Christenvervolging: de exodus (2)
E.J. BRON - 07 MAART 2011
Hieronder het 2e deel van een drieluik over christenvervolging. Dit deel gaat over Libanon.
Libanon is een van de landen die de christenen toevlucht bieden. Ook als de visa van de vluchtelingen na een maand zijn verlopen, worden ze niet uitgewezen – de Libanese regering kijkt gewoon de andere kant uit.
Beiroet in het stadsdeel Sad Albouchariya, 745 kilometer verwijderd van Mossul: de zondagsdienst in de Assyrische Sint Joriskerk begint dadelijk. Bewakers met Kalasjnikovs zijn hier niet. De angst is ver weg. Mannen en vrouwen met kinderen aan de hand komen de binnenplaats op, begroeten elkaar, blijven staan en maken een praatje met elkaar. Het is een van de eerste warme dagen in Libanon. Op overhemden en blouses liggen gouden kruisen. Als de priester voor het altaar zijn handen opheft voor het gebed, is de kerk tot op de laatste plaats gevuld: er zijn ongeveer driehonderd mensen gekomen om samen de mis te vieren. Het zijn allemaal uit Irak gevluchte Chaldese christenen; ze komen uit Bagdad, Mossul, de Ninive-vlakte. Omdat er geen Chaldese kerk in Sad Albouchariya staat, heeft de Assyrische gemeente haar kerk ter beschikking gesteld.
Na de mis nodigen Samira Ibrahim en haar man me uit op de thee bij hen thuis. Het is niet ver. De huizen van de vluchtelingen zijn over vier straten verdeeld. Al jarenlang heerst er een komen en gaan: wanneer een Irakese familie na twee tot drie jaar verder kan reizen, omdat de UNHCR een opnameland gevonden heeft, zit er onmiddellijk een nieuwe familie in de vrijgekomen woning. Diegene, die hiervoor in het huis van Samira woonde, woont nu in Amerika. Een leven op doorreis. Een adempauze op een reis, waarvan het definitieve doel zich hier in Beiroet zal uitkristalliseren. Dat is vol te houden: de mensen weten dat ze de vervolging achter zich hebben gelaten. Alles wat komt, zal beter zijn dan datgene dat ze tot nu toe meemaakten.
Met Call-shops, van waaruit men naar het verloren vaderland en familieleden in de hele wereld kan bellen, heeft de wijk zich ingesteld op verlangens. De Irakese diaspora is enorm.
Samira Ibrahim heeft een tante in Australië. Ze droomt van Sydney. “We zullen eindelijk in vrede leven”, zegt ze.
De woning van het vier personen tellende gezin heeft twee kamers. Hun huis in Bagdad had twee verdiepingen. Wat daar in een februarinacht in 2008 gebeurde, vertelt ze pas nadat haar zoon Naramseen naar buiten is gegaan. “Hij huilt nog steeds als iemand er over praat”. Hij was destijds 6, de dochter Nahren 11. Op een avond bestormde de Mahdi-militie het huis. De mannen van deze militie staan bekend als de grootste slachters in Irak, ze hebben de afgelopen jaren talrijke aanslagen op Amerikanen gepleegd. Ze drukten de jongen een pistool tegen zijn hoofd en dreigden iedereen te vermoorden als Samira Ibrahim en haar man niet onmiddellijk zouden stoppen met hun werk bij de Amerikanen. Ze hadden zeven jaar lang als vertalers voor de mijnenopruimingsdienst van het Amerikaanse ministerie van defensie gewerkt. Samira Ibrahim zou net promotie krijgen. Maar nu pakt de familie de koffers en verlaat nog diezelfde nacht haar geboortestad.
Bloedonderzoek, röntgenfoto´s, zulke dingen
Eerst naar het Koerdische Arbil, waar haar zuster naartoe was gevlucht. Twee weken later zaten ze in het vliegtuig naar Beiroet.
Wat toen volgde, is een administratief proces, dat iedere vluchteling over zich heen moet laten komen; de registratie bij de UNHCR. Twee maanden later een gesprek. Drie maanden later nog een gesprek en weer twee maanden later een derde gesprek, waarbij men aangeeft naar welk land men wil. Wie Australië heeft uitgezocht, krijgt daarna nog drie gesprekken met iemand van de Australische ambassade – op voorwaarde dat Australië de aanvraag accepteert. Bovendien een serie geneeskundige testen: bloedonderzoek, röntgenfoto´s, zulke dingen. Als alles goed gaat, zijn er minstens twee jaar verstreken voordat de vluchtelingen een visum krijgen. Familie Ibrahim is hier al drie jaar. Ze wachten op een afspraak voor het medisch onderzoek. Voor het geval dat Australië hen afwijst, hebben ze ook nog voor Amerika gekozen. Naar Duitsland willen ze niet, ze spreken geen Duits.
Bron:
http://tinyurl.com/6cgpvyp (FAZ)
Auteur: Karen Krüger
Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(Het eerste deel van het drieluik over christenvervolging vindt u hier)
