De minaretten behoren tot de grootste wensen van onze ”cultuurverrijkers”. Dat zou de sleutel tot de integratie van deze o zo vredelievende en vlijtige immigranten uit het heerschappijgebied van Allah zijn. Dat lezen we bijna dagelijks in de media.
Maar dan zijn er nog een paar kleinigheden die ook nog moeten worden opgelost, opdat de moslims zich niet racistisch gediscrimineerd voelen. Een opmerkelijke studie over ”De positie van de islamitische bevolking in het kanton Zürich” presenteert de waslijst aan eisen. Deze bevat ongeveer 200 pagina’s en houdt zich bezig met de belangrijkste terreinen van het leven van de moslims in Zwitserland: sociale bijstand en het strafsysteem. We zouden hier heel graag alle eisen willen opschrijven, maar het zijn er teveel om allemaal op te noemen. Daarom hebben we ons beperkt tot een paar eisen:
1. Begrafenis in het land van herkomst
95% van alle moslims – die immers zogenaamd volgens onze media volkomen niet-religieus zijn – wil in het land van herkomst worden begraven. De kosten daarvoor bedragen ongeveer € 27.000. Alleen al het transport van het stoffelijk overschot kost bijna € 7.000. Deze kosten worden niet door de sociale dienst betaald, wel echter de reiskosten van een beperkt aantal personen dat de begrafenis wil bijwonen.
Het transport wordt betaald door een culturele vereniging. Die wederom wordt met belastinggeld betaald en kan zodoende niet gerekend worden tot de sociale kosten.
2.Meer gebedsruimtes
De eis tot [het mogen bouwen van] minaretten komt volgens de studie zelfs voor moslims op de tweede plaats. Ze eisen veel meer gebedsruimtes, die in de islam ook een ontmoetingsplaats zijn, om onder elkaar te blijven. De steeds vaker voorkomende protesten rondom de gebedsruimtes (lawaai, willekeurig parkeren, criminaliteit) worden door de moslims als intolerantie beschouwd.
3. Eigen ziekenhuis
De verzorging door christenen wordt door moslims als ongepast beschouwd. Moslims eisen daarom een eigen ziekenhuis evenals eigen bejaardentehuizen.
4. Moslims in het openbaar bestuur
Er dienen meer moslims in het openbaar bestuur te worden aangesteld, vooral bij de politie. Bovendien moet er een ombudsman komen tot wie ze zich kunnen wenden wanneer ze religieus benadeeld worden, vooral wanneer ze gehinderd worden aan de voorgeschreven gebeden in werktijd. Hoofddoek en chador mogen in geen geval verboden zijn.
5. Werkplekken zonder mannelijk contact
Moslima’s worden tot sociale bijstand gedwongen, omdat er niet genoeg banen zijn waarbij contact met mannen kan worden uitgesloten.
Hier heeft Zwitserland een grote behoefte aan een grote inhaalslag.
6. Islamitische doktoren
Islamitische artsen maken voor patiënten veel mogelijk bij de ziekenfondsen. Bijvoorbeeld de noodzakelijke medische besnijdenis bij 3 % van de jongens/mannen wordt door het ziekenfonds betaald. In Zwitserland echter is 100 % van de besnijdenissen bij moslims medisch noodzakelijk.
7. Religieuze opvoeding van de kinderen
Nu al heeft iedere moslim recht op Koranles op kosten van de staat. Men noemt die lessen in de moedertaal en eigen cultuur. In de toekomst dienen deze lessen gewoon op school plaats te vinden.
8. Religieuze feestdagen en financiële voorschotten
Moslims dienen voor de religieuze feestdagen financiële voorschotten te krijgen, zodat ze cadeaus kunnen kopen.
9. Islamitische maatschappelijk werkers
De moslims willen maatschappelijk werkers in hun eigen taal en van hun eigen religie. In de huidige situatie voelen ze zich bij de toegang tot sociale diensten benadeeld.
10. Imam als bemiddelaar
De moslims eisen, dat de imam als belangrijke scheidslijn tot de autoriteiten en tot de politiek wordt erkend. Als er problemen zijn met leden van de islamitische gemeente, dienen de autoriteiten hem verplicht te betrekken bij de beslissingen.
