Niet zo heel lang geleden riep Guusje ter Horst op tot een “Opstand van de Elite”. Dit deed zij omdat zij van mening is dat het Nederlandse volk ten onrechte ontevreden was over de politiek, en meer haar dankbaarheid moest tonen aan ambtenaren en politici. Die deden immers enorm hun best. De oproep werd gedaan door dezelfde minister die bestuurlijk verantwoordelijk was voor het burgemeestersreferendum dat eerst door de politiek belachelijk werd gemaakt door met twee kandidaten van dezelfde partij te komen waarna het burgemeestersreferendum werd afgeschaft omdat mensen niet bleken te willen stemmen als ze het idee hadden in de maling te worden genomen. De kern van zowel het betoog als het handelen van Ter Horst was duidelijk: het volk begrijpt het niet, het volk is dom, het volk mag wel stemmen maar geen daadwerkelijke invloed hebben.

Vandaag krijgt de Tweede Kamer enkele uren de tijd van minister De Jager om over een voorstel van de EU te beslissen, waarbij ze even een beslissing moeten nemen over miljarden euro's en - het voorstel is nog niet bekend - hoogstwaarschijnlijk zal er vanuit Brussel ook weer een voorstel liggen om meer macht en invloed van de parlementen van soevereine staten over te hevelen naar Brussel. Uiteraard ook hiervoor een paar uur bedenktijd.

Als ik wat cynisch mag zijn, de gecreëerde tijdsdruk zal de eurofielen onder ons wel heel goed uitkomen. Het gaat hier immers om een zogenaamd hoger, nobel doel: het redden van de EU. Het redden van een ideologie, een "maakbare samenlevingsconcept". Over het redden van zo'n nobel doel hoef je toch eigenlijk niet na te denken?

Tussen politiek en een meerderheid van het Nederlandse volk bestaat een discrepantie als het om de EU gaat. Een meerderheid van het Nederlands volk ziet de EU niet als een hoger nobel doel en wil dat de volledige politieke macht van Nederland in Den Haag blijft, kortom dat het Nederlandse volk de baas is binnen haar eigen territorium Nederland. De hele vorming van de EU werd en wordt gedragen door de politiek, maar is nooit gedragen door enig volk in Europa, en moest dan ook middels de salamitactiek door de politiek aan vrije soevereine volken worden opgedrongen. Op deze wijze want: het volk begreep hen niet, het volk is dom, het volk mag wel stemmen, maar moet geen daadwerkelijke invloed krijgen.

Waar gaat de EU ook al weer om? Het bestaansrecht van de EU schijnt voort te komen uit kreten als “Nooit meer oorlog”, "internationaal zijn", “globalisering”, "economische machtsblokken" en “China”.

Nog los van de vraag of “nooit meer oorlog” een doel op zich kan zijn, lijkt enig causaal verband tussen “Nooit meer oorlog” en volken dwingen hun soevereiniteit op te geven bijzonder twijfelachtig, en zelfs op gespannen voet met elkaar te staan. Het door politici en NGO's bejubelde internationalisme ontwikkelt zich juist steeds meer tot een vorm van onderdrukking, en waarom globalisering er toe leidt dat er grote logge bureaucratische eenheden zouden moeten ontstaan is mij onduidelijk. Je zou eerder verwachten dat globalisering ertoe leidt dat er meer landen komen die zo sneller kunnen spelen op wat de internationale markt vraagt.

En China…China is geen voorbeeld maar een dictatuur. Als de eurofiele politici zouden nadenken over waarom China een dictatuur is, China is een dictatuur omdat als het geen dictatuur zou zijn, het hele land uit elkaar zou ploffen. Is dat de situatie waar onze politici naar streven? Een maakbare samenlevingsconcept in de lucht houden ten koste van elke vorm van soevereiniteit?

Machtshonger van politici, het verkrijgen van meer invloed door zulke kundige politici die ver boven het niveau van hun oh zo provincialistisch ingestelde eigen land uitstijgen, de bevrediging die het opleggen van hun maakbare samenlevingsconcepten aan soevereine staten oplevert schijnt allemaal geen drijfveer te zijn voor de EU. Het is één en al nobelheid wat de EU-klok slaat.

De slagzinnen waarmee de EU gepromoot wordt zijn echter geen succes. De door de eurofielen gewenste culturele revolutie blijft uit en de aanhangers van de EU religie blijven in de minderheid.

Het probleem waar de euro nu als katalysator voor fungeert, is geen economisch probleem, het is geen politiek probleem (eurofielen beweren dat de nu ontstane problemen komen doordat de EU te weinig macht heeft), de oorzaak van de huidige europroblemen is primair een democratisch tekort. Het probleem van de euro en de EU is de voortdurende opstand van de elite middels het blijven opdringen van ongewenste maakbare samenlevingsconcepten aan burgers die dat helemaal niet willen.

De oplossing voor het economisch debat van vandaag is niet meer geld naar Griekenland of andere voorwaarden voor Griekenland, de oplossing voor het economische debat moet er om gaan dat de democratie zodanig versterkt wordt dat nooit maar dan ook nooit meer politici hun maakbare samenlevingsidioterie kunnen opdringen tegen de wil van het vrije soevereine Nederlandse volk.

Dit betekent meer directe invloed van het volk middels referenda, een onderzoek naar een wellicht absolute scheiding tussen de wetgevende en de uitvoerende macht. En wellicht het bekijken of het terecht is dat politieke partijen zoveel macht hebben binnen het Nederlandse politieke systeem. In onze huidige Tweede Kamer stelt "zonder last en ruggespraak" helaas niet zoveel meer voor, en heb ik de indruk dat Tweede Kamerleden meer op hun volgzaamheid / partijtrouw dan op hun wijsheid en onafhankelijkheid geselecteerd worden.

Het probleem is niet de domme burger, het probleem is de hetzij machtsbeluste hetzij domme politicus. De verhouding tussen politiek, vrije burgers en overheid is volledig rot.

Dit probleem uit zich niet alleen bij de EU, dit uit zich in alle verhoudingen tussen burgers en overheid. Of het nu gaat om vingerafdrukken die voor paspoorten afgenomen moeten worden, elektronische patiëntendossiers of willen bepalen hoe vrije burgers moeten denken over drugs, roken, orgaandonatie, hoofddoeken, de invloed van CO2 op het klimaat en migratie. In al deze gevallen is de verhouding tussen vrije burgers, politici en de overheid zoek. De overheid wil niet dienen, zij wil bepalen.

Om terug te komen op de euro, de euro is destijds niet primair ingevoerd vanwege de economie maar als middel om de economische macht en daarmee politieke macht van de parlementen van soevereine staten over te hevelen naar Brussel. "It's a bounce" zoals Margaret Thatcher dat ooit formuleerde.

Wat is dat voor EU-ideaal waarbij hele volken tegen hun wil van hun onafhankelijkheid beroofd mogen worden? Wat is dat voor hoger nobel ideaal waarvoor de wil van hele volken terzijde mag worden geschoven en hun soevereiniteit opgeofferd? Het is onmogelijk dat een volk meer invloed krijgt door supranationale instituten als de EU. In hun aard zit al de beperking van de democratie, van daadwerkelijke invloed van het volk. Zowel het hele idee achter de EU en de wijze waarop het uitgevoerd zijn vanwege dit onderliggende antidemocratische uitgangspunt ronduit als kwaadaardig te bestempelen

De kracht van Europa is juist de culturele verscheidenheid tussen landen en daarmee de onderliggende concurrentie tussen landen over wat het beste politieke systeem is. Deze zowel culturele verscheidenheid als onderliggende economische concurrentie is wat Europa Europa maakt en dit is wat de EU juist wil tegengaan middels gelijkschakeling van wetten en daarmee culturen. Een wet komt als het aan de EU ligt niet meer voort uit een cultuur maar moet juist de cultuur gaan vormen.

Een land als België - op zich al een maakbaresamenlevingsconcept - bewijst dat voor het goed functioneren van democratie nationale staten een noodzakelijke voorwaarde zijn en dat ook hierin de idealen van de eurofielen, die het Europees Parlement willen bombarderen tot het democratische hart van volken, gefundeerd zijn op drijfzand.

De EU is als een draak die, om vernietiging van de stad te voorkomen, steeds de levens van schone jonkvrouwen eist. Wat we nodig hebben is geen Tweede Kamer die gaat aanwijzen welke jonkvrouw dit jaar opgeofferd gaat worden, maar een Tweede Kamer die de kop van de draak afhakt.

De discussie van vandaag is meer waard dan een rituele dans. De machtsbelangen zijn groot, het IMF krijste dinsdag al dat parlementen akkoord zouden moeten gaan omdat anders de hele wereld economisch zou vergaan. De EU is echter een maakbaresamenlevingsconcept. Maakbaresamenlevingsconcepten hebben nooit gewerkt, zullen nooit werken en blijven rotten tot de zaak implodeert.

Geef Nederland haar vrijheid terug, trek de stekker uit de euro, versterk de democratie en breng de politieke macht terug naar Den Haag. Dat kost eenmalig geld, maar de vrijheid en soevereiniteit van Nederland zijn meer waard dan geld en op lange termijn ook echt beter voor onze economie.

Wij Nederlanders redden ons wel!