E.J. BRON - 14 FEBRUARI 2009

”Het conflict kan niet met militaire middelen worden opgelost”

Een feit is dat Hamas haar machtsstreven met militaire middelen heeft opgelost. Zij ondernam een staatsgreep tegen de autonome regering en verdreef met brutaal geweld de Fatah-getrouwe vertegenwoordigers van de centrale regering in Ramallah. Met militaire middelen terroriseerde zij de Israëlische bevolking in het grensgebied. Met raketaanvallen onderstreepte Hamas het einde van de wapenstilstand. De ontvoering van de Israëlische sergeant Gilad Schalit en ander geweld, zoals de beschieting van de grensovergangen, verhinderde de levering van hulpgoederen en vestigde de heerschappij van Hamas in de Gazastrook. Of het Israël is gelukt om ook met geweld deze machtsbasis van Hamas te verzwakken of zelfs te vernietigen, moet nog blijken.

Volgens Hamas werden bijna al haar militaire instellingen gebombardeerd. Vele in Gaza geproduceerde of via smokkelaartunnels vanuit Iran geïmporteerde raketten werden vernietigd. Hamas verloor commandanten en 80 net opgeleide officieren. De bevelstructuur werd verwoest en de televisiezender uitgeschakeld. Hamas-leiders moesten ondergronds om niet slachtoffer te worden van doelgerichte acties van de Israëlische luchtmacht. Zonder bestuurlijk apparaat, veiligheidskrachten, financiën en hiërarchie kan Hamas niet bestaan. Ze is verwondbaar.

Ideologie alleen is niet genoeg om als heerser in de Gazastrook en actieve vijand van Israël te kunnen bestaan. De ideologisch hoog gemotiveerde Hamas kon tot nu toe alleen door arrestaties, moorden, verdrijving en ander geweld standhouden tegen hun binnenlandse Palestijnse tegenstanders. Wanneer dus naar het heet geweld geen problemen zou kunnen oplossen, is de vraag waarom Hamas wel haar problemen met geweld oplost en waarom het Israël heel principieel wordt ontzegd om met geweld te counteren.

”Alleen door gesprekken met Hamas kan Israël het probleem oplossen”

De Palestijnse Autoriteit in Ramallah is een zelfbestuur bij de gratie van Israël. Officiële onderhandelingspartner van het Palestijnse volk is alleen de PLO. Haar chef is ook de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas. De huidige statenwereld wordt door het lidmaatschap van de VN gedefinieerd. Hamas heerst echter noch in een erkende staat, noch geldt zij als ”erkende” regering van haar territorium. Hamas is niet eens lid van de PLO en nam de macht in Gaza over d.m.v. een ”illegale” putsch. Geen land in de wereld erkent Hamas als heerser in Gaza. Gesprekken van Israël met Hamas zouden de legitimiteit van de PLO als exclusieve vertegenwoordiger van alle Palestijnen in twijfel trekken. Bovendien zouden de door Hamas niet eens erkende Akkoorden van Oslo buiten kracht worden gesteld. Die vormen echter de juridische basis voor het bestaan van de Palestijnse Autoriteit en van het Palestijnse parlement. Afgezien van het feit dat Hamas weigert te praten met het ”illegitieme zionistische maaksel”, is het voor Israël moeilijk om te onderhandelen met een organisatie die de vernietiging van Israël nastreeft. Daar komt nog bij dat Hamas door de EU, de VN, de VS en Israël als terreurorganisatie wordt geclassificeerd zolang ze geen afstand doet van geweld, Israël erkent en bestaande verdragen accepteert. Gesprekken van Israël met Hamas zouden geen problemen oplossen, maar nieuwe problemen creëren en zeer zeker niet zorgen voor vrede.

”Ideologieën kunnen niet gewelddadig worden uitgewist”

De mensenverachtende ideologie van Hamas vindt haar oorsprong noch in de blokkade van Israël tegen de Gazastrook noch in de sinds 1967 voortdurende bezetting. Hamas is een tak van de Egyptische Moslimbroeders en diens ideologie uit de jaren-20. Uitgerekend de Europese geschiedenis bewijst dat staatsideologieën wel degelijk met geweld overwonnen en uitgeschakeld kunnen worden. Nationaalsocialisme, fascisme, Stalinisme en het communisme gingen net zo ten onder als de wereldrijken van de Grieken, de Romeinen, de Mesopotamiërs en andere vergeten volkeren.

”Israëls optreden in de Gazastrook is tegen het volkenrecht”

De Conventie van Genève verbiedt het opzettelijk doden van burgers. Zo bekeken zijn de op Israëlische steden afgeschoten raketten van Hamas in ieder geval een oorlogsmisdaad. Mensenrechtenorganisaties vermelden dat heel sporadisch in verstopte bijzinnen. De overwegende meerderheid van de door Israël in de Gazastrook gedode Palestijnen zijn strijders van Hamas. Volgens de Conventie van Genève veranderen scholen en ziekenhuizen in legitieme militaire doelen als ze voor militaire doelen worden misbruikt. Israël heeft, zoals aangekondigd, privéhuizen gebombardeerd waarin Hamas raketten en ander oorlogsmaterieel had verstopt. De bewoners van deze huizen werden door telefoontjes van de Israëlische geheime dienst van tevoren gewaarschuwd. Volgens het volkenrecht verliezen zij hun status als ”onschuldige burgers” zodra ze meedoen aan de militaire strijd van Hamas.

”Het Israëlische optreden wakkert de haat aan”

Dat is een vraag naar de kip en het ei. Met vreselijk diepe haat werden joden al in 1929 in Hebron en Jeruzalem afgeslacht, lang voor de Holocaust, Israël en de bezetting. Haat wordt alleen aan de Palestijnen, Hamas en andere organisaties als rechtvaardiging voor misdaden toegestaan. Veel Palestijnse uitbarstingen van geweld en haat vonden uitgerekend plaats tijdens vooruitgang in vredesgesprekken, na Israëlische ”gestes” en andere ”positieve” ontwikkelingen. De bloedige Tweede Intifada brak uit toen het de Palestijnen economisch beter ging dan ooit tevoren en nadat Ehud Barak in Camp David tot bijna iedere concessie bereid was. Yasser Arafat wees de aanbiedingen van de hand, omdat hij niet ”alles” kreeg.

”Buitenproportioneel geweld” wordt altijd alleen Israël verweten, nooit echter die organisaties die Israëlische steden met raketten aanvallen of bussen en restaurants de opblazen. Wat dit betreft, zou Israëlisch geweld wel ”proportioneel” zijn als de gevechtsvliegtuigen in Gaza i.p.v. trainingscentra van Hamas bussen of restaurants zouden bombarderen of willekeurig raketten op Gaza zouden afschieten?

E.J. Bron