam en China.

De overleving van de Westelijk beschaving is dus afhankelijk van Amerikanen, Europeanen en andere Westerse naties die hun gedeelde beschaving onderschrijven als uniek en het verenigd verdedigen tegen uitdagingen van niet-Westelijke beschavingen.

 

Huntington's model was -vooral na de val van het communisme- niet populair.

Het gewenste contemporaine model was -zoals omschreven in Francis Fukuyama's  verhandeling uit 1989, 'The End of History'- dat alle staten tot één enkele institutionele norm van 'liberale kapitalistische democratie' zouden samenkomen en nooit met elkaar in oorlog zouden komen .

Het equivalent van dit neo-conservatieve, rooskleurige scenario was een 'unipolaire' wereld van onovertroffen Westerse hegemonie.

Hoe dan ook, de toekomst zou ons leiden naar 'One World'.

 

President Obama, is op zijn eigen manier, een 'One Worlder'.

In zijn Kaïro-toespraak van 2009, riep hij op tot een nieuwe periode van begrip tussen Amerika en de Moslimwereld.

Het moest een wereld worden die gebaseerd werd op wederzijds respect, en. . . . op het feit dat Amerika en de Islam niet uniek zijn, en niet hoeven te concurreren. 
In plaats daarvan overlappen zij, en delen zij gemeenschappelijke principes.

 

Obama's hoop was, dat gematigde Moslims graag deze uitnodiging tot vriendschap zouden aannemen.

Extremistische minderheden -zoals de stateloze Al-Qaeda- konden dan opzij gezet worden.

 

Natuurlijk is het niet volgens plan verlopen.

Een perfecte illustratie van de futiliteit van deze benadering -en van de superioriteit van het model van Huntington- is het recente gedrag van Turkije.

 

Volgens het 'One World' standpunt, is Turkije een eiland van gematigde moslims in een zee van extremisme.

Opeenvolgende Amerikaanse presidenten hebben de EU aangespoord om Turkije -gebaseerd op deze veronderstelling- als lid te accepteren.

Maar de illusie van Turkije als gematigde vriend van het Westen in de Moslimwereld is verbrijzeld.

 

Een jaar geleden nog feliciteerde de Turkse president Recep Erdogan, de Iraanse Mahmoud Ahmadinejad met zijn herverkiezing, nadat hij op schandalige wijze de verkiezing had 'gestolen'.

Daarna werkte Turkije samen met Brazilië, tegen de door de Amerikanen geleide inspanning om UN-sancties te verzwaren.

Sancties die waren gericht op het beëindigen van het Iraanse nucliare wapenprogramma.

Recentelijk sponsorde Turkije het 'Aid Flotilla' dat er op was gericht Israël's blokkade van Gaza te doorbreken om Hamas een 'Public Relations' overwinning te schenken.

 

Het is waar, er zijn vele seculaire Turken in Istanboel, die de erfenis van Mustafa Kemal Ataturk -stichter van de republiek Turkije- respecteren.

Maar zij hebben geen greep op de belangrijkste ministeries, en hun greep op het leger neemt af.

Vandaag de dag wordt er in Istanboel vrij en openlijk gesproken over een 'alternatief voor het Ottomane'.

Een discussie die teruggrijpt naar de dagen toen Sultans over een rijk heersten dat zich van Noord-Afrika tot aan de Kaukasus uitrekte.

 

Als Turkije er niet meer op vertrouwd kan worden zich naar het Westen te richten, welk land in de Moslimwereld kan dat dan wel ?

Alle Arabische landen behalve Irak -een fragiele democratie gecreëerd door de USA- worden bestuurd door despoten van verschillend pluimage.

En alle oppositiegroepen die daar een substantiële steun onder de locale bevolking genieten worden gerund door Islamitische organisaties als de Egyptische Moslim-Broederschap.

 

In Indonesië en Maleisië, eisen de Islamitische organisaties de uitbreiding van de Sharia wetgeving op.

In Egypte loopt Hosni Mubarak's tijd ten einde.

Zou de USA de inauguratie van zijn zoon moeten steunen ?

Indien ja, dan zal de rest van de Moslimwereld Obama van een dubbele standaard beschuldigen.

Want als er wel verkiezingen in Irak moeten komen, waarom zou dat niet voor Egypte gelden ? 
Analisten hebben vastgesteld, dat bij vrije en eerlijke verkiezingen in Egypte, een overwinning van de Moslim-Broederschap niet kan worden uitgesloten.

 

Algerije? Somalië? Soedan?

Het is moeilijk om aan één enkel Moslimland te denken, dat zich volgens het 'One World' script gedraagt.

 

Het grootste voordeel van Huntington's 'Civilization-model' voor internationale relaties is, dat het de wereld weergeeft zoals die is, niet zoals we die ons wensen.

Het staat ons toe om vrienden van vijanden te onderscheiden.

En het helpt ons om de dilemma's binnen beschavingen te identificeren, in het bijzonder de historische rivaliteit tussen Arabieren, Turken en Perzen ten aanzien van leiderschap binnen de Islamitische wereld.

 

Maar 'verdeel en heers' kan niet ons enig beleid zijn.

Wij moeten beseffen, in welke mate de toename van de radicale islam het resultaat is van een actieve propaganda campagne.

Volgens een CIA-rapport uit 2003 investeerden de Saoedies minstens $2 miljard per jaar over een 30-jarige periode, om hun variant van fundamentalistische Islam te verspreiden.

De Westelijke inspanning om onze eigen beschaving te bevorderen was te verwaarlozen.

 

Onze beschaving is niet onverwoestbaar; Zij moet actief worden verdedigd.

Dit was misschien Huntington's belangrijkste inzicht.

De eerste stappen naar het winnen van de 'Clash of Civilizations' zijn; te begrijpen hoe de andere partij haar strijd voert, en door ons te bevrijden van de 'One World' illusie.

 

Ayaan Hirsi Ali is ook de auteur van recent gepubliceerde boek:

'Nomad: From Islam to America—A Personal Journey through the Clash of Civilizations'.

 

Bron: http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703426004575338471355710184.html?mod=WSJ_hp_mostpop_read

 

Vertaald uit het Engels door:

Peter Rissing

Reageren kan op : http://hoeiboei.blogspot.com/2010/08/ayaan-hirsi-ali-kunnen-we-de-clash-of.html