E.J. BRON - 14 FEBRUARI 2010

In maart 2006 werd tijdens de meer dan twee dagen durende voltallige zitting van de ”Euro-Mediterranean Parliamentary Assembly (EMPA), die in Brussel bijeenkwam, een resolutie aangenomen waarin zowel ”de belediging veroordeeld werd”  die door de Deense Mohammed-karikaturen was teweeggebracht alsmede ”het geweld die hun publicatie heeft veroorzaakt.”  Deze EMPA- en nationale parlementariërs uit de EU en uit Arabische landen maanden ook de regeringen aan om ”het respect voor religieuze overtuigingen veilig te stellen evenals de waarden van tolerantie, vrijheid en multiculturalisme te bevorderen.”

 

Tijdens de parlementaire zitting stond de Egyptische parlementswoordvoerder Ahmed Sorour er op, dat de Deense karikaturen en andere gebeurtenissen van de laatste tijd een ”cultureel gebrek” blootlegden. Het Jordaanse parlementslid Hashem al-Qaisi veroordeelde de karikaturen ook en stelde vast dat het niet voldoende zou zijn om de karikaturen af te keuren, omdat zulke dingen zich per slot van rekening in andere landen zouden kunnen herhalen.

 

En de president van het Europese Parlement Josep Borrell noemde de Middellandse Zee als ”concentratie van alle problemen, waartegenover de mensheid zich geplaatst ziet.” Hij zei, dat hij ook na een jaar als voorzitter van de EMPA ”de complexiteit van de ’Middellandse Zee’ nog altijd niet volledig begrijpt.”  Na de karikaturenaffaire reisde de hoge vertegenwoordiger voor de gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidspolitiek van de EU, Javier Solana, naar het Midden-Oosten, waar hij met islamitische toppolitici gemeenschappelijke verklaringen uitgaf, dat ”persvrijheid verantwoordelijkheidsbewustzijn en gevoel voor tact inhouden en de overtuigen en pijlers van alle religies moet respecteren.”  Solana zei, dat hij gediscussieerd zou hebben over maatregelen waarmee veilig gesteld zou kunnen worden dat ”religieuze symbolen worden gerespecteerd.”  Hij voerde gesprekken met sjeik Mohammed Sayed Tantawi van de Al Azhar universiteit, de hoogste autoriteit in soennitisch-islamitische geleerdheid, en met de secretaris-generaal van de Arabische Liga Amir Moussa.

 

Solana had ook een ontmoeting met de voorzitter van de organisatie van de islamitische conferentie (OIC), Ekmeleddin Ihsanoglu. In de loop van het gesprek met hem sprak Solana ”onze oprecht gemeende spijt uit over het feit dat er religieuze gevoelens waren beledigd”  en beloofde zich ervoor in te zetten ”dat veiliggesteld wordt dat de hoofden en harten van de mensen niet opnieuw beledigd worden.” 

 

Slechts enkele jaren daarvoor zette meneer Solana, destijds secretaris-generaal van de NAVO, in een toespraak uiteen, dat de ”wortels van de conflicten in Europa en elders rechtstreeks op een gebrek aan democratie en openheid zouden kunnen worden teruggevoerd. Het ontbreken van het ventiel van de democratische discussie kan samenlevingen naar geweldsuitbarstingen leiden.”  De ironie, dat hij zelf later probeerde de democratische discussie in Europa door het forceren van islamitische censuur en taalvoorschriften uit te hollen, viel hem blijkbaar niet op.

 

Intussen strekken de tentakels van de enorme, opgeblazen EU-bureaucratie zich uit naar alles wat grijpbaar is. Veel van de voorbeelden van deze bureaucratie zijn lachwekkend, velen zelfs lollig. Maar er bestaat ook een onheilspellende kant van de EU-bureaucratie:

 

·         Het forceren van een officiële ”EU-ideologie”, die zich sterk maakt voor multiculturalisme;

·         Het brandmerken van een ieder, die zijn nationale democratie wil behouden, als ”buitenlandervijandig” en de benaming ”racisten” voor personen die zich voor een beperking van de immigratie uit de Derde Wereld inzetten.

 

Een bericht van de racisme-”watchdog” van de EU zegt, dat er meer moet worden gedaan aan de bestrijding van racisme en ”islamofobie”. Een methode om dit doel te bereiken, is deinvoering van een woordenboek, dat zogenaamde beledigende en cultureel onsensibele uitdrukkingen vermijdt. Dit woordenboek zou dan een rode draad vormen waarop officials van de EU en politici zich kunnen oriënteren om te weten wat ze mogen zeggen. ”Vanzelfsprekend is ’islamitisch terrorisme’ een uitdrukking die we niet gebruiken…we spreken van ’terroristen die zich oneigenlijk op de islam beroepen’, zegt een EU-official.

 

Begin 2006 bekritiseerde de mensenrechtencommissaris van de EU Alvaro Gil-Robles een plan ter vernieuwing van het christelijke godsdienstonderwijs in Denemarken. Gil-Robles zei, dat dit in strijd zou zijn met Europese waarden.   Religie als schoolvak zou algemener vormgegeven moeten worden en proberen de leerlingen inzicht te geven in de drie monotheïstische godsdiensten. Met de ”drie monotheïstische godsdiensten” worden het christendom, het Jodendom en de islam bedoeld.

 

Volgens mij bestaan er drie mogelijke manieren om religie als schoolvak om te zetten:

 

1.      Men onderwijst de traditionele religies van een bepaald land, wat voor Europa betekent: christendom en Jodendom.

2.      Men onderwijst alle grote wereldreligies.

3.      Men laat religie weg uit het leerplan.

 

Wat de Europese Unie echter doet, is de islam te behandelen als traditionele Europese religie, die gelijkgesteld is aan het christendom en het Jodendom. Dat is een fundamentele component van de Arabische denkwijze en praktijk. Let u er op hoe in dit geval EU-autoriteiten rechtstreeks ingrepen en een ooit onafhankelijke nationale staat ertoe dwongen meer islamonderwijs in het leerplan op te nemen om zijn kinderen de passende dosis Eurabische indoctrinatie in te druppelen. Let u er ook op, dat er niet werd geëist meer over boeddhisme of hindoeïsme te onderwijzen. Alleen de islam wordt gepusht.

 

In een ander geval wees de Europese Commissie een aanvraag van de Poolse president, die een EU-debat over de herinvoering van de doodstraf wilde opstarten, terecht. ”De doodstraf is niet compatible met Europese waarden”, zei een woordvoerder van de Europese Commissie. Het gaat er hier ook niet om hoe men tegenover de doodstraf gaat. Waar het om gaat is, dat de zich uitzaaiende EU al heeft gedefinieerd wat Europese waarden zijn. Zo blijven enorm belangrijke onderwerpen gewoon buiten de publieke discussie. Door de onschuldig klinkende frase ”Europese waarden” wordt in de hele EU een Arabische ideologie doorgedrukt, zonder rekening te houden met de wil van de bevolking.

 

Wellicht is het de grootste schande en pijnlijkheid in de geschiedenis van Eurabia hoe de Europese media, die eigenlijk kritisch en onafhankelijk zouden moeten zijn, ermee hebben ingestemd zich door de Eurabiërs in de luren te laten leggen en zich te laten corrumperen. De meeste documenten betreffende de Euro-Arabische dialoog benadrukken specifiek de samenwerking met de media en de Eurabiërs hebben de Europese media bespeeld als een Stradivarius. Gesteund door een al aanwezig antiamerikanisme en antisemitisme hebben de Europese media bereidwillig meegespeeld om de Verenigde Staten en Israël te demoniseren, terwijl ze in hoge mate zwegen over Eurabia.

 

In mei 2006 werd in het kader van de Euro-Arabische dialoog in Wenen een grote conferentie gehouden, waarbij mediapersoonlijkheden (journalisten) uit heel Europa collega’s uit de Arabische wereld ontmoetten.

 

Europese officials reageerden in het openbaar ”met spijt” op de beslissing van Dan Ashbells, de Israëlische ambassadeur in Oostenrijk, om weg te blijven van de conferentie over ”Racisme in de media”. De reden daarvoor waren bezwaren van Jeruzalem dat het thema antisemitisme niet op de conferentie zou worden besproken. Een officiële woordvoerder van de conferentie met intussen het thema ”Racisme en buitenlandervijandigheid in de media” maakte duidelijk, dat antisemitisme niet van de agenda zou zijn geschrapt. Hij bracht hier tegenin, dat de ontmoeting ”in de eerste plaats een dialoog van de Euro-Mediterrane partners over alle hun betreffende problemen zou zijn. Deze houden buitenlandervijandigheid, racisme, antisemitisme en islamofobie in.”

 

De schrijver Bruce Bawer denkt, dat veel Europeanen wel degelijk doorhebben dat het multiculturalisme hun samenleving naar de afgrond leidt. Maar ze hebben hun hele leven lang van officieel erkende autoriteiten gehoord dat ieder bezwaar tegen het multiculturalisme gelijk zou staan met racisme.

 

”Er bestaat een wijdverbreide berusting tegenover het feit dat multiculturalisten de media, het academische leven, de overheidsinstanties enz. controleren. Ze weten heel precies, dat iedereen die in de Europese samenleving vooruit wil komen, er goed aan doet zich orthodox en multicultureel voor te doen. Het politieke establishment lijkt vast geworteld, onbeweeglijk, onveranderlijk. Het kan wel zijn dat er een wijdverbreide woede aanwezig is, maar het is eigenlijk een impotente woede. Huidige Europeanen zijn ertoe opgevoed passief te zijn, de dingen aan hun elites over te laten, wier wijsheid ze als een gegeven voor lief nemen. Zo werd het ze hun hele leven geleerd. Om een heel leven vol van deze indoctrinatie af te schudden, is niet eenvoudig.”   

 

Volgens Bat Ye’or heeft de angst voor de ontwakende oppositie tegen de EU-politiek tegenover de Arabischmediterrane landen geleid tot de onderdrukking van iedere discussie over de problemen en integratiemoeilijkheden op basis van de massieve immigratie. Iedere kritiek op de moslims wordt onmiddellijk als ”precies zo werd destijds in nazi-Duitsland over de Joden gesproken” weggemaaid. Dat is weliswaar belachelijk, maar desondanks effectief.

 

Bat Ye’or is het met de analyse van Bawer eens dat ”het totalitaire netwerk van leraren, professoren, media, politici, regeringsambtenaren, televisiepresentatoren, vertegenwoordigers van door de staat gefinancierde onafhankelijke organisaties zoals SOS racisme” de politiek correcten indoctrineert. Daarin komen perfect de politieke directieven tot uitdrukking, die door de Europese Commissie werden uitgegeven om in alle EU-lidstaten politiek, intellectuelen, religie, media, scholen en publicaties sinds de jaren-70 te coördineren en te controleren om ze zo in hun op multiculti gebaseerde mediterrane strategie harmonisch te verwerken.

 

Beroepsmatige pesterijen, boycot en belastering zijn de middelen om diegenen te bestraffen die het wagen zich openlijk teweer te stellen tegen de politieke correctheid. Volgens Bat Ye’or heeft dat tot een soort ”verzetspers” geleid, net alsof Europa zich onder de bezetting van zijn eigen gekozen regeringen zou bevinden. Deze vrije pers in het internet en in blogs heeft een paar veranderingen tot stand gebracht, onder andere ook de afwijzing van de Europese grondwet in het jaar 2005. Ondanks de overweldigende steun voor de grondwet door de regeringen in Frankrijk en Nederland en ondanks een massieve mediacampagne van toppolitici in beide landen hebben de kiezers de grondwet afgewezen. Hierbij speelden blogs een beslissende rol.

 

Slechts enkele maanden later sloten de EU-autoriteiten zich aan bij autoritaire regimes zoals Iran, Saoedi-Arabië, Cuba en de Chinese communistische partij in de club van diegenen, die voorstander waren van meer internationale controle (lees: censuur) van het internet.

 

Volgens Richard North van het EU Referendum Blog ”is de gevaarlijkste vorm van propaganda die, welke geen propaganda lijkt. En precies deze vorm van propaganda hanteert de BBC (British Broadcasting Corportion). Wellicht is de grootste zonde van alle zonden die van het nalaten iets te doen. Doordat men ons gewoon niet informeert over belangrijke thema’s, nemen de dingen zonder commentaar hun loop, totdat het te laat is om er iets tegen te ondernemen.”

 

Vladimir Boekovski is een voormalige Sovjetdissident, schrijver en mensenrechtenactivist, die in totaal 12 jaar doorbracht in Sovjetgevangenissen. Intussen leeft hij in Engeland en waarschuwt voor precies dezelfde antidemocratische impulsen in het westen, specifiek in de EU, die hij beschouwt als erfgenaam van de Sovjet-Unie. In 2002 sloot hij zich aan bij de protesten tegen de verplichte televisiekosten van de BBC. ”De Britten werden gedwongen geld aan een onderneming te betalen die de vrijheid van meningsuiting onderdrukt – die meningen verbreidt waarmee ze het niet noodzakelijkerwijs eens zijn.”  Hij heeft de BBC op grond van ”haar vooringenomenheid en propaganda” keihard aangepakt, vooral wat betreft berichten over de EU en het Midden-Oosten. Het conservatieve parlementslid Michael Gove en de politieke commentator Mark Dooley klagen ook over een eenzijdige berichtgeving: ”Laten we bijvoorbeeld de berichtgeving van de BBC over de overleden Yasser Arafat nemen. In een portret, dat in 2002 werd uitgezonden, werd hij als ’symboolfiguur’ en ’held’ geprezen, maar zijn terroristische groeperingen, zijn corruptie en zijn brutale onderdrukking van Palestijnse dissidenten werden niet genoemd. Toen Israël de spirituele leider van Hamas, sjeik Achmed Yassin, in 2004 doodde, gebeurde hetzelfde. Een BBC-verslaggever omschreef hem als ’hoffelijke, charmante, intelligente en diep religieuze man’. En dat ongeacht het feit, dat Hamas onder leiding van Yassin honderden mensen had vermoord.”

 

De Poolse schrijfster Nina Witoszek, die tegenwoordig in Noorwegen leeft, waarschuwt dat mensen die onder communistische regimes hebben geleefd een merkwaardig gevoel van déjà vu in West-Europa beleven:

 

”Voordat men een zin formuleert, schakelt men de automatische censuurpiloot in zijn hoofd in, die vraagt: wie zou ik ermee kunnen beledigen? Ben ik te pro-Israëlisch of wellicht te antisemitisch of – God beware – anti-islamitisch? Ben ik ’progressief’ genoeg? Weldra schrijven we allemaal in een taal ’zonder coffeïne’: we zullen braaf constant de goede mantra’s zoals ’dialoog’, ’pluralisme’, ’verzoening’ en ’gelijkheid’ herhalen.”

 

Noorwegen is nooit een totalitaire staat geweest, maar veel mensen voelen tegenwoordig hoe het moet aanvoelen om onderdrukt te zijn en monddood gemaakt te worden. Ik ken veel verstandige Noren – en zelfs nog meer verstandige buitenlanders – die geen kracht meer hebben om hun tijd ermee te verdoen mee te werken aan een gecastreerde, paranoïde democratie. We geven de voorkeur aan veiligheid boven vrijheid. Dat is de eerste stap naar de vrijwillige ketening. Ze citeert de Poolse letterkundige Czesław Miłosz, die in 1980 de Nobelprijs voor literatuur ontving voor boeken als ”The Captive Mind”, waarin hij de aantrekkingskracht van totalitaire ideologieën uitlegt.

 

Een essay van Miłosz draagt de titel ”Ketman” . ”Ketman” of ”kitman” is een islamitisch begrip, dat Miłosz opviel in het boek van Arthur Gobineau ”Religies en filosofieën van Centraal-Azië”. Hij had gemerkt, dat de dissidenten in Perzië op grond van de lange gewenning aan de tirannie een eigen stijl hadden ontwikkeld. Om te overleven was het vaak niet voldoende om gewoon de mond te houden, men moest ook in velerlei opzicht actief liegen. Deze strategie van veinzerij en misleiding, die vooral door sjiietische moslims wordt gepredikt, maar ook bij Soennieten gebruikelijk is, wordt in de eerste plaats gebruikt om niet-moslims om de tuin te leiden, maar kan echte ronder druk ook tegenover andere moslims worden gebruikt.

 

Volgens Miłosz was in communistische landen eenzelfde soort strategie gebruikelijk. Net zoals in de islam voelden diegenen die veinsden zich superieur aan diegenen die dom genoeg waren om hun werkelijke mening openlijk te uiten. In communistische samenlevingen was veinzerij niet alleen een techniek van de aanpassing aan een autoritair regime, maar ook een bewuste, theatrale kunstvorm, die steeds verder werd verfijnd.

 

Het is beangstigend te horen dat mensen, die in voormalige communistische landen zijn opgegroeid, zeggen, dat ze deze zelfde totalitaire impulsen tegenwoordig in West-Europa aan het werk zien. Volgens hen zijn we in het westen minstens zo gehersenspoeld met multiculturalisme en political correctness, zoals zij het ooit met het communisme waren. Het is beangstigend, maar ik denk dat ze gelijk hebben. Waren we getuige van de val van het IJzeren Gordijn alleen maar om mee te maken hoe er een ijzeren sluier over West-Europa wordt gelegd? Een ijzeren sluier van EU-bureaucratie en Eurabisch verraad, van political correctness, multiculturele mediacensuur en de altijd aanwezige islamitische geweld- en terreurdreiging, die stap voor stap de vrijheid van meningsuiting uitwist. De eigendynamiek van het Eurabische verraad wordt steeds groter.

 

Europeanen van geboorte en zelfs ook enkele niet-islamitische immigranten verlaten stilletjes hun landen in steeds grotere aantallen, waardoor het continent stapsgewijs veelmeer een netto-exporteur van vluchtelingen als een importeur wordt. Wanneer grote delen van Europa – met de actieve hulp en aanstichting van zijn eigen leidende vertrouwenspersonen – door barbaren overrompeld worden en wanneer het de mensen verboden is om zich tegen deze aanval te verdedigen, is West-Europa dan nog altijd een belangrijk deel van de vrije wereld? Zijn de landen van Oost-Europa van het ene ”rijk van het kwaad” in het andere terechtgekomen? Zijn zij – en wij – Back in the EUSSR?   

 

Václav Klaus, de conservatieve president van de Tsjechische Republiek, heeft geklaagd: ”Iedere keer wanneer ik probeer een stuk regulering uit de Sovjetperiode op te ruimen, wordt mij verteld dat datgene wat ik wil uitrangeren deel uitmaakt van de verplichtingen van de Europese Commissie.”

 

In een interview met Paul Belien van Brussels Journal in februari 2006 waarschuwde Vladimir Boekovski dat de Europese Unie op weg is een nieuwe Sovjet-Unie te worden. Meneer Boekovski noemde de EU een ”monster” dat vernietigd zou moeten worden, en wel des te eerder des te beter, voordat zij verandert in een volledig uitgekristalliseerde totalitaire staat.

 

”Het was het ultimatieve doel van de Sovjet-Unie een nieuwe historische eenheid te creëren, het Sovjetvolk – en wel wereldwijd. Datzelfde is nu van toepassing op de EU. Zij probeert een nieuw volk te creëren. Ze noemt dit volk ’Europeanen’, wat dat ook mag betekenen. Zowel volgens de communistische doctrine als vele socialistische denkwijzen wordt aangenomen, dat de staat, de nationale staat, zou moeten verdwijnen. In Rusland is echter het tegendeel gebeurd. In plaats van te verdwijnen werd de Sovjetstaat een zeer machtige staat, maar de nationaliteiten werden uitgeroeid. Maar toen de Sovjet-Unie daarna explodeerde, kwamen deze onderdrukte gevoelens van nationale identiteit uit volle macht terug en vernietigden bijna het land. Het was zeer beangstigend.”

 

Timothy Garton Ash heeft de naam van een vooraanstaande deskundige met betrekking tot de toekomst van Europa. Bruce Bawer ziet Ash als een typische vertegenwoordiger van de Europese politieke elite. Ash wantrouwt nationaal patriottisme en aanbidt de EU. Hij schrijft over de behoefte aan een kunstmatig Europees patriottisme (”vlaggen, symbolen, een Europees volkslied dat we kunnen zingen”) om ”een emotionele identificatie met Europese instellingen” op te roepen. En waarvoor precies heeft Europa de EU nodig? Het antwoord van Garton Ash daarop luidt: ”Om te vermijden dat we in onze slechte oude gewoontes van oorlog en Europese barbarij terugvallen.” Hij stelt o.a. voor dat Europa ”de vorming van een Arabische Unie” zou moeten bevorderen. Het thema Arabische democratie noemt hij niet. Wanneer hij zich ”het best mogelijke Europa in het jaar 2025 voorstelt”, omschrijft hij het als ”partnerschap”  met Arabische landen en Rusland, die zich ”van Marrakech via Cairo, Jeruzalem, Bagdad en Tbilisi tot aan Vladivostok”  uitstrekt.

 

De Europese Commissie stelde het omstreden idee van een ”Singing Event” voor, waarmee in alle lidstaten de 50^e ”verjaardag” van de Europese Unie, de 50^e verjaardag van de Verdragen van Rome van 1957, gevierd zou worden. EU-commissaris Margot Wallstrom zette zich voor verjaardagsfeestelijkheden in grote stijl in, ”om de goede daden te belichten die de Europese vereniging de burgers gebracht heeft.” Diplomaten berichten, dat dit idee gevoelens van afschuw bij nieuwe voormalige communistische lidstaten zoals Polen, Hongarije en de Tsjechische Republiek had opgeroepen. Ze werden daardoor herinnerd aan ”stalinistische tijden” , toen de mensen door de staat gedwongen werden om te zingen. Brussel plande ook om ongeveer

€ 300.000,- uit te geven voor de benoeming van 50 burgers tot ”ambassadeurs”, die men ”gezichten van Europa” wilde noemen en die over het jaar verdeeld ”hun verhaal vertellen” wat de EU voor hen in het alledaagse leven betekent. Duitsland heeft zelf een idee en wil graag duizend van zijn bakkerijen 50 verschillende taarten met recepten uit alle 25 lidstaten laten bakken.

 

EU-commissaris Walstrom beweerde in 2005, dat politici, die de gemeenschappelijke nationale identiteit van de EU weigerden, de terugkeer van de schrik van de nazitijd van de jaren-30 en de jaren-40 riskeerden. Andere EU-commissarissen gaven een gezamenlijke verklaring uit, waarin ze uitlegden dat EU-burgers ter herinnering aan de doden van de Tweede Wereldoorlog met JA tegen de EU-grondwet zouden moeten stemmen. De commissarissen vermeldden dat het einde van de Koude Oorlog enkel en alleen de verdienste van de EU was en lieten daarbij de rol van de VS en de NAVO ongenoemd.

 

Is de EU een geschikt instrument om oorlogen te beëindigen? In oktober 2006 waarschuwde Michel Thoomis, secretaris-generaal van de Franse Action Police vakbond, voor een door islamitische immigranten veroorzaakte burgeroorlog in Frankrijk: ”We bevinden ons in een burgeroorlog, die door radicale islamisten wordt gedirigeerd. Hier gaat het niet meer om normaal geweld in grote steden, het is een Intifada met stenen en molotovcocktails. Men maakt niet meer mee dat twee of drie jongeren zich verzetten tegen de politie, men maakt mee dat de bewoners van complete woonblokken de straat opkomen om hun strijdmakkers te bevrijden als ze gearresteerd worden.”

 

Deze islamitische immigranten werden door dezelfde Europese elites binnengelaten die nu willen, dat de burgers van Europa hun werk met taart en gezang vieren. Terwijl de burgerlijke samenleving op grond van islamitische druk in West-Europa vervalt, werken de EU-autoriteiten er aan de islamitische immigratie te verhogen en feliciteren zich langs de neus weg zelf dat ze het continent vrede brengen? Wat voor vrede? En waar?

 

De Vrede van Westfalen beëindigde in 1648 de Dertigjarige Oorlog, de laatste godsdienstoorlog in Europa, en droeg ertoe bij de basis voor moderne nationale staten te leggen. Voordat er nationale staten bestonden, hadden we een lappendeken met grenzeloze godsdienst- en burgeroorlogen. Daarheen zijn we in een kring teruggekeerd, met dat verschil dat we deze keer met een grenzeloze Jihad worden geconfronteerd, die in Europa burgeroorlogen veroorzaakt. Terwijl de EU zeker behulpzaam is bij het vermijden van oorlogen tussen nationale staten met wederzijdse wrok, zoals tussen Duitsland en Frankrijk, kan zij anderzijds andere soorten oorlog actief oproepen. Ze bereikt dit door groeiende multiculturele spanningen en een gevaarlijk gevoel van ontvreemding tussen de burgers en diegenen, die eigenlijk hun leidende personen zouden moeten zijn.

 

Oorlogen bestonden al duizenden jaren voor de opkomst van de moderne nationale staten. Het is veel waarschijnlijker, dat verzwakte nationale staten het einde van ons democratische systeem, dat zeer nauw met het bestaan van soevereine nationale staten is verbonden, kunnen betekenen dan dat zij het einde van oorlogen betekenen.

 

Boekovski antwoordde ontkennend op de vraag van Belien of de lidstaten niet vrijwillig tot de EU toegetreden zouden zijn en of de integratie zodoende niet de democratische wil van de Europeanen zou weerspiegelen. ”Nee, dat deden ze niet. Kijkt u maar naar Denemarken, dat tweemaal tegen het Verdrag van Maastricht stemde. Kijkt u maar naar Ierland (dat tegen het Verdrag van Nice stemde). Kijkt u maar naar vele andere landen, ze staan onder enorme druk. Het is een truc voor idioten. De mensen kiezen net zolang in referenda tot het resultaat klopt. Dan wordt er gestopt met stemmen. Waarom stopt men? Men zou toch verder kunnen laten stemmen. De Europese Unie is iets, wat de Amerikanen ’shotgun marriage’ (huwelijk met getrokken pistool) zouden noemen.”

 

In 1992 had Boekovski een tot dan toe niet bestaande toegang tot het Politbureau en andere geheime documenten van de Sovjet-Unie, wat hij beschreef in zijn boek ”Judgement in Moscow”.

 

In januari 1989 zou de voormalige Franse president Valéry Giscard d’Estaing tijdens een ontmoeting tussen hem, Gorbatsjov, de voormalige Japanse minister-president Nakasone, de Amerikaanse bankier Rockefeller en de voormalige Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Henry Kissinger hebben gezegd: ”Europa zal een bondsstaat worden en u moet zich daarop instellen. U moet samen met ons en de Europese leidende krachten uitwerken hoe u daarop zou reageren, in hoeverre u de andere Oost-Europese landen zou toestaan met ons samen te werken of er zelfs deel van uit te maken, u moet voorbereid zijn.”

 

Dat was in de jaren-80, toen de meeste media het nog afwezen om te praten over een politieke unie ter onderdrukking van de nationale staten en het paniekzaaierij noemden. Vijftien jaar later werd Valéry Giscard d’Estaing de belangrijkste maker van de EU-grondwet – een ondoordringbare pil met honderden bladzijden en zonder de zelfcontroles en compenserende punten van de Amerikaanse grondwet. Giscard zei, dat de afwijzing van de grondwet in de Franse en Nederlandse referenda van 2005 ”een fout was, die gecorrigeerd moet worden” en hij stond erop dat ”uiteindelijk de tekst zal worden aangenomen.”

 

Giscard zei ook, dat het fout geweest zou zijn ”om de weg van het referendum te kiezen” , omdat het ”niet voor iedereen mogelijk is de volledige tekst te begrijpen.”  Is dat vertrouwenwekkend voor de burgers van Europa, wanneer ze onder een ”grondwet” moeten leven die zo complex is, dat het voor de meeste niet-bureaucraten onmogelijk is om deze te begrijpen? Volgens de Spaanse minister van justitie Juan Fernando Lopez Aguilar ”hoeft men de Europese grondwet niet lezen om te weten dat die goed is.”

 

Jean-Luc Dehaene, de voormalige Belgische minister-president, zei: ”We weten, dat negen van de tien personen de grondwet niet lezen en op grond van hetgeen politici en journalisten zeggen, zullen stemmen. Bovendien, als het antwoord NEE is, zal de stemming vermoedelijk herhaald worden, want zij moet in ieder geval JA luiden.”

 

De journaliste Nidra Poller is echter sceptischer. In haar commentaar over het debat dat voorafging aan het referendum over de EU-grondwet, wijst ze op de bewust onderwerpende houding van EU-leiders tegenover islamitische eisen: ”De Euro-Mediterrane dialoog”  is een meesterwerk van de erbarmelijke onderwerping. De Europese Unie fungeert daarbij als tussenfase van een noodlottig project Eurabia. En ze vraagt: ”Wanneer gezagsondermijnend appeasement zich verbergt achter de sluier van de ”dialoog”, welke onuitsprekelijke ambities zullen er dan achter het edele woord ”grondwet” schuilgaan?”

 

De Europese Unie gaf de Palestijnen in het jaar 2005 financiële hulp ter hoogte van 342,8 miljoen dollar – of om preciezer te zijn: 612,15 miljoen dollar, wanneer men de ondersteuning die door de 25 EU-regeringen apart betaald werden, meerekent. Maar ook de VS hebben regelmatig miljoenen Amerikaans belastinggeld aan de Palestijnse Autoriteit betaald, echter niet in de omvang zoals de EU. In juli 2005 boden de G8-landen, de groep invloedrijkste industrielanden, als antwoord op de enkele dagen daarvoor uitgevoerde islamitische terroristische aanvallen in Londen de Palestijnse Autoriteit (PA) ongeveer 9 miljard dollar aan, die ze een ”alternatief tot de haat” noemden.

 

De gulheid van het westen bleef ook bestaan, hoewel uit een demografische studie in 2005 bleek dat de door de PA aangegeven bevolkingsaantallen op de westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook met 50 % naar boven waren afgerond.

 

Bijna de gehele nieuwe infrastructuur in de Palestijnse gebieden sinds het begin van het vredesproces van Oslo in de jaren-90 – scholen, ziekenhuizen, vliegvelden – werd door Brussel gebouwd en betaald. Toen in het jaar 2000 met de tweede Intifada de Jihad opnieuw uitbrak, stopte Israël zijn betalingen aan de Palestijnen. Dus sprong de EU met nog eens maandelijks 10 miljoen dollar rechtstreekse financiële steun voor de Palestijnse Autoriteit bij. De EU-commissaris voor buitenlandse betrekkingen Chris Patten stelde in 2002 vast: ”…er bestaat geen enkele aanleiding om te beweren dat met EU-gelden terrorisme, wapenaankopen of iets dergelijks werden gefinancierd.”

 

Een bericht van de Stichting ter verdediging van de democratie leverde later echter op: ”Het is onbetwistbaar bewezen, dat PA-gelden werden gebruikt om terroristische activiteiten te financieren.”  Dat werd ook bevestigd door Fuad Shubaki, die fungeerde als financieel hoofd van de Palestijnse veiligheidstroepen. Volgens hem maakte de voormalige PA-chef Yasser Arafat aanspraak op miljoenen dollars uit het internationale steunfonds, van belastinggeld uit Israël en de Arabische landen, om hiermee wapens en munitie te kopen, inclusief de 50 ton wapens aan boord van het schip Karine A. De transactie werd gecoördineerd tussen de PA, de Hezbollah in Libanon en de Iraanse Revolutionaire Garde.

 

In mei 2006 sprak Mahmoud Abbas – sinds de dood van Arafat in november 2004 president van de Palestijnse Autoriteit en een vooraanstaand politicus van Fatah – voor het Europese Parlement over het vredesproces. Tegelijkertijd dreigden de Al-Aqsa Martelarenbrigades, de gewapende arm van Fatah, als antwoord op de internationale sancties tegen de PA met aanslagen tegen de economische en civiele interesses van de VS en Europa. Financiële hulp zorgt bij de Palestijnen niet voor dankbaarheid. Ze dreigen echter met geweld wanneer de hulp wordt stopgezet. Dat is doodeenvoudig chantage.

 

Dit gedrag komt overeen met het islamitische standpunt van de jizya, de hoofdelijke belasting, die niet-moslims moeten betalen om niet gedood te worden. In documenten van de Euro-Arabische dialoog wordt regelmatig de ”financiële ondersteuning” van de EU aan Arabische landen genoemd. Bat Ye’or legt uit, dat deze jizya-belasting gedeeltelijk de Europeanen uit de zak wordt geklopt, zonder zich daar zelf van bewust te zijn.

 

In november 2005 weigerde de officiële financiële toezichtautoriteit van de EU voor de 11^e keer achter elkaar om zijn fiat te geven aan de rekening en verantwoording van de EU, omdat deze altijd vol bedrog en fouten zat. De Europese rekenkamer wees het af om de 160,3 miljard dollar omvattende begroting van de EU voor het jaar 2004 goed te keuren. ”De grote meerderheid van de posten aan de uitgavenkant zat opnieuw vol fouten en onregelmatigheden”, werd van de kant van de rekenkamer gezegd.

 

De rekenkamer wees het vooral af om goedkeuring te verlenen aan de buitenlandse politiek van de EU en aan de hulpprogramma’s, waarvan vele zijn bedoeld voor Arabische landen. De helft van het projectbudget, dat door de EU-commissie was goedgekeurd, was in onvoldoende mate gecontroleerd. DE EU-commissie wordt beschouwd als de ”regering” van de EU en is daarmee de regering van bijna een half miljard mensen. Maar ze kan meer dan tien jaar lang foute begrotingen voorleggen, omdat zij eigenlijk aan niemand rekening en verantwoording hoeft af te leggen, wat ook nooit de bedoeling was.

 

Moslims maken gebruik van misleiding om de Jihad te bespoedigen, en het is bijna te laat voor de ongelovigen om deze te stoppen. De EU-federalisten en de Eurabiërs houden zij aan zij vast aan het islamitische draaiboek en zijn door verheimelijken dichter bij hun doelen gekomen, die begraven liggen onder een massa details en technocratische nieuwe taal, die voor niet-bureaucraten alles andere dan begrijpelijk is. In een eerlijk moment omschreef de Luxemburgse minister-president Jean-Claude Juncker het EU-”systeem” als volgt: ”We beslissen iets, laten het liggen en wachten af wat er gebeurt”, legde hij uit. ”Wanneer niemand zich verzet, omdat de meeste mensen niet begrijpen wat we besloten hebben, gaan we stap voor stap verder, tot aan het punt dat er geen weg terug meer is.”

 

In de Economist schrijft de columnist Charlemagne: ”Wat de heer Juncker, en diegenen die denken zoals hij, proberen, is in principe om de tegenstanders van de Europese federatie te verdrinken in een enorme hoeveelheid technische details. Ze vervelen de mensen richting onderwerping. Deze strategie heeft lange tijd goed gefunctioneerd. De grootste soevereiniteitsoverdracht van de naties van Europa aan de Europese Unie vond in 1985 plaats en wel als onderdeel van het project van het creëren van één Europese markt. Zelfs (de conservatieve Britse minister-president)  Margaret Thatcher, die normaalgesproken niet gemakkelijk is te misleiden, gaf later toe dat ze de gevolgen van datgene wat ze toen had ondertekend, niet helemaal zou hebben overzien.”

 

De schrijver Christopher Brooker noemde het de ”bedrogcultuur” van de EU:

 

”Wat er daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, was een machtsoverdracht (…) aan Brussel, die de afmeting van de grootste constitutionele revolutie in de historie heeft aangenomen. Maar veel daarvan is voor de blikken van de publieke opinie verborgen gebleven, omdat onze politici graag de illusie in stand houden dat ze altijd nog macht hebben. Als resultaat daarvan hebben begrijpen slechts verbazingwekkend weinig mensen hoe het politieke systeem, dat ons daadwerkelijk regeert, functioneert.”

 

Ik heb het begrip ”neo-federalisme” gebruikt om de EU te beschrijven. Er bestaan definitief bepaalde elites in Europa, die denken dat alles wat er verkeerd gaat met Europa, terug te voeren zou zijn op ”populisme”- iets, dat andere mensen democratie noemen. De drijvende kracht achter de EU heeft tot doel nationale soevereiniteit over te dragen aan een nieuwe, heersende klasse van bureaucraten, aan een nieuwe aristocratie. Dat is een terugval naar voordemocratische tijden.

 

Karl Zinsmeister constateert: ”Het EU-apparaat is buitengewoon gesloten en verborgen. Relatief weinig van de belangrijke beslissingen worden op dit moment op plaatsen besloten die democratisch rekenschap moeten afleggen. Stuk voor stuk beslissen hoge bureaucraten over het leven van de normale Europeaan… Veel Europeanen laten zich, op een manier die voor Amerikanen volkomen onbegrijpelijk is, door hun elites om de tuin leiden. Er bestaat een keuterboermentaliteit, waarmee de Europeanen toestemming geven aan hun ’hoger geplaatsten’ om de belangrijke nationale beslissingen voor hen te nemen.”

 

Parlementslid Gisela Stuart was lid van het presidium dat de voorgestelde EU-grondwet ontwierp. Ze vat haar ervaringen als volgt samen: ”In het presidium verzamelde zich een zelfgekozen groep van de Europese politieke elite, onder wie velen streven naar een carrière op Europees gebied, dat steeds afhankelijker is van meer vereniging. Nationale parlementen en regeringen worden daarbij beschouwd als hindernis…Geen enkele keer in de 16 maanden dat ik deel uitmaakte van het presidium, stelden de vertegenwoordigers zichzelf de vraag of de steeds verdergaande vereniging überhaupt datgene is wat de mensen van Europa willen, of het hun interesses dient of dat die vereniging de beste basis is voor een solide structuur van een zich steeds verder uitbreidende unie.”

 

In 2005 gaven de leiders van alle politieke groeperingen van Groot-Brittannië onverwacht een gezamenlijke verklaring in Brussel af, waarin ze zich uitspraken voor de beëindiging van de ”middeleeuwse” wetgevingspraktijk van de EU, die plaatsvindt achter gesloten deuren. Critici gaven te bedenken dat de ministerraad, de hoogste wetgevende instantie van de EU, die tweederde deel van alle Britse wetten besluit, ”de enige wetgevende vergadering buiten de communistische dictaturen Noord-Korea en Cuba is, die in het geheim wetten aanneemt.”

 

Volgens de conservatieve Britse politicus Daniel Hannan is de EU precies zo ontworpen. ”Haar oprichters hebben vanaf het begin begrepen dat hun drieste plan om de oude nationale staten van Europa samen te smelten tot één politieke eenheid nooit succesvol zou zijn wanneer iedere machtsoverdracht ter goedkeuring zou moeten worden voorgelegd aan de kiezers. Daarom ontwierpen ze doortrapt een structuur, waarbij de hoogste macht in handen is van benoemde functionarissen, die ongrijpbaar zijn voor de publieke opinie. Daadwerkelijk is de structuur van de EU minder ondemocratisch dan antidemocratisch.”

 

De Europese Unie wordt af en toe vergeleken met het Romeinse rijk, maar zulke vergelijkingen kloppen niet helemaal. Rome was de militaire supermacht van zijn tijd, terwijl de EU niets anders is dan een militaire dwerg. Er bestaat echter een verbluffende overeenkomst: Julius Caesar werd vermoord, omdat hij zichzelf tot koning wilde kronen. Dat droeg niet echt bij aan zijn populariteit bij de machtige elite van de senaat, die Caesar er aan herinnerde dat Rome juist om die reden een republiek was geworden, omdat het tegen de oude tirannenkoningen had gerebelleerd.

 

Caesars opvolger Octavianus, die tegenwoordig bekender is als keizer Augustus, wordt zowel als de eerste alsmede als de belangrijkste van de Romeinse keizers beschouwd. Hij bagatelliseerde zijn eigen rol en gaf de voorkeur aan de titel ”princeps”, wat normaalgesproken wordt vertaald met ”eerste der burgerij”. Hij behield ook de uiterlijke vorm van de Romeinse republiek, gaf lippendiensten af aan de oude elite en versluierde de veranderingen zo, dat de publieke opinie er niet tegen in verzet kwam. Hij mag dan een monarch geweest zijn, maar hij heeft zichzelf nooit zo genoemd.

 

Sommigen zouden hierin een parallel kunnen zien tot de huidige EU. Wanneer tot drie vierde deel van onze nationale wetten hun oorsprong hebben in Brussel, wat heeft het dan nog voor zin om nationale verkiezingen te houden? Zoals in het Rome van Octavianus is de werkelijke macht verschoven naar een andere plaats, maar de oude orde wordt als een democratisch vijgenblad over de realiteit gelegd om het gewone volk rustig te houden. De EU opereert vooral in het verborgene; en haar decreten worden daarna door traditionele parlementen, die nauwelijks meer zijn dan decoratie, in werking gesteld.

 

Het grappige daaraan is, dat diegenen die tegen de EU zijn, als buitenlandervijandige, nationalistische of ook heel openlijk als antidemocratische krachten worden weggezet. De EU is een organisatie, waarin niet gekozen bureaucraten de democratie afbreken en haar critici als antidemocratische krachten brandmerkt. Om deze nieuwe eenheid te creëren, moeten de oude nationale staten bewust worden vernietigd. Het wordt enorme aantallen niet-Europeanen mogelijk gemaakt binnen te reizen en de situatie die daaruit ontstaat wordt ”multiculturele samenleving”  genoemd. Deze vernietiging heeft dan tot gevolg dat onze hele samenleving dienovereenkomstig veranderd zou moeten worden.

 

Omdat Europeanen zichzelf meer zien als Fransen, Italianen, Nederlanders enz. dan als ”Europeanen”, moeten nationale identiteitsgevoelens worden vernietigd. Tegelijkertijd moet er een externe rivaliteit worden geschapen. Het model dat hier het dichtst bij in de buurt komt, is Bismarcks vereniging van Duitsland. De talloze Duitse staten stelden zich in de Frans-Pruisische oorlog van 1870/71 als één man achter Pruisen tegen Frankrijk op en zo werd de weg geëffend naar een nieuwe machtige Duitse federatie.

 

De EU-federalisten streven d.m.v. een gezamenlijke vijandschap tegenover de VS naar een verenigde Europese staat, terwijl ze d.m.v. hun gezamenlijke vijandigheid tegenover Israël een gezamenlijke Eurabische eenheid opbouwen uit Europa en de Arabische wereld. Een favoriete tactiek is het bewuste gebruik van de media om ontevredenheid tegen deze beide staten aan te wakkeren en ze te demoniseren.

 

Bismarcks Duitse staten werden echter verenigd door een gemeenschappelijke taal. Als het al mogelijk zou zijn om uit tientallen naties ”een nieuw Wij” te creëren – wat uiterst twijfelachtig is – duurt de samensmelting van verschillende etnische groeperingen tot een samenhangende natie eeuwen. Hoe is het mogelijk, dat de EU zonder een gezamenlijke identiteit, zonder een Europees ”demos” anders dan autoritair kan zijn? Misschien denken de EU-elites dat een grote massa mensen helemaal zonder culturele identiteit gemakkelijker te controleren is?

 

Het probleem is, dat de nationale staat op zich slecht en verouderd werd genoemd, en niet collectivisme, anti-individualisme of totalitarisme. Er bestaat echter een beslissend verschil tussen nationalisme en patriottisme, dat ook heel duidelijk werd gezien door George Orwell:

 

”Nationalisme moet niet met patriottisme vergeleken worden. Met ’patriottisme’ bedoel ik de hartstocht voor een bepaalde landstreek en een bepaalde levenswijze, die men weliswaar beschouwt als de beste van de wereld, maar die men daarom nog niet wil opdringen aan andere mensen. Patriottisme is van nature uit veeleer defensief, zowel militair als cultureel. Nationalisme echter is onafscheidelijk verbonden met streven naar macht.”

 

Totalitaire regimes kunnen – zoals nazi-Duitsland – nationaal zijn, maar ze kunnen ook supranationaal zijn zoals de Sovjet-Unie, die er op uit was om alle tot dan toe bestaande nationale loyaliteiten te onderdrukken.

 

Hoe kon een project van de grootte van Eurabia tot stand komen? IK heb veel over deze vraag nagedacht en ben tot de conclusie gekomen, dat het juist vanwege zijn grootte succesvol was. Sint Augustinus vertelde het verhaal van een piraat, die door Alexander de Grote gevangen was genomen: ”Wat denk je wel niet dat je de zee lastig kunt vallen?”, vroeg Alexander. ”Wat denk jij wel niet dat je de hele wereld lastig kunt vallen?”, antwoordde de piraat. ”Ik, die dit alleen met een klein schip doe, wordt een dief genoemd. Jij, die het met een grote vloot doet, wordt een keizer genoemd.”  

 

Het is een kwestie van omvang. Wanneer een kleine groep mensen de democratie in hun land omzeilt en aan de publieke opinie zijn wetten begint op te dringen, noemt men dat een staatsgreep. Wanneer men hetzelfde doet met een heel continent, noemt men het de Europese Unie.

 

In Adolf Hitler’s biografie ”Mein Kampf”  wordt een propagandatechniek omschreven die bekendstaat als ”De grote leugen”.  De EU heeft deze strategie overgenomen, die eruit bestaat om zo ”kolossaal”  te liegen, dat het onmogelijk lijkt dat iemand ”de brutaliteit zou kunnen bezitten de waarheid zo schandelijk te verdraaien.”  Dat werd gecombineerd met de techniek die de naziminister van propaganda Joseph Goebbels perfectioneerde en die er uit bestaat een zaak net zo lang te herhalen tot deze als waarheid wordt geaccepteerd.

 

Hier zijn een paar ”grote leugens”:

 

• Verscheidenheid is altijd goed
• Multiculti is onvermijdelijk en een voortschrijdende Europese vereniging ook
• Diegenen die zich hiertegen verzetten, zijn onbenullige racisten, die zich buiten de loop van de historie plaatsen
• Islamitische immigratie is ”goed voor de economie” en is noodzakelijk om in de toekomst de welvaartsstaat in stand te houden, ongeacht het feit dat ze enorme hulpbronnen verslindt

 

De schepping van Eurabia is mede het grootste bedrog in de geschiedenis van de westerse civilisatie. Betekent dat, dat alle EU-federalisten of allen, die op verschillend niveau deelhebben aan de Euro-Arabische dialoog, kwaadaardig zijn? Nee. De werkelijkheid is niet zo eenvoudig. Zoals Hugh Fitzgerald zegt is ”een hele klasse van mensen door Arabisch geld en Arabische omkoping rijk geworden; advocaten, personen op het gebied van public relations, diplomaten, journalisten, universitaire docenten en allerlei andere officials.”

 

Terwijl onwetendheid, corruptie en egoïstische zucht naar persoonlijke macht veel gedrag van Eurabische elites verklaart, kan het niet het gedrag van al die duizenden mensen verklaren die in dit netwerk zijn ingebonden. Velen van hen moeten zelf tot de overtuiging gekomen zijn dat datgene wat ze doen een goed doel dient, zelfs wanneer dat slechts gebeurd is vanuit die reden, omdat de menselijke ijdelheid van ons verlangt dat we onze acties met een façade van het goede bedekken om ze voor onszelf te kunnen rechtvaardigen.

 

In de sciencefiction film ”Serenity”  hebben de twee supermachten VS en China zich tot een alliantie aaneengesloten, die de mensheid naar een nieuw zonnestelsel bracht. Op de onbekende planeet Miranda werd een gas genaamd ”Pax” aan het beluchtingsysteem toegevoegd. De bedoeling hiervan was om de bevolking rustig te houden en agressie uit te roeien. Het functioneerde. De mensen stopten met vechten. Ze stopten er echter ook mee iets anders te doen, inclusief zich voort te planten en zichzelf lichamelijk te verdedigen. Een kleine minderheid van de bevolking liet een tegenovergestelde reactie zien. Haar agressie werd groter tot aan waanzinnigheid toe en ze vermoordden de meeste anderen. Tien miljoen mensen lieten zich in alle rust uitroeien.

 

De regisseur Joss Wheldon hecht er waarde aan om uit te leggen dat de alliantie niet een of ander kwaad imperium is, maar vooral een goedaardige macht. Ze bedoelden het goed, ze wilden een betere wereld creëren, een wereld zonder zonden. Wheldon gelooft echter ”op welk moment men ook een Utopia wil creëren, beweegt er onder de oppervlakte iets lelijks.”  

 

Vroegere Europeanen, die tegen de Jihad vochten, vochten voor  een aantal dingen: hun religie, hun cultuur en hun natie. EU-federalisten en Eurabiërs onderdrukken bewust al deze instincten in hun streven om een Nieuwe Mens te creëren en iedere agressie uit te roeien. Omdat ze echter de nationale staat foutief tot wortel van alle kwaad hebben gemaakt, roeien ze niet alleen het agressieve nationalisme uit, maar ook het defensieve patriottisme. En omdat enkele moslims, als reactie op datgene wat ze beschouwen als ons nihilisme, zelfs nog agressiever werden, hebben de Eurabiërs hun eigen volk in letterlijke en metaforische zin ontwapend en vrijgegeven om afgeslacht te worden.

 

Veel communisten geloofden – in ieder geval in het begin – in hun ideologie. Het resultaat was een massaslachting. Tig miljoen mensen werden voor de droom van een wereld zonder uitdrukking en uitbuiting vermoord. De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens. Onafhankelijk van het feit hoe goed de bedoelingen zijn, kan men niet miljoenen mensen als laboratoriumratten gebruiken in omvangrijke sociale experimenten zonder enorme schade aan te richten.

 

Wellicht is een van de redenen, waarom dat alles in West-Europa en de Europese Unie kon gebeuren, het feit dat we nooit de redenen voor de enorme mislukking van het communisme in Oost-Europa en de Sovjet-Unie aan het einde van de Koude Oorlog hebben begrepen of ook slechts geprobeerd hebben ons met deze redenen bezig te houden. Het concept van het massieve sociale experiment om een Nieuwe Mens te creëren, kon voortleven. Het muteerde en reisde westwaarts. Jean Monnet, die het proces van de Europese vereniging op gang bracht, dacht er over na dat het Europese bestuur een soort “laboratorium” zou kunnen worden, waarin een nieuwe vorm van de ”Europese Mens” geboren zou worden. Maar de Nieuwe Europese Mens zal net zoals de Nieuwe Sovjetmens vóór hem met absolute zekerheid een mislukking worden.

 

Kan de Europese Unie hervormd worden? Ik betwijfel het. De EU wordt door een zichzelf in stand houdende klasse van bureaucraten bij elkaar gehouden, die, ongeacht de schade die ze daarmee aanrichten, hun budget en hun macht willen vergroten. Deze functionarissen zullen gebruikmaken van de klassieke methode van de misleiding om alle oproepen tot hervormingen tegen te werken, zodat de controle in hun handen zal blijven.

 

Het is verhelderend om de reacties van de EU na de afwijzing van de EU-grondwet door referenda in Frankrijk en Nederland nader te bekijken. Ze hebben een ”groep van wijzen” uit Europese politici samengesteld onder voorzitterschap van Giuliano Amato, die minister van binnenlandse zaken in het kabinet van de super-Eurabiër Romano Prodi is. Deze groep moet mogelijke oplossingen voor de uitzichtloze situatie uitwerken. Een van de voorstellen was om de naam ”grondwet” te laten vallen ten gunste van ”verdrag”.

 

Diezelfde Amato, die ook voormalig minister-president van Italië en vicepresident van de EU-conventie is waardoor de grondwet werd ontworpen, heeft in een vroeg stadium gezegd:

 

”In Europa moet men werken volgens de ’alsof’-methode – net doen, alsof men weinig zou willen, om veel te krijgen, net doen alsof de staten soeverein zouden blijven, om ze er van te overtuigen hun soevereiniteit af te staan… De EU-commissie in Brussel zou bijvoorbeeld moeten handelen alsof zij een technisch instrumentarium zou zijn, om als regering behandeld te worden. Enzovoort met list en geniepigheid.”

 

Dat een man, die er openlijk mee heeft opgeschept dat de doelen van de EU-federalisten met ”list en geniepigheid” worden bespoedigd, nu het voorzitterschap bezit bij de inspanningen om de EU-grondwet te ”vernieuwen”, zegt normale Europeanen alles wat ze over de EU moeten weten. Wanneer de EU-elites ons bewust tientallen jaren hebben misleid om hun doelen te bereiken, waarom zouden we ze nu plotseling moeten vertrouwen? Luis me er een keer in – schande over jou. Luis me er twee keer in – schande over mij. Deze mensen hebben ons er genoeg ingeluisd.

 

”Ik ben van mening, dat de Europese Unie net als de Sovjet-Unie niet kan worden gedemocratiseerd”, zegt Vladimir Boekovski. ”De Europese Unie zal in elkaar storten, net zoals de Sovjet-Unie in elkaar gestort is. Maar vergeet u niet: wanneer zulke structuren in elkaar storten, laten ze een verwoesting achter, waarvan men pas na een generatie zal zijn hersteld. (…) Kijkt u naar het enorme aantal immigranten uit de Derde Wereld die nu in Europa leven. Dat werd gestimuleerd door de Europese Unie. Wat zal er in geval van een economische ineenstorting met hen gebeuren? We zullen vermoedelijk uiteindelijk net als in de Sovjet-Unie zoveel etnische onrust hebben, dat het hoofd ons omloopt.”

 

In hun boek over de EU komen Richard North en Christopher Booker tot de conclusie: ”Het project, dat Jean Monnet op gang heeft gebracht, was een reusachtig, ziek, zichzelf misleidend monster: deels verstikkend in zijn eigen bureaucratie, deels een corrupte schurk (…). Het enige wat het project nooit kon zijn, omdat het er per definitie nooit voor was bedoeld om het te zijn, was ook slechts in de verste verte democratisch.” Zij denken, dat de EU gedoemd is ten onder te gaan en dat zij ”een vreselijke verwoesting zal achterlaten, een vernietigd land” en dat het ”de volkeren van Europa vele jaren zal kosten om zich daarvan te herstellen.”

 

Ik begrijp de overwegingen, dat de vernietiging van de EU zou kunnen zorgen voor ”instabiliteit” in Europa. Dat zal ze. Maar we zullen waarschijnlijk uiteindelijk sowieso met ”instabiliteit” te maken krijgen, alleen al vanwege het grote aantal moslims dat de Eurabiërs heeft binnengelaten. De keuze is tussen enkele jaren van ongemakken, waarna Europa overleeft, enerzijds en de dood anderzijds, wat betekent dat Europa simpelweg ophoudt tot de westelijke cultuurkring te behoren.

 

Velen hopen, dat we de ”positieve” aspecten van de EU zouden kunnen behouden en niet ”het kind met het badwater zouden moeten weggooien.” Ik heb daar een andere mening over. De EU is slechts badwater, er is geen kind. Er was nooit een baby, alleen maar een horde overbetaalde babysitters.

 

Multiculturalisme scheidt mensen in ”stammen” onder het nationaal staatkundige niveau. Dat is exact de situatie, die we in de Middeleeuwen in Europa hadden. Net zo goed betekent het idee, dat we andere culturen zouden moeten ”respecteren” door ze niet te bekritiseren, dat we de klok meerdere eeuwen terugdraaien naar de periode van voor de Verlichting. Multiculturalisme is een puur middeleeuwse ideologie en zal middeleeuwse resultaten met zich meebrengen.

 

Hoewel de EU zal mislukken door het opbouwen van een pan-Europese eenheid, heeft ze nu al gedeeltelijk succes geboekt bij het verzwakken van de traditionele nationale staten. Kriskras door Europa neigen islamitische immigranten ertoe om zich in de grote steden te vestigen en de inheemse bevolking trekt zich terug naar het platteland. Deze vernietiging van de samenhang van de samenleving zorgt voor een terugkeer naar een stammensamenleving, omdat de mensen er niet meer op vertrouwen dat de nationale staat hen beschermt.

 

Dit proces heeft Ernest Baert omschreven: ”Vele eeuwen lang heeft West-Europa de stam of de clan vervangen door de nationale staat.”  Het resultaat was, dat ”Europese burgers ertoe neigen alle andere burgers met dezelfde nationaliteit buiten hun familie- en vriendenkring dezelfde mate van vertrouwen te schenken.”  Deze ”door een groot vertrouwen gevormde samenleving” was een noodzakelijke voorwaarde voor het succes van het kapitalistische economische systeem in Europa, maar ook voor de opkomst van de democratie. In de islamitische wereld en in Afrika overheerst een ander wereldbeeld. Daar hebben individuen geen andere keuze dan, wanneer ze bescherming nodig hebben, te vertrouwen op hun clan. Welke uitwerking zal dus de immigratie van grote aantallen individuen uit ”door gering vertrouwen gevormde samenlevingen” op onze eigen cultuur hebben? Baert is pessimistisch:

 

”Er bestaat weinig twijfel over dat we in de dagen leven waarin de multiculturele fantasie sterft. Ze zal in ellende eindigen en zou zelfs kunnen leiden tot het verlies van Europa als deel van de westerse beschaving. Onze kinderen en kleinkinderen zullen op onze dagen terugkijken en zich afvragen waarom zo velen iets, dat duidelijk in tegenstelling stond tot de historie en tot het gezonde mensenverstand, zo gemakkelijk hebben geaccepteerd.”  Terwijl normale Europeanen in angst voor geweld door moslims in hun eigen steden wonen en het vertrouwen in hun leidende klasse verliezen, ontmoeten EU-elites elkaar op cocktailparty’s en feliciteren elkaar met het feit dat ze de vrede naar Europa gebracht hebben.

 

De Europese Unie beloofde een Mooie Nieuwe Wereld, waarin oorlogen en etnische rivaliteiten tot het verleden behoren. Zal ze ons de Middeleeuwen brengen? Wellicht is dat ook precies hetgeen waarnaar utopieën tenderen. 

 

Bron:

Fjordman: ”Defeating Eurabia”

 

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

 

(Het volgende deel in de serie vertalingen van ”Defeating Eurabia” van Fjordman zal de naam dragen: ”Tien redenen om je van de EU te ontdoen”)

Reageren kan op: www.hetvrijevolk.com/index.php