Lezers die Hillary graag op haar bek zien gaan – met goede reden –, wil ik er op wijzen dat Hillary volgens Rik Kuethe van Elsevier nog steeds de beste kansen heeft. Toch is er een reden waarom een overwinning voor Hillary niet zo onvermijdelijk is als haar campagneteam ons wil doen geloven: terwijl haar kiezers haar steunen omdat ze denken dat zij als meer ervaren kandidaat meer kansen heeft om te winnen, vinden ze haar als persoon helemaal niet zo aardig.

 

Obama daarentegen wordt door zijn kiezers met hart en ziel gesteund omdat hij een oprechte indruk maakt. Een ruime overwinning voor Obama in Zuid-Carolina en de door Obama verworven steun van de Kennedy’s doen afbreuk aan het beeld van Hillary als de onvermijdelijke presidentskandidate. Als dit soort dingen vaker gebeuren, zou haar campagne weleens onverwacht snel in kunnen zakken.

 

Beide kandidaten vertegenwoordigen dezelfde socialistische agenda met dezelfde versleten, gediscrediteerde idealen. Maar de Democratische kiezers zijn true-believers die terugverlangen naar het beeld van links als een frisse en waarlijk progressieve beweging. Een enthousiaste, jeugdige leider met de uitstraling van een John F. Kennedy is wat dat betreft een antwoord op hun gebeden.

 

Barack Obama is jong en naïef, daarover later meer, maar tevens jeugdig en idealistisch én hij komt oprecht over. Hillary daarentegen is subtieler en bedachtzamer, maar maakt tevens een cynische indruk en wat oprechtheid betreft: we hebben hier over een Clinton!

 

Kenmerkend voor Clintons subtiele, bedachtzame stijl is het omarmen van twee tegenstrijdige beleidsdoelen tegelijkertijd. Zo zei ze tijdens een debat tussen de Democratische kandidaten het volgende over het terugtrekken van Amerikaanse soldaten uit Irak:

 

 

 

 

M.a.w.: we zullen ons uit Irak terugtrekken, maar om westerse burgers en bevriende Irakezen te beschermen moeten onze troepen daar blijven.

 

Of Hillary liegt tegen de extreemlinkse vleugel van haar partij die zo snel mogelijk weg wil uit Irak, of ze liegt tegen gematigde kiezers door hen te verzekeren Amerikaanse belangen en bondgenoten te beschermen. Waarschijnlijk liegt ze tegen beide kampen.

 

Manlief Bill heeft eerder fraaie staaltjes laten zien van hoe hij met enerzijds-anderzijds-rethoriek het kiezersvolk om zijn vinger wond en met leugentjes om bestwil mensen voor de gek hield – tijdelijk dan.

 

Christopher Hitchens, ooit een linkse journalist die na 9/11 tot inkeer kwam, laat zien dat ook voor Hillary de waarheid plooibaar is als haar dat zo uitkomt.

 

 

In dit artikel vertelt Hitchens hoe Hillary ooit een ontmoeting had met de onlangs overleden bedwinger van de Mount Everest: Sir Edmund Hillary.

 

Hillary zou Hillary niet zijn als ze niet onmiddellijk probeerde hier munt uit te slaan door te beweren dat haar moeder haar naar hem vernoemd had. De truc werkte zo goed, dat Hillary haar bewering tijdens haar good-will tour door Azië herhaalde. Ook manlief Bill verwees hier naar in zijn memoires.

 

Jammer voor haar dat zij in 1947 werd geboren, terwijl Edmund Hillary de Mount Everest pas in 1953 beklom. Ach ja, vrouwen liegen nu eenmaal altijd over hun leeftijd, nietwaar?

 

Uiteindelijk kwam de leugen uit en Hillary schoof de schuld door naar haar moeder, door te beweren dat haar moeder haar dit wijs had gemaakt om haar aan te sporen tot grote daden. Een niet al te serieus te nemen uitvlucht, om het aardig te zeggen.

 

Tegenover Hillary’s leugenachtigheid en cynisme staat Obama’s naïviteit. Tijdens een debat beloofde Obama de problemen in de wereld aan te pakken door Mahmoud Ahmadinejad en Hugo Chavez uit te nodigen in het Witte Huis voor een kopje thee. ‘President Obama’ zal het vast goed kunnen vinden met de ‘beste burgemeester in 25 jaar'…

 

Obama lijkt inderdaad oprecht te geloven in de idealen waar hij voor zegt te staan. Maar zijn idealen zijn al lang achterhaald en gediscrediteerd.

 

De planeconomie hoort na de val van de Sovjet-Unie thuis op de mestvaalt van de geschiedenis. De multiculturele verzorgingsstaat heeft geleid tot een leger aan inactieven die duurzaam gesegregeerd zijn geraakt van de samenleving in z.g. biculturele prachtwijken. Een op dialoog en detente gerichte buitenlandse politiek draaide onder Jimmy Carter uit op de laatste poging tot uitbreiding van het Sovjetrijk en de opkomst van de Islamitische Republiek Iran.

 

Hillary Clinton en manlief Bill daarentegen weten waar de linkse idealen op uitdraaien. Bill Slick Willy Clinton voerde niet voor niets campagne als New Democrat, die uitzicht zou bieden op een derde weg.

 

De Clintons hebben de linkse ideologie echter nooit afgezworen. Zij hebben huichelarij tot kunst verheven, door voor te wenden dat ze hebben geleerd van de geschiedenis: "the era of big government is over". In werkelijkheid proberen ze de invloed van overheid voortdurend uit te breiden. Denk aan de plannen voor Health Care Reform, waarvan Hillary de architect was. Ook aandringen op terugtrekking uit Irak, terwijl tegelijkertijd benadrukt wordt hoe onverantwoord dit is, is een fraai staaltje van Clintoniaanse dubbelhartigheid.

 

Obama is oprecht in zijn idealisme omdat hij niet inziet dat zijn idealen bedorven waar zijn, de Clintons kennen de gevolgen van hun idealen en houden er stiekem aan vast. Daarmee bewijzen ze tot de nieuw-linkse nihilistische school te behoren.

 

Obama en Clinton verschillen vooral in stijl en karakter, niet in inhoud. Wie van de twee is erger?

 

De strijd om de ziel van de Republikeinse Partij
Voorlopig wil ik geen woorden meer vuil maken aan de DemocRatten*. De voorverkiezingen bij de Republikeinen zijn veel interessanter, omdat de onder Reagan zo succesvolle coalitie tussen voorstanders van 1) family values (religieuze dogma’s als leidraad voor politiek), 2) de vrije markt en 3) een militair sterk Amerika uiteen dreigt te vallen.

 

Bij de Grand Old Party woedt een strijd om de ziel van de partij…

* Wat ik de lezers echter niet wil onthouden is een donkere zijde van Obama: zijn banden met dominee Jeremiah A. Wright Jr., een man die samenzweringstheoriën verspreidt over blank racisme, de aanslagen van 11 september wijt aan Amerika's buitenlandse politiek en de welvarende zwarte middenklasse uitmaakt voor egoïsten. 

A Candidate, His Minister and the Search for Faith