E.J. BRON - 23 APRIL 2010

Zeven weken voor de Nederlandse parlementsverkiezingen heffen de concurrenten een zwanenzang op Geert Wilders aan. Deze keer zou het om de economie, niet om Wilders, gaan, zeggen de christendemocraten. Een ambtenarencommissie heeft berekend, dat de volgende regering minstens 18 miljard euro moet bezuinigen. De nieuwe minister-president moet dus niet alleen een vermoedelijk grote coalitie bij elkaar houden, maar ook rekening houden met straatprotesten tegen sociale bezuinigingen en nieuwe belastingen.

 

Desondanks zou de analyse, namelijk dat met economische potentie de verkiezingen te winnen zouden zijn, zich wel eens als wishful thinking van minister-president Balkenende kunnen ontpoppen. De sociaaldemocraten, die in de discussie over Afghanistan de grote coalitie opbliezen, leiden onder hun nieuwe voorman Job Cohen in de peilingen, hoewel ze juist niet inzetten op economische politiek. Veelmeer presenteert de voormalige Amsterdamse burgemeester zichzelf als verzoener, die ”het zaakje bij elkaar houdt”. Daarom heeft hij de uit Turkije afkomstige staatssecretaris van justitie Nebahat Albayrak op de tweede plaats van de lijst gezet.

 

Een jaar geleden werd nog gedacht, dat Wilders’ islamvijandige Partij voor de Vrijheid met meer dan 30 van de 150 zetels in het parlement de sterkste partij zou kunnen worden. Nu schommelt ze onder de 20 zetels. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in maart was zij in Almere de sterkste en in Den Haag de op één na sterkste kracht geworden (elders trad ze helemaal niet aan). Ze zal echter nergens meeregeren. Omdat Wilders een hoofddoekverbod eist, mislukten de onderhandelingen. Wilders geeft de anderen de schuld: hij zou bereid zijn om compromissen te sluiten. Maar in de verkiezingsstrijd had hij het hoofddoekverbod niet onderhandelbaar genoemd. Nu staat de man, wiens standvastigheid door zo veel Nederlanders wordt geroemd, op wankelen.

 

Omgeven door dubieuze personen  

 

Al jarenlang gaat hij tekeer tegen de islam, stuurt daarbij de groei van zijn partij echter zo behoedzaam mogelijk. Ondanks alle voorzichtigheid heeft hij zich nu toch omgeven met dubieuze personen. Als nummer vijf op de lijst staat Gidi Markuszower, een joodse activist en lid van de Nederlandse Likoed, die ooit wegens illegaal wapenbezit werd gearresteerd. Ook heeft Markuszower gedreigd dat iedereen, die het Goldstone-rapport van de VN over de oorlogsmisdaden in de Gazastrook zou ondersteunen, ”uit de gemeenschap zou moeten worden uitgesloten”.

 

Daarmee zou de na zijn schooltijd uit de katholieke kerk uitgetreden Wilders, die Israël zijn tweede vaderland noemt en de ”joods-christelijke cultuur” tegen de ”islamisering” van het Westen wil verdedigen, ook liberale joodse kiezers geïrriteerd kunnen hebben, die hem als waarschuwer voor het islamisme wellicht zouden hebben gekozen. De op plaats negen gezette Mellony van Hemert moest zich terugtrekken. De partijleiding had niet in de gaten wat journalisten wisten: dat zij onder pseudoniem een boek had geschreven, waarin zij – vermoedelijk ten onrechte – haar familie ervan had beschuldigd haar en vele andere kinderen misbruikt te hebben.

 

De opinieonderzoekers echter waarschuwen ervoor Wilders als afgeschreven te beschouwen. Ook bij Wilders zou niet zijn compromisloze houding tegen de islam beslissend zijn, maar zijn rol als spreekbuis tegen een als elitaire en geldverspillende verguisde politieke klasse. Dat Wilders al 20 jaar in het Haagse parlement zijn geld verdient, schaadt hem daarbij niet. Zelfs diegenen, die de laatste keer naar de Socialistische Partij liepen, komen nu in scharen naar hem toe.

 

Velen waarderen Wilders’ duidelijke taal

 

Wilders’ kiezers maken zich veel meer zorgen over de veiligheid dan over de verenigbaarheid van islamitische en westerse waarden. Daarbij leven de meesten niet daar, waar de in de criminaliteitsstatistiek oververtegenwoordigde immigranten van de Nederlandse Antillen en uit Marokko huishouden. Peter Kanne van het onderzoeksinstituut TNS Nipo zegt, dat Wilders’ kiezers meestal heel tevreden zouden zijn met hun leven.

 

Velen vluchtten tientallen jaren geleden de grote steden al uit en leven nu vooral onder blanken. Zelfs in Almere, waar de PVV de gemeenteraadsverkiezingen won, wonen nauwelijks Marokkanen of Turken. Alleen Surinamers zijn in de stad dichtbij Amsterdam terechtgekomen – maar die zijn zo goed geïntegreerd, dat menigeen van hen zelfs op de PVV stemden. Kanne omschrijft het fundamentele gevoel van vele Wilders-sympathisanten als volgt: ”Die” krijgen het van alle kanten cadeau, ”wij” moeten overal hard voor werken. Dus belooft Wilders weldaden voor iedereen (lagere belastingen, pensioen met 65, nieuwe wegen, meer politieagenten) en wil daarvoor ”linkse Haagse hobby’s” afschaffen: sociale uitkeringen voor immigranten, de publieke omroep, de ontwikkelingshulp.

 

De integratie van Marokkanen en turken is de afgelopen tien jaar weliswaar iets verbeterd (meer afgestudeerden, meer huisbezitters, minder importbruiden), ”maar terwijl de tien jaar geleden de situatie van de integratie slechter was dan het beeld dat we van de multiculturele samenleving hadden, is dat nu omgekeerd”, zegt de regeringsadviseur Paul Schnabel.

 

De opinieonderzoekers berichten dat vele ondervraagden weliswaar zouden vinden dat Wilders te ver zou gaan, of hij nu een hoofddoekbelasting of een Koranverbod zou eisen. Desondanks waarderen ze zijn duidelijke taal. In de jaren-90 werd de politicus Hans Janmaat ervoor veroordeeld dat hij zinnen zei zoals ”we schaffen de multiculturele samenleving af” of ”het land is vol”. Sindsdien hebben alle partijen hun politiek verscherpt. Desondanks verklaart de opinieonderzoeker Maurice de Hond Wilders’ populariteit er ook mee, dat de mensen ”nu nog kwaad zouden zijn dat men 15 of 20 jaar geleden hun kritiek op de multiculturele samenleving niet serieus nam”.

 

Andere partijen springen op de rijdende trein

 

Wilders’ fixatie op de islamitische religie nemen zijn sympathisanten eerder op de koop toe. Ook behoren de minsten van hen tot de Nederlanders die daarvoor de rechten van homoseksuelen na aan het hart lagen. Hoewel Wilders’ conservatisme er juist in bestaat de verworvenheden van de revolutionaire jaren-60 en de jaren-70 te verdedigen, steunen ze hem.

 

Maurice de Hond kan zich voorstellen, dat er spoedig een nieuwe populist opduikt, die ook opstookt tegen de regerende klasse, maar anders minder extreme standpunten vertegenwoordigt. In principe hebben nieuwe partijen het gemakkelijk in Nederland: eenmansverenigingen zoals Wilders’ Partij voor de Vrijheid kunnen al aan verkiezingen meedoen; bijna 0,7 % van de stemmen is dan voldoende voor een zetel in het parlement. ”Ik weet niet of Wilders het beter kan”, zeggen enkele van zijn kiezers, ”maar ik weet dat de anderen het niet kunnen”.

 

Ook de rechtsliberalen, uit de fractie waarvan Wilders in 2004 vertrok, willen nu in het gat springen. Partijleider Mark Rutte heeft zijn brave imago afgegooid. Nu eist ook zijn partij, die deelnam aan vijf van de zes laatste regeringen, een halvering van de ministeries, van de ontwikkelingshulp en van de bijdragen aan de EU evenals een ”stopzetting van de kansloze immigratie”. In de peilingen staat de partij op de tweede plaats, tendens stijgend.

 

Blijkbaar spreekt Wilders, de pro-Israëlische, seculiere verdediger van de rechten van homoseksuelen, eenzelfde soort kiezers aan als elders traditionele nationalisten of rechtsextremen. Jean-Marie Le Pen in Frankrijk, Jörg Haider in Oostenrijk of Filip Dewinter in Vlaanderen – ze konden zich allemaal het beste profileren wanneer de centrumpartijen dichter bij elkaar gingen zitten. Nu echter stelt Nederland zich in op een grote coalitie van minstens vier partijen. De opinieonderzoeker Heutink raadt de gevestigde partijen aan om dan een persoonlijkheid ”van buiten” tot minister-president te kiezen. Anders zouden de populisten al te gemakkelijk spel hebben tegen het kartel van de oude rotten.  

 

Bron:

http://tinyurl.com/2dc25p5

Auteur: Andreas Ross

 

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

Reageren kan op: www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp