”Waarom Denemarken wel en China niet?”
E.J. BRON - 21 JULI 2009De karikaturen in Denemarken leidden tot fatwa’s, portret- en vlagverbrandingen, straatgevechten en doodsbedreigingen. Ter vergelijking de systematische onderdrukking van de islamitische Oeigoeren en hun opstand, waarbij meerdere dodelijke slachtoffers vielen? Niets, nauwelijks een reactie van de kant van de islamitische wereld. Waar zijn de fatwa’s? De woedende menigtes voor de Chinese ambassades, de verontwaardigde toespraken? Waar zijn de dreigende Al Qaida video’s? Kortom: wat heeft China dat Denemarken niet heeft? China heeft actief moslims gediscrimineerd en in het jongste verleden werden veel van hen in straatgevechten gedood. In Denemarken heeft een krant tekeningen over Mohammed gepubliceerd, waarop de islamitische wereld in woede uitbarstte. Het lijkt alsof dezelfde islamitische wereld nu stom, doof en blind tegenover het openbare geweld en de discriminatie van hun Oeigoerse broeders door de Chinese regering staat. Op de tekeningen werd snel en woedend gereageerd. De ambassadeurs van elf islamitische landen dienden officieel protest in bij de Deense regering in. Het Deense consulaat in Beiroet werd in brand gestoken en meerdere mensen stierven tijdens straatgevechten in Afghanistan, Pakistan en Somalië. Kranten in bijvoorbeeld Noorwegen plaatsten de tekeningen ook als blijk van solidariteit, wat tot nog meer gewelddadigheden leidde. In Al Qaida video’s en op islamitische websites werd verklaard dat deze beledigende tekeningen slechts een volgend teken van de westerse kruistocht tegen de islam zouden zijn. Intussen… Sinds de jaren-90 heeft de Chinese regering de Oeigoeren systematisch gediscrimineerd. Hun taal is verboden op school, regeringsambtenaren mogen geen lange baarden of hoofddoeken dragen, het is verboden onder werktijd te bidden of te vasten. Oeigoeren worden bij opleidingen, de ziekenverzorging, de uitgifte van woningen en op de arbeidsmarkt enorm benadeeld. Jonge Oeigoeren worden gedwongen om ver van huis te werken terwijl er tegelijkertijd Han-Chinezen in hun geboortestreek Xinjiang worden gevestigd. Tot nu toe waren dit er twee miljoen. Iedere vorm van protest werd brutaal de kop ingedrukt. Dit werd nog versterkt na de aanslagen van 11 september 2001, toen vele Oeigoerse aanvoerders werden gearresteerd onder het voorwendsel contacten te hebben met buitenlandse terroristen. Sindsdien heeft iedere persoon of groep die wegens terrorisme, religieus extremisme of pogingen tot afsplitsing werd aangeklaagd, draconische straffen gekregen. Tijdens de jongste gebeurtenissen in Urumqi, de hoofdstad van Xinjiang, werden 184 mensen gedood, duizenden raakten gewond en nog eens vele duizenden werden gearresteerd. Oeigoeren gaan van wezenlijk hogere aantallen uit dan deze officiële aantallen. Wat heeft de islamitische wereld sindsdien ondernomen? Niet veel. Moellahs, imams en andere rechtsgeleerden hadden tijd om fatwa’s tegen Pokémontekeningen en naaktheid tijdens de seks tussen gehuwde mannen en vrouwen uit te spreken. Of tegen de inentingsstof tegen polio en natuurlijk tegen Salman Rushdie. Tot nu toe hadden ze geen tijd iets te doen tegen de omgang van de Chinezen met hun Oeigoerse geloofsbroeders. Net zomin als de Arabische Liga, de regeringen van de islamitische staten (waar zijn eigenlijk de elf ambassadeurs die zo moedig bij de Deense regering hadden geprotesteerd?), islamitische organisaties in Europa en Azië. Of ze waren stom of hun reactie was nauwelijks te horen. Laten we bijvoorbeeld Turkije nemen. De Oeigoeren hebben nauwe etnische, culturele en taalkundige verbindingen met de Turken. Voor minister-president Recep Tayiip Erdoğan was hun situatie echter niet zo belangrijk. Op hetzelfde moment dat hij zich had ingezet voor een internationale erkenning van Hamas, wees zijn regering een inreisvisum voor Rebiya Kadeer, de in ballingschap levende leidster van de Oeigoeren, af (pas de laatste tijd veranderde Erdoğan zijn positie en zegt dat ze nu een inreisvisum zou kunnen krijgen). Pas korte tijd geleden had de regering van Erdoğan de tijd om haar bezorgdheid over de toestanden in Xinjiang tot uiting te brengen. Ahmet Davutoglu, de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, zei dat Turkije wat betreft datgene wat er in Xinjiang gebeurt niet meer kan zwijgen. Peking echter vuurde direct en duidelijk terug. Op 10 juli publiceerde de ”Global Times”, een officiële overheidskrant, een artikel met de titel: ”Turkije, nog een as van het kwaad?” Daarin wordt gezegd: ”Op de onlusten in Xinjiang hebben de meeste regeringen in de wereld terughoudend gereageerd, inclusief de Amerikaanse regering. De Turkse regering echter niet. Dit arrogante land kan het niet laten, zelfs nu nog niet terwijl in Urumqi de normaliteit terugkeert, op China in te slaan. De Turkse regering en haar groeperingen hebben China hevig bekritiseerd. (…) Erdoğan zei: We hebben de Oeigoeren altijd als onze broeders gezien met wie we historische en culturele verbindingen hebben …” Erdoğan heeft de toestanden sindsdien als een ”bijna volkerenmoord” omschreven, maar is echter een van de weinigen in de islamitische wereld. Die blijft in dit geval doodstil. LINK: http://www.pi-news.net/2009/07/warum-daenemark-und-nicht-china/#more-72988 LINK naar oorspronkelijke artikel: Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron |
|
 |